บทที่ 611

เจย์เยาะเย้ยอย่างเย่อหยิ่ง “เซร่า อย่าทำให้ฉันเสียความรู้สึก”

เซร่าอึ้ง

ในตอนแรกเธอได้คิดไว้ว่าความเย่อหยิ่งของเจย์จะสงบลงตั้งแต่เขาพิการและเขาจะเปลี่ยนอารมณ์ร้ายของเขาได้

ความเย่อหยิ่งของเขายิ่งเลวร้ายลงอย่างไม่คาดคิด

“ท่านอาเรส ใครให้ความมั่นใจแก่คุณกัน ถึงได้เป็นคนจองหองขนาดนี้นี้? ตอนนี้คุณเป็นแค่คนพิการคนหนึ่ง”

สายตาของเซร่าจ้องไปที่ขาของเขาอีกครั้ง การแสดงออกที่โกรธเคืองและรุนแรงจากความรักที่ไม่สมหวังของเธอปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

นัยน์ตาเหยี่ยวของเจย์หรี่ลงเล็กน้อย

เซร่าได้กระตุ้นความโกรธของเขาอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อเขากำลังจะปลดปล่อยอารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาออกมา ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตบดังขึ้นมา

ลอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซร่าทันที

เจย์มองขึ้นไปและเห็นโจเซฟินมองเซร่าอย่างดูถูก โจเซฟินดุว่า “ผู้หญิงเลวทรามอย่างเธอสมควรที่จะมายุ่งเกี่ยวกับพี่ชายของฉันหรือ?”

เซร่ามีสีหน้าครอบงำด้วยความโกรธ “โจเซฟิน อาเรส เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ?”

โจเซฟินยิ้มและพูดว่า “ฉันตบเธอไปแล้ว ก็สมควรจะโดนตบแล้วหนิ!”

เซร่าจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงเลือด “ฉันตั้งท้องน้องชายพ่อคนเดียวกับเธออยู่นะ เธอไม่กังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับน้องชายของเธอเลยงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าพ่อของเธอจะรังเกียจเธอที่คิดจะฆ่าลูกชายของเขานะ เธอมันเป็นแค่– ”

“เซร่า เซเวียร์” ก่อนที่เซร่าจะเอ่ยคำว่า ‘ลูกสาวบุญธรรม’ เจย์ก็ตะคอกขัดจังหวะคำพูดนั้นออกมาในทันใด

เซร่าตัวสั่นด้วยความกลัว เธอไม่คิดว่า แม้เจย์จะพิการอยู่แต่ออร่าของเขาจะยังคงดูน่ากลัวอยู่มาก

“ถ้าเธอไม่อยากเป็นศพที่หายสาบสูญไปถึงสองชีวิตล่ะก็ ไสหัวออกไปซะ!”