บทที่ 616

แองเจลีนตอบอย่างเรียบ ๆ “คุณเป็นคนอยากให้ดิฉันออกไปจากที่นี่ไม่ใช่หรือคะ?”

เจย์ปฏิเสธอย่างเกรี้ยวกราด “ถ้าเธออยากไปก็ไปเลย เธอมันเกะกะสายตาชะมัด!”

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นบ้า เพียงเพราะเขาบอกให้เธอทำ เธอก็เชื่อฟังคำพูดของเขางั้นสินะ? แล้วทำไมเธอไม่เชื่อฟังในตอนที่เขาขอร้องให้เธออยู่และไม่ทิ้งเขาไว้ตามลำพังบ้าง?

เป็นคนที่อยู่ด้วยยากอะไรแบบนี้

การบังคับให้เธออยู่เคียงข้างเขาจะทำให้อารมณ์อันเลวร้ายของเขาแย่ลงไปอีก

แองเจลีนเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองโดยการแสดงออกมาจากหางตาคู่นั้น จู่ ๆ เธอก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างเตียง

เธอไม่อยากจากไปเลย

เพื่อที่จะโน้มน้าวให้ท่านประธานเปลี่ยนใจ แองเจลีนจึงตัดสินใจแสดงความสามารถพิเศษของเธอออกมา

“ดิฉันยังไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ ท่านประธาน สถานการณ์ที่บ้านของฉันยังไม่ค่อยดีนัก สามีของฉันป่วยและต้องจ่ายค่ายาและค่าผู้ดูแลของเขาเป็นจำนวนมาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเด็ก ๆ ... ฉันยังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการศึกษาของพวกเขาด้วย ครอบครัวของฉันจะจบสิ้นลงถ้าคุณไล่ฉันออก”

ความสิ้นหวังเพียงน้อยนิดภายในใจของเจย์ก็หายไปทันทีหลังจากได้ยินคำวิงวอนของเธอที่ขอร้องให้เธออยู่ต่อ

ดวงตาที่คุ้นเคยเหมือนน้ำค้างแข็งของเขาก็เริ่มละลายเช่นกัน

“สามีของเธอเป็นอะไรมากไหม?” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม

แองเจลีนไม่เคยคาดหวังคำถามเช่นนี้จากเจย์ผู้เงียบขรึมมาก่อน เธอถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง “สามีของฉันเป็น—”

แองเจลีนเหลือบมองขาของเจย์ “สามีของฉันไม่ปึ๋งปั๋ง คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ใช่ไหม? เช่นเดียวกับที่เขาไม่สามารถสานต่อสายเลือดของเขาได้”

สีหน้าของเจย์มืดลงในทันที

เพียงเพราะขาของเขาเป็นง่อย แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นง่อยสำหรับสิ่งนั้นที่อยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างสักหน่อย

เธอไม่เข้าใจ ‘ความเสื่อมโทรม’ ของชีวิตเหรอ?

เธอไม่รู้เลยว่าเขาต้องอดกลั้นขนาดไหนที่ต้องเจอเธอทุกวัน