บทที่ 617

แองเจลีนหน้าแดงด้วยความเขินอาย “ท่านอาเรส ดิฉันเป็นแค่ผู้ดูแลของคุณ ดิฉันรับผิดชอบกิจวัตรประจำวันของคุณเท่านั้น”

ใบหน้าของเจย์มืดลง

แองเจลีนสังเกตว่าเขาดูไม่มีความสุขและพูดว่า “ท่านอาเรส ตอนนี้คุณต้องการผู้หญิงเป็นของตัวเอง ใช่ไหม?”

เขาเหลือบมองเธอและด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอไม่มีความรู้สึกที่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้

ตามที่คาดไว้ แองเจลีนพูดติดตลกไปว่า “ฉันช่วยคุณได้นะ ถ้าคุณต้องการผู้หญิง?”

เจย์สังเกตเห็นแววตาที่ดูเป็นอันตรายเล็กน้อยในดวงตาของเธอ

“ใช่” เจย์ตอบโดยไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี

เขาต้องการดูว่าเธอจะพยายามทำอะไรต่อ

เธอลุกขึ้นยืน จับมือเขาและวางไว้บนคอของเธอ

“ฉันช่วยคุณได้นะ ท่านอาเรส” เธอกล่าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล

เจย์รู้สึกโกรธจัด เขาผลักมือเธอออกและดุว่า “เธอช่วยสงวนตัวไว้ให้มากกว่านี้ได้ไหม?”

ใบหน้าของแองเจลีนแดงขึ้นอีกครั้งขณะที่เธอตอบว่า “ได้ค่ะ”

จากนั้น เธอก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างไร้เดียงสาเหมือนเด็ก

การกระทำของเธอทำให้หัวใจของเจย์เต้นแรง

เขาลังเลว่าถึงเวลาแล้วที่จะยุติการลงโทษของเธอและทำความรู้จักกับเธอ พวกเขาคงจะมีช่วงเวลาที่ดีอย่างแน่นอน

ในขณะนั้นเอง เสียงร้องของโจเซฟินก็ดังขึ้น แองเจลีนเหลือบมองเจย์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งออกไปโดยไม่คิดอะไรอีก

ใบหน้าของเจย์มืดลงอีกครั้ง

เธอกำลังจะทิ้งเขาไว้ตรงนั้นเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าเธอห่วงใยโจเซฟินมาก

เขาหยิบกระดิ่งขึ้นมาใต้หมอนแล้วเขย่าอย่างแรง