บทที่ 618

จากนั้นเด็กน้อยที่น่ารักทั้งสามคนก็หันหลังและวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบน

โจเซฟินร้องไห้และพูดว่า “ฉันไม่ได้ขอให้พวกหนูสามคนแก้แค้นพ่อของฉันสักหน่อย แต่พวกหนูสามารถช่วยฉันแก้แค้นยัยจิ้งจอกตัวนั้นได้”

เพื่อเพิ่มความโกรธแค้นให้กับเซร่า เธอเสริมว่า “พวกหนูสามคนไม่รู้หรอกว่าเธอล้ำเส้นมามากแค่ไหน เธอยังเรียกพ่อของพวกหนูว่าคนพิการอีกด้วยนะ”

เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งนี้ เด็กน้อยที่น่ารักทั้งสามคนก็หยุดชะงักตรงทางเดินทันที

ร็อบบี้น้อยหันหลังกลับมาและพูดให้มีกำลังใจว่า “คุณอาครับ คุณอาห่วงใยเรามาตลอด ดังนั้นเราจะไม่อยู่เฉยโดยที่ไม่ทำอะไรในขณะที่คุณอาถูกรังแก บอกเราหน่อย คุณอาต้องการให้จิ้งจอกตัวนั้นตายยังไงครับ?”

เซ็ตตี้น้อยยืนอยู่ข้างร็อบบี้น้อยและพูดพร้อมกับครุ่นคิด “คุณอาคะ หนูจะช่วยคุณฉีกผิวหนังของจิ้งจอกตัวนั้นเอง”

เจนสันมองไปที่ร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยซึ่งทั้งคู่แสดงอารมณ์โกรธจัดอยู่ จากนั้นเขาก็พูดว่า “ฉันจะสนับสนุนน้องทั้งสองคนด้วยแล้วกัน”

โจเซฟินหยุดร้องไห้และหัวเราะ “ค่อยยังชั่วหน่อย”

แองเจลีนกำลังเข็นเจย์ที่กำลังนั่งรถเข็นและหยุดที่ไหนสักแห่งที่ไม่ไกลเกินไปจากพวกเขา

เมื่อร็อบบี้น้อยเห็นพ่อของเขา เขาก็คลายหมัดที่กำแน่นไว้ เขาพูดว่า “คุณพ่อ! คุณอาถูกจิ้งจอกรังแก เราเลยคิดว่าเราควรจะช่วยเธอดีไหมครับ?”

ก่อนที่เจย์กำลังจะพูดอะไรต่อ เขาก็ได้ยินแองเจลีนกัดฟันแน่นว่า “แน่นอนอยู่แล้ว มีเหตุผลอะไรกันที่ไม่ให้ลูกช่วยเธอได้ล่ะ?”

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอ ทำไมผู้ดูแลคนนี้จึงดูโกรธเคืองมากกว่าที่เป็นอยู่ปกติกัน?

ไม่ใช่เรื่องของเธอเลย

แองเจลีนวางมือบนสะโพกของเธอ ท่าทางเธอเต็มไปด้วยความโกรธขณะที่เธอพูดว่า “เธอยังมาสุภาพที่จะเรียกพ่อของคุณว่าคนพิการ คุณร็อบบี้น้อย ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอจะไม่สามารถขยับตัวได้อีกหลังจากที่คุณทำกับเธอแล้ว ดิฉันอยากให้เธอทรมานถึงที่สุด”

เจย์มองดูเธอและพูดว่า “อย่าสอนลูกของฉันให้มีพฤติกรรมรุนแรงแบบนั้น”

แองเจลีนกลับมานึกขึ้นได้ “ใช่สิ เด็กคืออนาคตของชาติ นายไม่ควรต่อสู้นะ”

เจย์ได้ถอนหายใจโล่งอกไปเพียงครั้งเดียวก่อนได้ยินแองเจลีนประกาศว่า “คุณร็อบบี้น้อย ในเมื่อคุณทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันจะไปเอง”

ด้วยความมุ่งมั่นอย่างทหาร เธอเริ่มเดินออกไปด้วยความโกรธ

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ” เจย์สั่ง

เธอไม่เคยฟังเขาเลยแม้แต่ตอนที่เธอยังเด็ก เธอเดินต่อไปตามทางของเธอและในไม่ช้าก็เดินหายไปจากสายตาของเขา