บทที่ 631

“มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเหรอ?” แองเจลีนถาม

เมื่อโจเซฟินนึกถึงการกระทำที่พ่อของเธอทำตัวเหินห่างจากเธอและเขาดูรังเกียจเธอในตอนนั้นยังไง สีหน้าของเธอก็มืดลง

“ฉันไม่รู้ว่าทำไม? นับตั้งแต่พี่ชายของฉันประสบอุบัติเหตุ ฉันรู้สึกได้ว่าทัศนคติของพ่อที่มีต่อฉันเปลี่ยนไปร้อยแปดสิบองศาเลยทีเดียว ในอดีต เขาดีกับฉัน เขาจะไม่แม้แต่ขึ้นเสียงต่อหน้าฉัน ตีฉันน้อยกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้ ไม่เพียงแต่เขาพูดจากับฉันแบบแปลก ๆ เท่านั้นนะ เขายังตบฉันด้วย” ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น ดวงตาของโจเซฟินก็เริ่มแดง และเธอก็พูดด้วยเสียงต่ำแหบแห้ง

แองเจลีนตกใจ แจ็คทำให้เจย์มีปัญหาตลอดเวลาเพราะเจย์ไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของเขา

ถึงอย่างนั้น เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่รักโจเซฟิน

“ทำไมพ่อของเธอถึงเป็นแบบนี้ไปได้?” แองเจลีนกล่าวขณะสัมผัสโซฟาหนังเบา ๆ เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ

“ฉันคิดว่ามันต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับเมียน้อยคนนั้นที่พ่อของฉันพากลับมาบ้านแน่ ๆ”

ดวงตาของโจเซฟินโกรธจัด “เพราะเธอ พ่อของฉันไม่เพียงแต่ตบฉัน เขายังเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของฉันต่อหน้าทุกคนด้วย”

ร่างกายของโจเซฟินเริ่มสั่นเมื่อถึงจุดนี้

แองเจลีนก็กังวลเช่นกัน เธอรู้สึกเหงื่อออกที่หลังทันที

“พี่ชายของเธอใช้ความคิดและความพยายามอย่างมากในการซ่อนเหตุการณ์นั้น เพียงเพราะเขาไม่ต้องการเห็นเธอได้รับความเจ็บปวดอีกแล้ว แต่ในส่วนของผู้เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอ เขาละทิ้งศักดิ์ศรีของเธอและทำเรื่องที่แย่อยู่แล้วให้ยิ่งแย่ลงไปอีกได้ยังไงกัน?”

แองเจลีนกัดฟัน “เขาไม่ควรจะเป็นพ่อ”

โจเซฟินสะอื้นไห้ “พี่แองเจลีน เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่เซร่ารู้เรื่องอดีตของฉัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย มุ่งร้าย เอาแต่ใจ ฉันรู้ตั้งแต่วินาทีนั้นเลยว่าชีวิตของฉันพังทลายลงแล้ว”

แองเจลีนมองดูดวงตาของโจเซฟิน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหมดหวัง หัวใจเธอปวดร้าวเพราะหล่อน

“โจเซฟิน อย่าเศร้าไปเลย ถ้าเธอกลัวที่จะอยู่ที่นี่ ฉันสามารถพาเธอไปจากที่นี่ได้นะ เราจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันสักแห่งที่ ๆ ไม่มีใครรู้จักเรา เช่นเดียวกับที่เธอพาฉันออกจากเมืองนี้เมื่อตอนที่ใบหน้าของฉันเสียโฉมไง”