บทที่ 677

แองเจลีนตะคอกและพูดว่า “ก็หลับ ๆ ตาของนายไปสิ”

เซย์นยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้าเธอกลัวที่จะถูกคนอื่นเห็น ช่วยคำนึงถึงชีวิตส่วนตัวของเธอให้มากขึ้นกว่านี้หน่อย”

แองเจลีนใช้มือปิดคอของเธอ “บอกมาสิ อยากเจอฉันทำไม?”

เซย์นเลิกทำตัวไร้สาระและมีท่าทางลังเล

“เธอคือ… เพื่อนสนิทกับโจเซฟิน ดังนั้น… หล่อนเคยพูดถึงเหตุผลที่หล่อนไปต่างประเทศในตอนนั้นหรือเปล่า?”

แองเจลีนพยักหน้า รอยยิ้มที่สดใสของเธอถูกแทนที่ด้วยความเศร้าซึ่งทำให้เซย์นรู้สึกกังวล

“ทำไมเธอถึงไปต่างประเทศ?”

เขารอคำตอบด้วยความกังวลใจ ในขณะที่มองมาที่แองเจลีน เขารู้สึกกังวลใจ

แองเจลีนมองดูเซย์นอย่างไม่พอใจ “ในเมื่อหัวใจของนายยังคิดถึงเธออยู่ แล้วทำไมนายถึงทำเหมือนว่านายเป็นคนไร้หัวใจล่ะ?”

เซย์นรู้สึกหมดหนทางสำหรับเขา “ฉันตัดสินใจอยู่กับเชอร์ลี่ย์แล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีก ถ้าไม่ตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นออกไป มันก็ไม่ยุติธรรมสำหรับเชอร์ลี่ย์เลย”

แองเจลีนรู้สึกโกรธมาก “นายดูเอาใจใส่ต่อโทมัสของนายมาก แต่นายกลับใจร้ายต่อโจเซฟินเหลือเกิน”

เซย์นไม่มีอะไรจะโต้แย้งได้

แองเจลีนพูดต่อ “เนื่องจากนายได้ตัดสินใจยุติเรื่องต่าง ๆ กับโจเซฟินแล้ว งั้นนายก็ไม่จำเป็นต้องค้นหาอดีตของเธออีก ฉันกลัวว่านายอาจจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเมื่อนายรู้เรื่องนี้แล้ว”

จากนั้น เธอก็หันหลังกลับเพื่อเดินจากไป แต่เซย์นจับมือเธอไว้ “เธอบอกฉันแค่ครึ่งเรื่องก็ได้ แล้วปล่อยให้อีกครึ่งเรื่องค้างไว้ได้ไหม? เธอกำลังดึงความอยากรู้ของฉันอยู่ เธออาจจะบอกข้อมูลเพิ่มและปล่อยให้ฉันหาคำตอบเพิ่มกับมันเองก็ได้”

แองเจลีนกล่าวว่า “นายอยากรู้เรื่องนี้มากไหม?”

เขาตอบว่า “หยุดพล่ามได้แล้ว”

ดังนั้น เธอจึงพูดช้า ๆ ว่า “เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอระหว่างทางตอนไล่ตามนายไงล่ะ”