บทที่ 689

หลังจากแสดงอารมณ์เดือดพล่านกับท่านปู่แล้ว เจย์รู้สึกไม่ควรค่าที่จะอยู่ในอสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีนอีกต่อไป เขากลับไปที่สวนคฤหาสน์พร้อมกับลูก ๆ ทั้งสามคนของเขา

ในคืนนั้น เขาได้ขังตัวเองไว้แล้ววาดภาพอยู่ในห้องทำงาน

ในเช้าวันรุ่งขึ้น สตอร์มพบว่าเขาหลับอยู่บนรถเข็นขณะที่สตอร์มกำลังจะเรียกเขาไปกินข้าว

พื้นที่รอบ ๆ เจย์ถูกปกคลุมไปด้วยงานศิลปะ ซึ่งแต่ละภาพเป็นภาพเหมือนของแองเจลีน เซเวียร์

สตอร์มหยิบมันขึ้นมาและวางมันลงเบา ๆ บนโต๊ะทำงาน

เด็ก ๆ กำลังรับประทานอาหารเช้าแล้วหันไปจ้องมองพ่อของพวกเขาอย่างสงสัย

พวกเขารู้สึกว่าพ่อของพวกเขามีเหตุผลบางอย่างที่เปลี่ยนท่าทีกลับไปเป็นคนที่ดูเฉยเมยอย่างเยือกเย็นของเขาอีกครั้ง

“ผู้ดูแลคนนั้นอยู่ไหนครับ คุณพ่อ?” ร็อบบี้น้อยถามด้วยความสงสัย

“เธอถูกไล่ออกไปแล้วและเธอจะไม่กลับมาที่นี่อีก” เจย์ตอบอย่างใจเย็น

มือของเจนสันหยุดทานอาหารกลางคั และมุมตาของเขาแดงเล็กน้อย “เธออยู่ที่ไหนครับ พ่อ?”

“ฉันไม่รู้” เจย์ตอบ

เจนสันโยนมีดและส้อมในมือออก “ผมอิ่มแล้ว”

โดยเข้าใจได้เลยว่าเจนสันกำลังโมโหจัด เจย์จึงไม่สนใจเขา

เขาวางชามและตะเกียบลงและเลือกที่จะหนีออกไป

“พ่อต้องไปทำงานวันนี้ เป็นเด็กดีและเชื่อฟังคุณครูของพวกหนูที่จะมาบ้านด้วยล่ะ ตกลงไหม?”

ด้วยเหตุนั้น เจย์จึงรีบออกจากบ้านไปทันที

รถโรลส์-รอยซ์เร่งขับออกไปด้วยความเร็วบนท้องถนน

เจย์ทำท่าทางบีบสันจมูกเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยที่ศีรษะ เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจและเหนื่อยจากอารมณ์ในเหตุการณ์ที่พลิกผันเหล่านี้

เพื่อแองเจลีน เขาจะพยายามอย่างเต็มที่ให้ดีที่สุดเพื่อปิดบังกับความปรารถนาที่อยากจะให้เธอกับสิ่งที่ห่างไกลจากความสามารถของเขาในตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงเด็ก ๆ… พวกเขาต้องการแม่

รถโรลส์-รอยซ์มาถึงแกรนด์เอเซียและเจย์ได้พบกับสายตาที่เขากลัวที่สุด

สายตาราวกับหินอามา แองเจลีนยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ ที่ประตู เธอคงมองเห็นรถของเจย์แล้ว เพราะเธอกำลังเริ่มเข้ามาใกล้ ๆ

เจย์เริ่มตื่นตระหนก หัวใจของเขาแข็งกระด้างมากพอที่จะปฏิเสธเธอได้อยู่ การยั่วยุอารมณ์อย่างต่อเนื่องของเธอจะทำให้เขาพังไม่ช้าก็เร็ว