บทที่ 690

จู่ ๆ แองเจลีนก็ส่งเสียงโวยวายและกระทืบเท้าตรงหน้าเจย์ เธอวางมือบนกระจกรถ เมื่อเธอเริ่มเข้ามาดึงที่ประตู สีหน้าของเจย์ก็เปลี่ยนไปทันที

วินาทีถัดมา แองเจลีนได้ดึงประตูรถของเขา

ดวงตาของเจย์เบิกกว้าง

ผู้หญิงคนนี้หนิ!

ลมพัดเข้ามาในรถและเจย์รู้สึกว่าเลือดของเขาเริ่มแข็งตัวด้วยอากาศหนาวเย็นที่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

เขาจ้องไปที่แองเจลีนอย่างตกตะลึง “เธอต้องการอะไร?” เขาถามอย่างใจร้อน

สายตาของแองเจลีนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ทำไมนายไม่รับสายฉัน?”

“เราไม่มีอะไรจะพูดกันอีก”

ทัศนคติที่ไม่แยแสของเขาทำให้แองเจลีนเริ่มหายใจอึดอัดขึ้นทันที

ดวงตาที่แดงก่ำของแองเจลีน สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแรง จ้องมาที่เขาอย่างตั้งใจขณะที่เธอพยายามซักไซ้ “ดีล่ะ สิ่งที่นายต้องทำคือตอบคำถามสามข้อของฉันก่อน ถ้าฉันพอใจกับคำตอบ อะไรก็ตาม ระหว่างเราก็จะจบลงตรงนี้”

“ถามมาสิ!”

แองเจลีนถามว่า “นายบอกว่านายจะรักฉันตลอดไป การเรียกร้องเรื่องนี้ยังคงใช่อยู่ไหม?”

เจย์ “...”

แองเจลีนยิ้มอย่างโหยหา “นายบอกว่าในฐานะสามีภรรยา เราต้องจริงใจต่อกัน นายยังจำคำพูดที่นายพูดได้ไหม?”

เจย์ “...”

“มีอะไรที่นายบอกฉันไม่ได้เหรอ เจย์บี้?”

เจย์ “...”

เจย์ไม่สามารถพิสูจน์ว่าไม่จริงกับเธอได้เลย

แองเจลีนยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะถือว่าการไม่โต้ตอบของนายเป็นข้อตกลงเงียบ ๆ ก็แล้วกัน”

“เธอแค่หลอกตัวเธอเองอยู่” น้ำเสียงของเจย์ปนไปด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย “คำถามไร้สาระอะไรกันเนี่ย”

แองเจลีนรู้สึกว่ารอยยิ้มของเธอหยุดนิ่ง ในขณะที่น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างควบคุมไม่ได้

“มันไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?”