บทที่ 69

เมื่อเจย์ อาเรส มาถึงบล็อกที่ 9 ของชุมชนเจิดจรัส โจเซฟิน อาเรส ก็ปรากฏตัวออกมาจากหลังหินประดับ "ฉันรอนานมากแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเจนสันออกมาเลย" เธอกล่าวอย่างหดหู่

เจย์มองไปที่ประตูที่ปิดสนิทของอพาร์ทเมนท์อย่างบึ้งตึง เขาหันหลังไปพูดกับเกรย์สันที่มากับเขา "ไปที่ห้องการจัดการ แล้วหามาว่าห้องของโรส ลอยล์ หมายเลขอะไร"

ในตอนที่เกรย์สันกำลังจะไป ประตูของอพาร์ทเมนท์ก็เปิดออกพอดี โรส ลอยล์ปรากฏตัวพร้อมกับ "เจนสัน อาเรส" ในอ้อมแขน ดวงตาเธอแดง เป็นหลักฐานของการร้องไห้

"พี่สะใภ้?" โจเซฟินยิ้มเมื่อเห็นโรส

เธอได้รับสายตาพิฆาตจากเจย์ "หยุดเห่าเลย เธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับตระกูลอาเรส"

โจเซฟินเกรงสายตาข่มขู่ของพี่ชายเธอ "นายหมายความว่าไง? เธอเป็นแม่ของเจนสันนะ" เธอเถียง

เจย์มองโจเซฟินเหมือนจะกินเธอเข้าไปได้ โจเซฟินจึงตีแก้มของตัวเองเบา ๆ แล้วยอมรับความพ่ายแพ้ "ก็ได้ ก็ได้ ฉันจะหุบปากไว้ พอใจรึยัง?"

โรส ลอยล์ อุ้ม 'เจนสัน อาเรส' ไว้และมองเขาอยู่นาน เจย์ อาเรส ไม่ได้พูดอะไร เขาแย่งเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมแขน

"ไปกันเถอะ เจนสัน"

เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำแล้วเดินออกไปเลย

โรสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองร็อบบี้น้อยของเธอจากไป ร็อบบี้น้อยโบกมือให้เธอแล้วกล่าว "ไม่ต้องห่วงนะครับคุณแม่ ผมจะไม่เป็นไร"

เจย์กัดฟันของเขาแล้วกล่าวอย่างอารมณ์เสีย "ใครบอกให้ลูกเรียกเธอว่าคุณแม่? เธอไม่ใช่แม่ของลูก"

"เธอเป็น!" ร็อบบี้น้อยกล่าวอย่างไม่แยแส "ผมอาจดูเหมือนพ่อ แต่นั่นเพราะพันธุกรรมของพ่อน่ะขี้เกเร พันธุกรรมของคุณแม่น่ะอ่อนโยนและใจดีเกินไป พวกมันจึงหลบซ่อน"

ความโกรธของเจย์ อาเรส กระจายไปทันที ร่องรอยรอยยิ้มปรากฏบนสายตาเย็นชาของเขา

โจเซฟินนั้นทนไม่ไหว เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "เธอพูดถูกเผงเลย เจนสัน กรรมพันธุ์พ่อของเธอน่ะข่มพันธุกรรมแม่ไว้ นั่นเลยทำให้เธอเหมือนพ่อมากกว่าไง"