บทที่ 696

เซย์นเริ่มถามอย่างรู้สึกอาย ๆ “อืม คุณเจอโจเซฟินแล้วใช่ไหม? เธอเป็นยังไงบ้าง?”

น้ำเสียงของเจย์ไม่แยแสพร้อมกับความขุ่นเคือง “เธอจะรู้สึกยังไงได้อีก? ในเมื่อนายทิ้งเธอไปแล้ว”

เซย์นสำลักและรู้สึกว่าปลายหูของเขาไหม้ด้วยความอับอาย

ผ่านไปครู่หนึ่งและเซย์นก็ตอบโต้กลับโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจ “แล้วคุณล่ะ? คุณก็ทิ้งน้องสาวของผมเหมือนกันนั่นแหละ”

ริมฝีปากของเจย์แยกจากกัน เขาอยากจะพูดว่า ‘แตกต่าง’ แต่เขากลืนคำพูดลงไป

“ลูกสาวคนโตของตระกูลเซเวียร์เป็นยังไงบ้าง?” เขาตั้งคำถามกลับไปแทน

เซย์นตอบด้วยเสียงแหบแห้ง “ดูผ่อนคลายดี เธอจะไม่ฆ่าตัวตายเพราะนายหรอก”

“แล้วการอดอาหารและความปราถนาอยากฆ่าตัวตายของเธอล่ะ?” เจย์ถาม

“โอ้ สิ่งนั้นนะเหรอ สำหรับการอดอาหารเป็นเรื่องจริง แต่เธอไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายหรอก เธอกำลังกินอาหารอยู่ในตอนที่ผมไปถึง เธอกินได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำถ้ามีของกินอยู่” ด้วยเหตุนี้ เซย์นจึงตอบโต้เจย์ว่า “คุณผิดหวังไหมที่น้องสาวของผมไม่พยายามฆ่าตัวตายเพราะคุณ?”

ในที่สุด หัวใจของเจย์ก็สงบลงเมื่อรู้ว่าแองเจลีนกำลังกินได้อีกครั้ง

ทว่า ทฤษฎีของเซย์นเรื่องการกินจุของเธอทำให้เจย์กังวลเรื่องการเข้าใจถึงเหตุผลของเซย์น

เจย์จึงวางสายไปทันที

เขาถอนหายใจยาว ๆ

เรื่องตลกทั้งหมดนี้เป็นการแสดงที่แองเจลีนทำเพื่อเขาสินะ?

เจย์รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เมื่อกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ แองเจลีนดึงโจเซฟินมายืนตรงหน้าเธอ ขณะที่เธอถามด้วยความรู้สึกยินดีว่า “เธอไปพบพี่ชายของเธอมาใช่ไหม?”

โจซี่ยิ้มด้วยรอยยิ้มหวานอมขมกลืน ขณะที่เธอจ้องกลับมาที่ดวงตาที่มีพลังของแองเจลีน “ใช่”

“เขาถามถึงฉันยังไงบ้าง?” แองเจลีนตื่นเต้นมาก