บทที่ 697

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยิ่งฉันคิดถึงวิธีที่เขาไม่ต้องการฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น ฉันแค่อยากให้เขารู้ว่าฉันยังคงสบายดี แม้จะไม่มีเขา ฉันก็ยังอยู่ได้สบาย ๆ” โจเซฟินพึมพำ

การตอบสนองของทั้งคู่ต่อการเลิกราก็ไม่ต่างกันมาก โจเซฟินเป็นคนประเภทที่จะแบกรับความเจ็บปวดไว้ด้วยตัวเอง โดยซ่อนมันไว้เบื้องหลังการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

เธอจะต้องทนทุกข์กับการรักษาศักดิ์ศรีของเธอเพื่ออยู่ให้ได้

แม้ว่าแองเจลีนอาจเป็นคนที่เธอดูมีความเชื่อมั่นในความสัมพันธ์นี้มากจนไม่เชื่อว่าเจย์ไม่รักเธออีกต่อไปแล้ว และเธอก็จะตั้งใจทำอะไรก็ตามถ้ามันหมายถึงกับต้องทำลายต่อหน้าเจย์ก็ตาม

ทว่า หากแองเจลีนวางใจอย่างสุดซึ้งในการยุติความสัมพันธ์ เธอก็จะได้รับความเสียหายที่เลวร้ายยิ่งกว่าโจเซฟินอีก

แองเจลีนเป็นคนประเภทที่รักโดยไม่มีข้อแม้

“ฉันจะไม่ยอมแพ้พี่ชายของเธอแน่นอน โจเซฟิน จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของฉันก็ตาม” เธอกล่าวด้วยความมุ่งมั่นขณะที่เธอนอนอยู่บนโซฟา ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า

ในตอนนี้ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของแองเจลีนได้ โจเซฟินทำได้เพียงเดินตามกระแสความคิดของเธอ “ไม่อดอาหารแล้วใช่ไหม พี่แองเจลีน เธอมีแผนอะไรซ่อนอยู่อีกบ้าง?

แองเจลีนเด้งตัวขึ้นจากโซฟา ประกายไฟเจ้าเล่ห์แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ “ฉันต้องหาจ่าฝูงเป็นผู้ช่วยระดับเทพสักสองสามคน”

มันทำให้โจเซฟินฉุกคิด “เธอหมายถึงร็อบบี้น้อยและอีกสองคนเหรอ?”

แองเจลีนพยักหน้า

ในสวนคฤหาสน์

โจเซฟินและแองเจลีนได้นั่งรถแท๊กซี่ไปสวนคฤหาสน์ เมื่อดูราคาค่าโดยสาร โจซี่ถึงกับถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

แองเจลีนรู้ว่าเงินเป็นเรื่องละเอียดอ่อนสำหรับโจซี่ เพราะตอนนี้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัดเพราะไม่มีเงินสำรองของครอบครัวอาเรสหรือแหล่งรายได้ใหม่อยู่เลย

แองเจลีนถอนหายใจต่อในขณะที่เธอจ้องไปที่ทางหลวงสายยาวระหว่างสวนคฤหาสน์และเมืองอิมพีเรียล

“ทำไมครอบครัวที่ร่ำรวยถึงชอบสร้างบ้านพักตากอากาศในชนบทด้วยนะ? เคยคิดบ้างไหมว่าการนั่งรถมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่คงไม่เคยมีอยู่ในความคิดของพวกเขาเลยสินะ?”