บทที่ 707

ฟินน์มาถึงห้องพักฟื้นส่วนตัวของเจย์ เจย์นอนอยู่บนเตียง แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยเลือด ดูเหมือนว่าเขาจะเฉียดตายมา

ฟินน์คุกเข่าลงและพูดเบา ๆ ว่า “ท่านอาเรส”

เจย์ลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อการจ้องมองอันมืดมนของเขาเพ่งไปที่ใบหน้าของฟินน์ ริมฝีปากของเขาก็สั่นกระตุก เขาใช้ความพยายามที่จะพูดอย่างมาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เขาอ่อนแอเกินไปในตอนนี้

ฟินน์ต้องเข้าไปใกล้ ๆ แนบหูไว้ข้างริมฝีปากของเจย์ ก่อนจะได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขา

“ครอบครัวอาเรสไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของแองเจลีน ฟินน์ มุ่งเป้าหมายไปที่รถคันนั้นหน่อยและค้นหาที่อยู่ของมันต่อไป เจ้าของรถคันนั้นคงเป็นคนสำคัญ”

ฟินน์ตอบว่า “ไม่ต้องห่วงครับ ท่านอาเรส ผมจะทำให้แน่ใจเลยว่าผมจะหานายหญิงให้พบ คุณเพียงแค่ดูแลอาการให้ดีขึ้นก่อน”

เจย์รู้สึกหนักหัวมาก ความคิดของเขาทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่แองเจลีนเท่านั้นและเขาไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเสียใจ

เขาคิดต่อไปอีกว่า ‘ถ้าฉันไม่ใจอ่อนมากเกินไปและไม่ยอมรับคำแนะนำของคุณปู่เซเวียร์ ฉันคงจะไม่ยอมแพ้กับเรื่องแองเจลีนหรอกนะ ในทำนองเดียวกัน สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นกับแองเจลีนด้วย’

--

คฤหาสน์บนภูเขาตั้งอยู่ครึ่งทางของเทือกเขาดราก้อน สปริง ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองอิมพีเรียล คฤหาสน์รายล้อมไปด้วยกลุ่มผู้ชายในชุดเครื่องแบบและทุกคนมีปืนคาดเอว

พวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าเคร่งขรึมและสง่างาม

เมื่อเทียบกับภายนอกที่มีความเคร่งขรึม แต่ในส่วนบรรยากาศภายในคฤหาสน์ดูมีลมพัดเย็นสบาย

แองเจลีนสั่นกลัวถึงส่วนลึกของเธอทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมา

มีชายคนหนึ่งที่หล่อเหลามากซึ่งดูเหมือนจะสูงเกือบ 1.9 เมตร เขาแต่งตัวเสื้อยืดสบาย ๆ และดูเหมือนจะเป็นคนร่าเริง ทว่า ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างเตียงของเธอ จ้องมองเธออย่างตั้งใจในขณะที่เขาถือถุงน้ำเกลือ

เมื่อเขาเห็นว่าเธอตื่นขึ้นมา ชายคนนั้นก็เริ่มบ่นว่า “คุณอ่อนแอมาก คุณหมดสติมาแปดวันแล้ว ผมได้ให้ยาแก้อักเสบที่แพงที่สุดในบ้านของผมเลยนะ”

เสียงของเขาราวกับสายลมที่พัดผ่านถ้ำ ใสและเย็น รู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิแผ่วเบาบนใบหน้า

แองเจลีนจ้องไปที่ใบหน้าของชายคนนั้น ความสับสนปรากฏบนใบหน้าของเธอ “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”