บทที่ 708

ชายคนนั้นแสดงรอยยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าผมได้ช่วยสาววายร้ายซะแล้ว จริง ๆ ตอนนั้นคุณควรจะต้องตายไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะผม”

แองเจลีนเหลือบมองอย่างประหม่าที่ถุงน้ำเกลือ “คุณให้น้ำเกลือฉันด้วยวิธีนี้เหรอ? คุณใช้ไม้ค้ำยันไม่ได้เหรอ?”

“ผมถือว่ามันเอาไว้ช่วยคุณ แล้วคุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?” ชายคนนั้นมองไปที่แองเจลีนอย่างเหลือเชื่อ “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”

การแสดงออกของเขาทำให้ดูเหมือนว่าเธอควรรู้สึกเป็นเกียรติที่เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอ

“ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณเป็นใคร สำหรับฉัน คุณคือผู้กระทำความผิด คุณควรรับผิดชอบกับเรื่องที่ทำร้ายฉัน”

ชายคนนั้นยกริมฝีปากของเขาขึ้น ในขณะที่เขาพูดอย่างเกรี้ยวกราด “มันเป็นเพราะคุณต่างหากที่วิ่งเข้ามาพุ่งชนรถของผม คุณทำไฟหน้ารถของผมเสียหายด้วยซ้ำ คุณต้องรับผิดชอบให้ผมต่างหาก”

แองเจลีนกล่าวว่า “ฉันไม่มีเงินหรอกนะ แต่ฉันมีเพียงชีวิตของฉัน คุณเอามันไปก็ได้นะถ้าคุณต้องการ”

ชายคนนั้นยิ้มเมื่อเขารู้ว่าเธอมีบางอย่างในตัวเธอ “โอ้ ไม่เป็นไรดีกว่า คุณไม่สามารถซื้อไฟหน้ารถของผมได้หรอก สิ่งที่คุณต้องทำเพื่อชดใช้ให้ผมก็คืออยู่ในบ้านและดูแลต้นไม้ให้ผมก็พอ”

แองเจลีนปฏิเสธทันที “ฉันไม่รู้ว่าจะปลูกมันยังไง ไฟหน้าราคาเท่าไหร่? ฉันจะชดใช้ให้คุณเอง”

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเข้าหากัน “ไม่มีใครเคยมีข้อแลกเปลี่ยนกับผมเลยนะ แล้วคุณก็ไม่สามารถซื้อไฟหน้าให้ได้ด้วย”

“อย่าประเมินค่าคนอื่นต่ำไป”

ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้น แองเจลีนหัวเราะออกมาและถามว่า “10,000 เหรอ?”

ชายคนนั้นส่ายหัว

“งั้นก็คง 100,000 ใช่ไหม?” แองเจลีนส่งเสียง “มันก็แค่รถเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ! ฉันไม่รู้หรอกนะว่าโลโก้ใหญ่เทอะทะนี้ทำมาจากประเทศไหน รถทั้งคันราคาอาจไม่ได้ถึง 100,000 ดอลลาร์ แต่คุณขอราคาไฟหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ? นี่คือการปล้นกันกลางวันแสก ๆ ชัด ๆ!”

สีหน้าของชายผู้นั้นดูน่าเกลียด “คุณเรียกโลโก้รถที่ผมชอบว่าใหญ่เทอะทะเหรอ?”

แองเจลีนโต้กลับ “แล้วก็การออกแบบตัวรถนั้นดูเทอะทะยิ่งกว่าด้วย!”

ชายคนนั้นวางนิ้วลง “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่าราคามันเท่าไหร่?”

“มากสุดก็คง 1,000 ดอลลาร์”