บทที่ 713

เธอต้องการที่จะลืมเกี่ยวกับ เจย์ อาเรส

ทุกครั้งที่เธอคิดถึงเขา หัวใจของเธอก็เจ็บปวดมากจนรู้สึกหายใจลำบากทุกครั้ง

โคลพูดเหมือนใช้อำนาจ “คุณเคยเกือบตายเพราะเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง ถือว่าชีวิตของคุณได้กลับคืนมาแล้ว ซึ่งในตอนนี้ ชีวิตของคุณเป็นของผมเพราะผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณ”

แองเจลีนเริ่มชินกับนิสัยที่โคลแสดงออมาอย่างเอาแต่ใจ และนิสัยข่มขู่ ตอนแรกเธอเถียงกับเขา แต่ไม่นานนักเธอก็รู้แล้วว่าแม้ว่าเธอพูดจนเธอคอแห้ง เขาก็ยังจะทำตามสิ่งที่เขาพอใจอยู่ดี

เธอเลยยอมปล่อยให้เขาพูดไป

โคลกล่าวว่า “ผมจะพาคุณกลับบ้าน เมื่อผมทำเรื่องราวปัจจุบันนี้เสร็จเสียก่อน”

แองเจลีนตกใจเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ทำเหมือนว่าเขากำลังจะลักพาตัวเธอไปเลย

เธอยังคงดูอ่อนแอและนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้โทรศัพท์ของเธอได้หายไป เธอไม่มีเงินเหลือสักนิดเดียว เธอไม่รู้ว่าเธอจะแอบหนีไปได้อย่างไร

ถ้าชายคนนั้นจะพาเธอออกจากเมืองอิมพีเรียล เธอคงต้องพร้อมออกไป

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของเธอเปลี่ยนไป เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและเอื้อมมือไปขยี้ผมของเธอ “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผมจะไม่ลักพาตัวคุณ ผมจะทำให้คุณเป็นอิสระ”

“ฉันอยากกลับบ้าน” แองเจลีนโพล่งออกมา

“ก็ได้ ผมจะพาคุณกลับบ้านในวันพรุ่งนี้ ถึงอย่างนั้น คุณต้องจำไว้ว่าคุณเป็นของผมแล้ว คุณต้องไปกับผมเมื่อผมแวะไปหาคุณ”

แองเจลีนคิดในใจว่า ‘เมื่อฉันกลับไปที่เมืองอิมพีเรียลได้แล้ว ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ เมื่อเขามาก่อกวนฉันอีก ฉันจะเรียกให้ตำรวจจัดการกับเขาให้ได้เลยคอยดู’

ชายคนนั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดที่ดูไม่จริงใจของเธอได้ เขายิ้มอย่างมั่นใจจนน่าตกใจ “อย่าพยายามหนีผม เพราะคุณไม่มีทางทำมันได้”

แองเจลีนคิดกับตัวเองว่า ‘ผู้ชายคนนี้เคยชินกับทางของเขาเอง เขาใช้ชีวิตที่ไร้ประโยชน์และนิสัยเสียตั้งแต่ยังเป็นเด็ก บางทีบุคลิกที่เอาแต่ใจของเขาเองและบุคลิกชอบข่มขู่ อาจเป็นผลมาจากพ่อแม่ของเขาที่ยอมทำตามใจเขาทุกอย่าง’

“เราจะได้เห็นดีกัน” เธอพูดอย่างดื้อรั้น

โคลหัวเราะ “ผมชอบนิสัยที่รุนแรงของคุณจัง”