บทที่ 749

แองเจลีนเอียงศีรษะเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงที่มีแต่เธอและโคลเท่านั้นที่ได้ยินว่า “นี่คือแม่เลี้ยงที่ชั่วร้ายของฉัน คุณช่วยฉันลดความเย่อหยิ่งของเธอลงหน่อยได้ไหม?”

โคลยิ้มราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ยินดีให้บริการครับ”

แอนมองพินิจพิเคราะห์โคลอยู่ชั่วขณะ และแสดงความสงสัยผ่านดวงตาของเธอ “นี่ คุณหนู สุภาพบุรุษคนนี้เป็นใครกัน?”

แองเจลีนมองไปที่โคล น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา “คุณพูดไปเองเลยดีกว่า”

นี่เป็นเพราะว่าแองเจลีนเชื่อว่าคำพูดที่เย่อหยิ่งของโคลจะสามารถทำให้แอนกลับมาเป็นผู้ไร้ประโยชน์ได้

แน่นอนว่าโคลเดินไปหาแอนอย่างสุภาพและแนะนำตัวเองว่า “สวัสดีครับ ผมชื่อโคล ยอร์ก ผมเป็นแฟนใหม่ของแองเจลีน แล้วคุณล่ะเป็นใคร?”

ใบหน้าของแอนดูไม่น่าดูเล็กน้อย ด้วยตัวตนของเธอ ไม่ว่าภายนอกของเธอจะน่าประทับใจแค่ไหน เธอไม่สามารถเชิดหน้าขึ้นได้ในบ้านหลังนี้

เธอเป็นนายหญิงที่น่าอับอาย

“แอน คอนเนอร์” เธอละเว้นสถานะตัวเองและระบุชื่อของเธอเท่านั้น

ดวงตาของโคลเปล่งประกายด้วยความสุข แม้ว่าจะดูเหมือนรอยยิ้มที่ไม่เป็นอันตรายอย่างชัดเจน แต่แอนรู้สึกว่ารอยยิ้มของชายผู้นี้ซ่อนพิษเอาไว้

“แล้วจะให้ผมเรียกชื่ออะไรดีล่ะ?” โคลถามอย่างโจ่งแจ้ง

ใบหน้าของแอนเริ่มแดงก่ำและหูของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก เธออายจริง ๆ ที่จะพูดถึงสถานะของเธอในฐานะภรรยาน้อย

แองเจลีนยืนกอดอกและมองแอนที่อับอายอย่างดูถูก

บรรยากาศน่าอึดอัดเล็กน้อย โคลลูบริมฝีปากตัวเองและพึมพำ “ผมคิดว่าตัวตนของคุณช่างน่าละอาย!”

คุณนายเซเวียร์รู้สึกว่าลูกสาวของเธอทำเรื่องก่อกวนมากเกินไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงเริ่มพูดเพื่อช่วยแอนจากความอับอาย

"คุณยอร์ก นี่คือภรรยาคนปัจจุบันของพ่อของแองเจลีนน่ะค่ะ”