บทที่ 765

แองเจลีนพลันลืมตาขึ้นและเห็นเจย์จ้องมาที่เธอ มีรังสีอันเย็นเยียบเล็ดลอดออกมาจากรูม่านตาของเขา

“เธอคิดจะทำอะไร?” เขาดุเธอด้วยน้ำเสียงมืดมน

แองเจลีนตกใจและมองไปที่เขาด้วยสายตาเหมือนลูกหมา เธอทำหน้าน่าสงสาร

เจย์ไม่อยากมองเธออีกแล้วแม้แต่วินาทีเดียว เพราะกลัวว่าเขาจะติดอยู่ในสายตาที่อ่อนโยนของเธอ

เขาเปิดประตูทันที “ฟินน์”

ฟินน์ลากชายคนนั้นพาไปเตะท้องและสั่ง “คุกเข่าซะ”

เจย์สอบปากคำชายคนนั้นด้วยสีหน้าซีดเผือก “ใครส่งแกมาที่นี่”

ชายคนนั้นนิ่งเฉย เขามองไปที่ชายที่นั่งรถเข็น เขาคิดว่าเจย์ไม่มีอะไรมากไปกว่าคนพิการคนหนึ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเจย์จะมีรัศมีของคนสูงศักดิ์และไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป

ไม่ต้องพูดถึง สำหรับผู้ช่วยของเขาดูเหมือนแค่หนอนหนังสือ เขาประหลาดใจที่ผู้ช่วยกลับมีทักษะศิลปะการต่อสู้

บางทีวันนี้พวกเขาได้เข้าไปยุ่งผิดคนเสียแล้ว

“พวกแกเป็นใคร?” เขาถามฟินน์

“เจ้าชายทายาทแห่งเมืองอิมพีเรียลไงล่ะ นายเคยได้ยินเกี่ยวกับเขาไหม?” ฟินน์ ได้ตอบกลับ

ใบหน้าของชายผู้นั้นซีดไปทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาเริ่มสะอื้นและอ้อนวอน “ผมขอโทษครับ เราไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ดังนั้นเราจึงทำผิดต่อท่านประธานอาเรส”

ไม่มีใครในพื้นที่นั้นที่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้ นั่นคือชื่อของปีศาจที่โหดเหี้ยม ป่าเถื่อน และไร้ความปราณีของนักฆ่า

แองเจลีนจึงรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาหาเจย์ พวกเขาจ้องที่จะเข้ามาหาเธอเท่านั้น

“โยเซมิตี ไอ้คนสารเลวนั่นใช่ไหมที่ทำแบบนี้?” แองเจลีนตะคอก

การแสดงออกบนใบหน้าของชายคนนั้นช่างน่ากลัว เขาพูดกับเจย์ว่า “ท่านประธานอาเรส นี่เป็นเรื่องของตระกูลไททัสและตระกูลเซเวียร์ เราหวังว่าคุณจะไม่ทำสิ่งนี้ เนื่องจากวันนี้ผมทำให้คุณขุ่นเคือง ท่านประธานอาเรส ผมจะขอโทษคุณอย่างแน่นอนในอนาคตอันใกล้นี้”

สายตาของเจย์เย็นชา “แกเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของฉันและทำให้มันยุ่งเหยิง ตอนนี้แกคาดหวังให้ฉันปล่อยแกไปงั้นเหรอ? แกคิดว่าตำแหน่งของฉันในฐานะเจ้าชายทายาทแห่งเมืองอิมพีเรียลเป็นเรื่องตลกเหรอ?”