บทที่ 791

เลือดอกเต็มปากไหลงสู่ฝ่ามือของเธอ

แองเจลีนจ้องไปที่เลือดในมือของเธอด้วยสายตาที่สงสัย

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

เจย์ได้ยินเสียงไออย่างหนักของเธอ ทุก ๆ ครั้งที่ไอทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอยู่ในอก

เขาหันกลับมาและหมุนตัวไปทางเธอ

สายตาที่มองเลือดสีแดงสดบนมือซีด ๆ ของเธอ ทำให้ดวงตาของเขาหดเกร็ง “กลับไปนอนเถอะ แองเจลีน เซเวียร์” เขาสั่ง

ดวงตาของแองเจลีนพร่ามัว และเธอมองเจย์ลาง ๆ เหมือนร่างเขาแยกออกเป็นแบบจำลองหลาย ๆ คนยืนอยู่ต่อหน้าเธอ เธอรู้ว่าดวงตาของเธอแปลก ๆ ไป

เธอเดินโซเซไปข้างหน้า เธอพยายามหลีกเลี่ยงเขา แต่สุดท้าย เธอก็เอามือที่ยื่นออกไปแตะใบหน้าเขาซึ่งทำได้เพียงคว้าแตะอากาศตรงหน้าเธอเท่านั้น

เธอรีบดึงมือกลับมา “ขอโทษนะ”

ดวงตาดำของเขาหดตัวเมื่อเขามองเห็นพฤติกรรมของเธอ เจย์ยกแขนขึ้นช้า ๆ และโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ

ราวกับเธอจดจ่ออยู่กับบางอย่าง แต่ดวงตาของแองเจลีนไม่ได้จดจ่อกับสิ่งใดเลย

เจย์นั่งอ่อนแรงอยู่บนรถเข็น “ทุกคน พานายหญิงเซเวียร์กลับไปที่เตียงเดี๋ยวนี้”

“ไม่ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันอยากกลับบ้าน” แองเจลีนพูดโต้แย้ง

มีสาวใช้สองสามคนมาจับแองเจลีนไว้ในอ้อมแขน ขณะที่ช่วยร่างที่อ่อนแอของเธอเดินกลับไปที่ห้อง

ทว่า แองเจลีนพยายามเอาตัวเองหลุดออกจากการถูกจับไว้ เหมือนคนบ้าและวิ่งไปที่ประตู

เจย์กางแขนออกเพื่อหยุดเธอ เมื่อเธอหมดแรง เธอก็ทิ้งตัวลงไปในอ้อมแขนของเขา

เขากอดเธอไว้แน่นขณะที่เธอหันมามองเขา แองเจลีนขยี้ตาอีกครั้ง เธอกลับมองเห็นทุกอย่าง ๆ เป็นภาพหลายมิติ

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเขา เธอสงสัยว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาหรือว่าใบหน้าเขาดูตอบลงไปจริง ๆ ใบหน้าที่โค้งมนของเจย์ดูเหมือนจะผอมลงไปมาก ทำให้รูปลักษณ์ที่น่าดึงดูดและสง่างามของเขามีประกายแห่งความดุร้ายเป็นพิเศษ

มันเป็นการแสดงออกที่ป้องกันความใกล้ชิดสนิทสนม

“ฉันจะส่งเธอกลับบ้านหลังจากที่เธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง