บทที่ 796

จู่ ๆ แองเจลีนก็ฉุกคิดขึ้นมา ความรักและความเอาใจใส่ที่ครอบครัวเซเวียร์เคยมอบให้กับเธอเป็นเพียงเพราะเจย์ชอบเธอในตอนนั้น

ตอนนี้พวกเขาเลิกรากันแล้ว เกียรติที่เธอเคยสวมไว้ก็หมดไปด้วย

เธออาจไม่ต้องการยอมรับมัน แต่นั่นคือความจริง

พ่อเคยเคารพเธอเพราะว่าเธอจะเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลอาเรสเพื่อในอนาคตจากสถานะของเธอจะเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวเซเวียร์

แองเจลีนถอนหายใจ “ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”

เธอรู้สึกอารมณ์เสีย “ที่นี่ฉันคิดว่าครอบครัวจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเราเสมอ ฉันคิดผิดไป ชีวิตของเศรษฐีหน้าใหม่มักจะอยู่ในการต่อสู้เสมอ”

ท่านปู่ตอบว่า “มันดีแล้วล่ะที่เธอเข้าใจ”

แองเจลีนรู้สึกเศร้าใจ “และฉันเลือกที่จะขอถอนตัวจากการต่อสู้ครั้งนี้”

แองเจลีนจากไป ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

ท่านปู่จ้องไปที่ร่างเดินถอยกลับไปของเธอ ดวงตาของเขาล้ำลึกด้วยความคิด “มันดูไม่ต่างกับที่เธอวิ่งหนีจากความท้าทายเลย แองเจลีน”

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน แองเจลีนก็ฝังใบหน้าของเธอไว้ในหมอนและปล่อยให้น้ำตาของเธอเปียกโชกอย่างอิสระ

เจย์ทิ้งเธอแล้ว และพ่อของเธอยังมองเธออย่างดูถูก

แองเจลีนรู้สึกว่าตัวเองหายใจอึดอัด เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งสองครั้งกระทบเข้าหน้าอกของเธออย่างหนัก

เธอรู้สึกต่ำต้อยและไม่มั่นใจ

แองเจลีนในอดีตที่ผ่านมานานแล้ว เคยมีเสียงหัวเราะที่ไร้ความกังวลและไร้เดียงสา

เธอพบว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความสุขแบบนี้

เด็กสามคนแอบซ่อนตัวอยู่ที่ประตู ขณะที่พวกเขาแอบฟังแม่ที่กำลังหายใจติดขัดทั้งน้ำตา

เมื่อมองดู ร็อบบี้น้อยก็ผลักประตูเปิดออกเล็กน้อย จากช่องว่าง พวกเขาพบว่าไหล่ของแม่สั่นและยกขึ้นขณะที่เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง