บทที่ 817

“ผมขอพูดตรง ๆ นะ นายท่านเซเวียร์ แองเจลีนเป็นผู้หญิงที่ โคล ยอร์ก ชอบ และผมจะพาเธอออกจากเมืองนางแอ่นไปทันที เมื่อผมได้จัดการเรื่องของผมเสร็จแล้ว ก่อนหน้านั้น

ผมต้องการให้คุณแน่ใจว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผมจะทำให้แน่ใจว่าไม่มีสมาชิกในครอบครัวเซเวียร์คนไหนที่ตายอย่างเป็นธรรมชาติแน่ ๆ ” โคลกัดฟันพูด พร้อมน้ำเสียงอันไพเราะของเขาได้ปกคลุมไปด้วยร่องรอยของความเยือกเย็น

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูโกรธหรือบูดบึ้ง ทว่ามันสามารถทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวราวกับว่าปีศาจมาที่นี่เพื่อเรียกร้องเอาชีวิตของใครบางคน

“แน่นอนว่า ถ้าคุณปฏิบัติต่อแองเจลีนของผมอย่างอ่อนโยน ผมจะไม่ปฏิบัติต่อครอบครัวเซเวียร์อย่างไม่ยุติธรรม ชื่อเสียงหรือโชคลาภ ผมก็จะมอบให้คุณทั้งหมด”

จอร์จไม่รู้ว่าโคลเป็นใคร แต่เมื่อเห็นความจองหองของเขา เขาจึงตัดสินใจไม่ยั่วยุโคลอีก “คุณยอร์ก เข้ามาดื่มชาก่อนสิ”

เขาเริ่มรู้สึกต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโคล

แองเจลีนจ้องไปที่โคลอย่างแรงและขู่เขาอย่างไร้เสียง ‘หากก้าวเข้ามาในบ้านแล้วคุณจะได้เห็นดี!’

โคลลังเลใจ “ขอบคุณ คุณท่านเซเวียร์สำหรับการต้อนรับเป็นอย่างดี แต่วันนี้ผมยังมีสิ่งที่ต้องทำอีก ผมคิดว่าจะไม่เข้าไปดีกว่า ช่วยส่งคนใช้สองคนมาขนสิ่งของที่เอามาให้ด้วยนะครับ นายท่านเซเวียร์”

เขาประพฤติตัวด้วยท่าทีที่ดูครอบงำเมื่อไม่นานนี้ แต่กลับหายวับภายในไม่กี่วินาทีต่อหน้าแองเจลีน

ทัศนคติที่เปลี่ยนไปของเขาดูน่าขำ

ตอนนี้ครอบครัวเซเวียร์อยู่ในสภาพที่ยากจนที่สุด พวกเขาควรจะหาคนใช้ที่จะมาช่วยได้จากไหน?

จอร์จดูเขินอายเล็กน้อย

แองเจลีนกล่าวว่า “เราไม่มีคนใช้ที่บ้าน โคล”

โคลเอามือปัดปลายจมูกของเขาอย่างเขินอาย “เอาล่ะ งั้นผมจะขนของพวกนี้เข้าไปเอง”

หลังจากขนของเข้าไปแล้ว เขาก็เหนื่อยมากจนหน้าผากของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

เมื่อจอร์จเห็นพวกอาหารเสริมกองทับซ้อน ๆ กันราวกับเนินเขา มุมตาของเขาก็เริ่มกระตุก

แองเจลีนตะคอก “เราไม่ได้เปิดร้านขายยาสักหน่อย ทำไมคุณถึงให้อาหารเสริมทั้งหมดนี้กับฉันด้วย?”

โคลเริ่มแนะนำพวกเขาทีละอย่าง “นี่สำหรับการรักษาอาการบาดเจ็บภายนอก ตราบใดที่มันไม่เกี่ยวข้องกับกระดูกและเส้นเอ็น รับประกันได้ว่าบาดแผลจะหายภายในชั่วข้ามคืน