บทที่ 863

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เจย์ก็เรียกฟินน์ให้เข้ามา

“อีกไม่นาน เมืองอิมพีเรียลจะกลายเป็นสนามรบสำหรับตระกูลอาเรสกับองค์กรลึกลับนั้น” เจย์พูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม

ใบหน้าที่รูปงามของฟินน์ก็มีรอยยิ้ม ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้

“ท่านประธานอาเรส มันต้องมีทางครับ!”

เจย์พูดว่า “พวกเราได้ฟาดฟันกับพวกเขาแล้ว และภูตผีของพวกเราก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน ฟินน์ นายอย่าได้เชื่อในเรื่องโชคนักเลย”

“ครับ ท่านประธานอาเรส”

“ฉันอยากให้พวกนายพาเด็ก ๆ และออกจากเมืองอิมพีเรียลไปซะ”

ฟินน์พูดอย่างกังวลว่า “ภรรยาของคุณจะไม่สงสัยเหรอครับถ้าพาเด็ก ๆ ออกไปในเวลาแบบนี้?”

เจย์เคาะนิ้วของเขาลงบนโต๊ะทำงานในขณะที่ท่าทางของเขาดูมั่นใจ “เด็กสามคนจะถูกส่งไปทีละคน และไปคนละที่กัน เจนสันเป็นคนอ่อนไหวเกินไป เขาต้องไปก่อนเป็นคนแรก ฉันคิดเหตุผลที่จะให้เขาไปออกแล้ว จากนี้ไป เด็กสามคนนี้จะได้รับการดูแลจากทีมภูตผี”

มีน้ำตาเอ่อปรากฏขึ้นในดวงตาของเจย์ “เจนสันเป็นคนเงียบขรึม ให้เทมเพสที่เป็นคนร่าเริงดูแลเขา ร็อบบี้น้อยเป็นคนไร้เดียงสา ดังนั้นให้สตอร์มที่มีประสบการณ์ในโลกนี้สอนเขาสักหน่อย แล้วก็สำหรับเซ็ตตี้น้อย ฉันเกรงว่าฉันจะต้องรบกวนนายกับเด็กคนนี้แล้วล่ะ”

“ท่านประธานอาเรส แล้วท่านล่ะครับ?” ฟินน์พูดตะกุกตะกักราวกับว่ามีกระดูกปลาติดอยู่ในลำคอของเขา

เจย์ตอบ “ฉันจะอยู่รับข้างหลังกับคุณท่านปูอาเรสเพื่อเผชิญหน้ากับพวกเขาพร้อมกัน”

“ท่านประธานอาเรส—”

เจย์ยกมือขึ้นห้ามเพื่อหยุดเขา “พอแล้ว นี่เป็นการตัดสินใจของฉัน”

“ครับ” น้ำเสียงของฟินน์แหบแห้ง

การยอมจำนนได้แสดงถึงความเคารพอย่างสูงของเขาต่อประธานอาเรส

แองเจลีนกำลังกินข้าวอยู่คนเดียว เธอเขี่ยเนื้อทั้งหมดออกจากชามและกินแต่ผัก

หลังจากที่เจย์ออกมาจากห้องเขียนหนังสือ เขาก็ตรงไปที่ห้องอาหารเพื่อกินข้าวกับเธอ

“พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมารับเธอกลับตระกูลเซเวียร์” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา

แองเจลีนพยักหน้า “อ๋อ” ความรู้สึกของเธอนั้นสับสน