บทที่ 864

ดวงตาคล้ายกวางคู่นั้นกระพริบปริบ ๆ มันใสราวกับฤดูใบไม้ผลิที่ไร้ฝุ่น

“นี่เธอยั่วยวนฉันเหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่กระนั้นเอง แองเจลีนก็เหยียดแขนไปคล้องคอของเขาและลูบใบหน้าที่เย็นกว่าประติมากรรมน้ำแข็งของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ท่านอาเรส มองฉันสิ”

เธอหันใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของเขามาที่เธอ สายตาของเจย์ตกไปที่ต้นคอของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ และลูกกระเดือกที่เย้ายวนของเขาก็กระเพื่อม

นี่มันก็เป็นแค่การกวนประสาท!

“ออกไป” เขาสั่ง

แองเจลีนอึ้งไปเล็กน้อย ความผิดหวังฉายออกมาผ่านดวงตาของเธอ แต่มันก็หายวับไป แล้วเธอก็กลับมาแสดงท่าทีเย่อหยิ่งของเธอ “ท่านอาเรส นายไม่ได้อยากให้ฉันเป็นคนรักของนายหรอกเหรอ? ห้าพันล้านสำหรับเงินเดือนหนึ่งเดือน… นายคงไม่อยากจะแพ้นักหรอกใช่ไหม?”

เจย์เงียบ

จริง ๆ แล้วเขาต้องการเธอแทบบ้าอย่างไม่ต้องสนใจสิ่งใด แต่เขากลัวว่าเธอจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้

ในท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คงไม่ได้ฉลาดนักเมื่อเขาถูกกระตุ้นและพร้อมที่จะเปิดเผยความรักของเขาออกมา

“ไม่จำเป็น” เขาระงับความต้องการของร่างกายของเขาอย่างหมดท่า

“ท่าอาเรส พวกเราตระกูลเซเวียร์เป็นนักธุรกิจที่ซื่อตรง และจะไม่มีวันปล่อยให้ลูกค้าของเราต้องทุกข์ทรมานกับการขาดทุนหรอกนะ” หลังจากพูดจบ มือของเธอก็ไม่อยู่กับที่

“แองเจลีน เซเวียร์” เขาจับมือของเธออย่างขุ่นเคือง

อย่างไรก็ตาม แองเจลีนเริ่มได้ใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

เธอกลั่นแกล้งเขาอย่างเมามัน

มีแค่เพียงความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของเธอ ถ้าหากเขามีคนอื่นอยู่ในใจ เขาจะไม่โต้ตอบกับเธอกลับ

เธอเพียงแค่อยากจะทดสอบเขา

“นี่จะเป็นการไม่ดีสำหรับลูกนะ” เขาได้พบเหตุผลที่แสนกระจอกงอกง่อย

“ก็แค่ต้องอ่อนโยน ไม่เป็นไรหรอก” เธอกล่าว