บทที่ 868

“ผมไม่ได้ร้อง”

“ชัดเจนอยู่ว่าลูกกำลังจะร้อง!” เจย์กล่าว

เจนสันสงบสติอารมณ์ของเขา

เจย์ถามเขาว่า “ตอนนี้ บอกคุณพ่อมาว่าลูกจะไปที่ไหน? ลูกจะทำอะไร?”

เจนสันประหลาดใจ “คุณพ่อไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”

"คุณพ่อไม่ใช่หมอดู” เจย์กล่าว

“ผมไม่เชื่อ คุณพ่อทำเรื่องนี้อย่างแน่นอน! คุณพ่อทำให้ได้เข้าไปที่วิทยาลัยเยาชนในตำนาน ใช่ไหม?”

“ยินดีด้วย! คุณพ่อไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ คุณพ่อไม่มีความสามารถพอที่จะทำให้วิทยาลัยเยาชนในตำนานอันดับหนึ่งของโลกเปิดประตูรับลูกชายของคุณพ่อได้หรอกนะ”

“ผมรู้ แต่คุณพ่อแอบส่งอีเมลงานของผมเข้าไป ไม่ใช่เหรอ?”

เจย์พูดว่า “โอ้ คุณพ่อขอให้คุณลุงเกรสันทำให้น่ะ”

“มันก็แค่ทดสอบระดับของลูก คุณพ่อไม่คิดว่าพวกเขาจะรับลูก” เจย์กล่าว

หลังจากนั้น เขาก็มีท่าทีเชิงประชาธิปไตย “ลูกก็เลือกได้ว่าจะไปหรือไม่ไป”

“ในเมื่อนี่คือสิ่งที่ตุณพ่อต้องการ ผมจะไป” เจนสันเสียงเบา

“หืม” เจย์พูดว่า “ลูกชาย คุณพ่อภูมิใจในตัวลูกนะ”

และแล้วเวลาก็ผ่านไป ในที่สุดกำหนดการวันแต่งงานของเซธและยูมิก็มาถึง

แองเจลีนยุ่งมาก ๆ ในวันนั้น มากพอที่เธอจนเธอไม่ได้บอกลากับเจนสัน

อย่างไรก็ตาม เธอใช้เวลาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเพื่อปักที่คั่นหนังสือที่สวยงามให้กับเจนสันซึ่งอ่านได้ว่า ‘เดินทางต่อไปอย่างไร้ขอบเขต ผู้กล้าย่อมไร้ความกลัว’

เมื่อเธออกไป เธอวางของขวัญไว้ข้าง ๆ เตียงของเจนสัน

เมื่อเทมเพสมารับเจนสัน ร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยยังคงหลับอยู่

เจนสันเขามาในห้องของร็อบบี้ นั่งอยู่ข้างเตียงของเขา และปลุกเขาให้ตื่นขึ้น “ร็อบบี้น้อย ฉันจะไปแล้วนะ”