บทที่ 900

“แองเจลีน ฉันขอโทษ” เขาขอโทษอย่างเงียบ ๆ ในใจของเขา

“เจย์บี้ผิดสัญญา”

“เรามาถึงจุดนี้จริง ๆ แต่ฉันก็ยังไม่กล้าที่จะพาเธอไปกับฉัน”

“เธอพูดถูก ถ้าการแต่งงานคือโซ่ตรวนและกรงที่ทำให้ผู้คนอึดอัดแล้ว ทำไมเราถึงไม่ปล่อยกันไปและอยู่อย่างสงบล่ะ?

เจย์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ส่งเสียงเรียกว่า “ฟินน์”

ฟินน์โค้งคำนับต่อหน้าเขา “ท่านประธานอาเรส”

“เอาสัญญาการหย่าร้างมาให้ฉัน”

ใบหน้าของฟินนเริ่มซีด “ท่านประธานอาเรส นายหญิงเซเวียร์จะไม่หย่ากับคุณ ทำไมคุณต้องทำแบบนี้?”

มีน้ำชั้นบาง ๆ สะท้อนอยู่ในดวงตาของเจย์ “ฉันได้ผูกมัดเธอไว้กับฉันกว่าครึ่งชีวิตและมันได้ทำให้เธอเจ็บปวดมากว่าความหอมหวาน ฉันไม่สามารถเห็นแก่ตัวที่จะไม่ให้เธอมีทางรอดไปจนตายได้”

ฟินน์ยืนนิ่ง

แองเจลีนไม่รู้ว่าท่านประธานอาเรสรักเธอมากแค่ไหน แต่เขารู้

ท่านประธานอาเรสกำลังใช้เวลาที่เหลือที่เขามีในชีวิตเพื่อสร้างปราสาทที่แข็งแกร่งให้กับเธอเพื่อที่เธอจะไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารหรือเสื้อผ้าและร่ำรวยไปจนเธอแก่เฒ่า ทั้งทางวัตถุและจิตวิญญาณ

กลอุบายอันขมขื่นของท่านประธานอาเรสอาจจะทำให้แองเจลีนเกลียดเขาอย่างสุดซึ้ง ถ้าหากท่านประธานอาเรสตายด้วยหายนะ แองเจลีนอาจจะไม่ได้รับบาดเจ็บมาก

อย่างไรก็ตาม ประธานอาเรสทำผิดมาก!

“เร็วสิ” เจย์ดุ

ฟินน์หันหลังอย่างช้า ๆ และขึ้นไปยังชั้นบน

เขาหยิบสัญญาการหย่าร้างที่ถูกเตรียมไว้จากแฟ้ม อันที่จริงแล้วมันเหมือนกับสัญญาการโอนสินทรัพย์ที่บริสุทธิ์มากกว่าสัญญาการหย่าร้าง

เนื่องจากไม่มีคำอธิบายที่เกี่ยวกับความพัวพันทางอารมณ์ใด ๆ ในสัญญาการหย่าร้าง เหตุผลการหย่าจึงเขียนเพียงว่า ‘เหตุสุดวิสัย’

ฟินน์กลับไปที่ชั้นแรกพร้อมกับสัญญาการหย่าร้าง