บทที่ 903

เซย์นยืนขึ้น อาการปวดในกระดูกของเขาทำให้เขาประหลาดใจ

เมื่อพับแขนเสื้อ เขาก็พบว่าหน้าแขนของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยข่วนยาว ซึ่งน่าจะมาจากเล็บของใครบางคน

เซย์นจ้องที่โจเซฟินอย่างสงสัย “เธอถอดมันออกจากฉันในตอนที่ฉันเมาใช่ไหม?”

เจเซฟินรู้สึกผิดเล็กน้อย “อย่ามาโทษฉันในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำสิ นายเป็นคนที่ไปในบาร์และถูกหัวหน้าใหญ่ซ้อมเพราะไม่จ่ายเงิน ฉันเป็นคนดีที่พานายกลับนะ”

“งั้น แล้วรอยข่วนนี้ล่ะ?” สายตาของเซย์นจ้องไปที่เล็บยาว ๆ ของโจเซฟิน

โจเซฟินแอบมองไปที่รอยข่วนยาว เธอไม่รู้ว่าบาดแผลที่น่าตกใจนั่นถูกทิ้งไว้ในตอนที่เธอทำร้ายเขาเมื่อคืน หรือตอนที่เขากลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอย่างแรง

“ฉันอาจจะเผลอข่วนนายตอนที่ฉันลากนายกลับแหละ” โจเซฟีนกล่าว

เซย์นเกาหัวตัวเอง “เธอลากฉันกลับมางั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลย?”

“ก็นายหมดสติ”

เมื่อนึกถึงเหตุผลว่าทำไมเขาไปที่บาร์เพื่อดื่มกับตัวเองอย่างโง่ ๆ ตั้งแต่แรก สีหน้าของเซย์นก็เริ่มเคร่งขรึม

“โจเซฟิน ฉันทำร็อบบี้หาย”

ไม่จำเป็นต้องซ่อนความรู้สึกต่อหน้าเธอ

เขาใช้มือจับไปที่ผมของเธอขณะที่น้ำตาที่ใจสลายไหลลงมาจากหัวตาของเขา

โจเซฟินตอบกลับว่า “ฉันรู้น่า นายขอโทษพี่แองเจลีน 100 ครั้ง จากนั้นก็ 200 กับเจย์ ตามมาด้วยอีก 300 ครั้งให้กับร็อบบี้น้อยในตอนที่นายเมา”

เซย์นจ้องเธออย่างตกตะลึง “เธอก็พูดเกินจริงไปนะ”

โจเซฟินตอบกลับว่า “นายใช้เวลาทั้งคืนเพื่อขอโทษ ฉันก็หัวเสียเหมือนกัน แต่ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจและมันคืออุบัติเหตุ แทนที่จะโทษตัวเองอยู่ที่นี่ จะไม่ฉลาดกว่าเหรอที่จะใช้เวลาและพลังงานของนายเพื่อตามหาร็อบบี้?”

เมื่อรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เซย์นก็หลุดพ้นจากความสับสนของการโทษตัวเอง

“เธอพูดถูก ฉันต้องตั้งสติเข้าไว้ ฉันต้องตามหาร็อบบี้น้อย”