บทที่ 915

แองเจลีนถามอย่างนุ่มนวล “อีกนานแค่ไหนกว่าร็อบบี้น้อยจะกลับมาเหรอคะ?”

เจย์กล้ำกลืน ใช้เวลาสักพักก่อนจะตอบ “นั่นก็ขึ้นอยู่กับเขา เขาจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ ถ้าเขาตั้งใจเรียนและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้”

แองเจลีนไม่สามารถอดทนให้ตัวเองยอมรับการพลัดพรากที่โหดร้ายเช่นนี้ได้ ไม่ว่าเจย์จะพยายามทำให้มันฟังดูสบาย ๆ แค่ไหนก็ตาม

เธอเริ่มโวยวาย “เขาเป็นแค่เด็ก เจย์ อาเรส นายส่งเขาไปในสถานที่ที่แสนไกลแบบนี้ได้ยังไง? ฉันต้องการให้เขากลับมา”

เธอร้องไห้ “นายมันสารเลว”

หางตาของเจย์ร้อนผ่าว เขาเองก็ต้องการตามหาและนำตัวร็อบบี้น้อยมากลับมาเช่นกัน แต่มันได้อยู่เหนือความสามารถของเขาแล้ว

การระเบิดอารมณ์อย่างกะทันหันทำให้เส้นประสาทตาของแองเจลีนทำงานผิดปกติและเธอก็สูญเสียการมองเห็นในดวงตาของเธอทันที

มันได้เกิดขึ้นในขณะที่แองเจลีนกำลังเดินอยู่บนทางเท้าที่พลุกพล่าน การสูญเสียการมองเห็นอย่างกะทันหันทำให้เธอเดินโซเซมาบนพื้นยางมะตอยก่อนที่เธอจะรู้ตัว

เสียงหวีดแหลมของเครื่องยนต์ดังก้องไปในสาย ตามด้วยเสียงห้าวที่ตะโกนว่า “เฮ้ นี่เธอกำลังพยายามจะฆ่าตัวตายเหรอ?”

“ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษค่ะ...”

แองเจลีนมองไม่เห็นอะไรนอกจากความดำมืด ราวกับว่าเธอถูกม่านทึบแสงคลุมโดยมองไม่เห็นทางออก

“ตาของฉัน...” เธอพึมพำกับตัวเอง

เมื่อได้ยินเสียงอื่น ๆ มากมายที่เล็ดลอดผ่านในสาย เจย์ก็เริ่มกรองความจริงออกจากข้อมูลที่ปะปนกันมากมาย

ความไม่สบายใจได้ครอบงำอยู่ในอกของเขา ดวงตาของแองเจลีนไม่ทำงานงั้นเหรอ?

ความคิดดังกล่าวจะไม่มีวันเกิดขึ้นในหัวของเขาหากไม่ใช่เพราะว่าแองเจลีนเคยสูญเสียการมองเห็นในช่วงเวลาสั้น ๆ มาก่อน

ในขณะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนจากอีกด้านของปลายสาย “อย่าออกมาสร้างปัญหานักเลยถ้าคุณตาบอด”

"ขอโทษ ขอโทษค่ะ" แองเจลีนขอโทษอย่างช้า ๆ

เจย์ลุกจากเก้าอี้แล้วพุ่งไปที่ประตู แต่แล้วดูเหมือนกับว่าเขาจะลืมอะไรบางอย่าง เขาหันหลังกลับมาและหยิบน้ำหอมลาเวนเดอร์บนชั้นวางของอันเก่า เขาทำให้ตัวเองชุ่มไปด้วยกลิ่นน้ำหอม

เมื่อติดตามตำแหน่งจากโทรศัพท์ของเธอ เจย์ก็พบแองเจลีนในเวลาเพียงไม่นาน เธอนั่งอย่างทำอะไรไม่ได้บนถนนด้วยมือของเธอที่กอดเข่าไว้และหัวก็มุดอยู่ระหว่างเข่า

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา