บทที่ 92

ทั้งหมดที่เขาต้องการก็แค่สั่งสอนโรสเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาไม่คาดคิดว่าทั้งน้องสาวและลูกชายของเขาจะยืนอยู่ข้างโรส การแก้แค้นเธอนั้นไม่ได้ทำให้เขายินดีเลย

เขายื่นมืออันงดงามไร้ที่ติของเขาไปด้านหน้าโรส "เอามือถือของเธอมา" เสียงของเขามีแต่ควมขุ่นเคือง

โรสลังเลเพราะไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร

เจย์จึงเอื้อมมือไปหยิบมือถือเธอมาเอง เขามองไปที่สายแจ้งเตือนจากโจรลักพาตัว ก่อนจะใช้มือถือของเธอกดหมายเลขโทรออกไป

"ช่วยฉันหาตำแหน่งของเบอร์หมายเลข 134***" เจย์กล่าวอย่างเย็นชา

โรสตกใจ นี่เจย์กำลังช่วยร็อบบี้น้อย?

หลังจากวางสาย เจย์ก็โยนมือถือของโรสคืนให้เธอเหมือนเขาโยนขยะทิ้ง

"คุณพ่อ พ่อกำลังช่วยร็อบบี้น้อยใช่ไหม?" เจนสันกล่าวอย่างคาดหวัง

"คุณพ่อทำให้ก็เพราะลูกเท่านั้น!" เจย์แปะหัวของเจนสันแล้วกล่าวอย่างหยอกล้อ

โจเซฟินเบะหน้า เธอรู้ว่าวันหนึ่งอัตตาของพี่ชายเธอจะย้อนกลับมาเข้าตัวของเขา

เจย์อาจจะช่วยโรสโทรหาตำรวจและให้ความช่วยเหลือในการช่วยเด็ก แต่สำหรับโรส เธอไม่สามารถยอมรับแม้แต่ความผิดพลาดเล็กน้อยได้เด็ดขาด เธอต้องมั่นใจว่าร็อบบี้น้อยจะต้องปลอดภัยเท่านั้น

โจรลักพาตัวนั้นต้องการเงิน ถ้าเธอไม่ทำตามความต้องการของพวกมันโดยเร็ว เธอกลัวว่าพวกนั้นจะทำอันตรายกับร็อบบี้น้อยก่อนที่ตำรวจจะไปถึง

โรสเดินเข้าไปหาเจย์อย่างช้า ๆ และกล่าวอย่างนอบน้อม "ท่านอาเรส ร็อบบี้น้อยเป็นชีวิตของฉัน ฉันเสียเขาไปไม่ได้ ได้โปรด ช่วยให้ฉันได้เขาคืนมาอย่างปลอดภัย..." เสียงของเธอทั้งเบาและอ่อน