บทที่ 969

เจย์พูดว่า “ผมไม่มีเงินในตอนนี้ แต่ผมจะหาวิธีชำระค่ารักษา”

แองเจลีนแทบจะหัวเราะใส่เขา

ชายคนนี้จะไม่มีเงินได้อย่างไรในเมื่อทั้งแกรนด์ เอเซียเป็นของเขา?

“ถ้านายไม่มีเงิน บางทีนายจ่ายด้วตัวของนายก็ได้นะ” เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

มันยากที่เจย์จะเริ่มพูดให้ถูกใจเธอ และในตอนนี้ทั้งหมดมันได้หลอมละลายไปในทันที

เขาจ้องเธอด้วยความแค้น…

แองเจลีนรีบข่มตัวเองไว้

เธอคิดว่าเธอควรจะเอ่ยเรื่องนั้นกับตัวเองดีกว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าวันหนึ่งเจย์ได้ความทรงจำกลับมา? แน่นอนว่า เขาจะมีความแค้น พิเคราะห์จากนิสัยของเขา

ในตอนเย็น เสียงไซเรนของรถพยาบาลก็เสียงดังผ่านอากาศ ไซเรนยังคงดังต่อเนื่องในขณะที่จอดอยู่หน้าทางเข้าของโรงพยาบาลแกรนด์ เอเซีย

เจย์ลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความวิตกกังวล

มาริลินบอกกับเขาว่าอาการของเทมเพสแย่มาก

เทมเพสคือสำคัญสำหรับเขามาก

คนที่เต็มใจที่จะเสียสละตัวเองเพื่อเขาถือว่าเป็นครอบครัวสำหรับเจย์

แองเจลีนเดินเข้าไปหาเจย์ วางมือบนไหล่ของเขาในขณะที่ปลอบและพูดว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา”

เจย์ทำได้แค่จ้องเธออย่างเหม่อลอย เมื่อเธอพูดเช่นนั้น มันให้ความรู้สึกว่าเป็นการสัญญากับเขา

ด้วยเหตุผลบางอย่าง อารมณ์ของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง

หลังจากนั้นไม่นาน เทมเพสก็ถูกรีบพาตัวไปยังชั้นบน

แองเจลีนและเจย์เดินเข้าไปหาเทมเพส ในตอนนั้น เทมเพสกำลังหลับตา หน้าผากของเขามีสีเข้มในขณะที่ผิวของเขาเหี่ยวแห้งและมีรอยย่น