บทที่ 970

พยาบาลคนนั้นจ้องเขาเขม็ง “อ๊ะ!... สำหรับเรื่องนั้น มันจะดีที่สุดถ้าคุณคุยเรื่องนั้นกับท่านประธาน!”

เจย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สมเหตุสมผล “นี่คือการตัดสินใจของผม เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย คุณก็แค่เอาสัญญามาให้กับผมและผมจะเซ็นมัน”

พยาบาลคนนั้นไม่กล้าขัดคำขอที่ข่มขู่ของเจย์ “ได้ค่ะ”

เมื่อพยาบาลมอบสัญญาให้กับเจย์ เจย์ก็เซ็นโดยไม่ลังเล

ขณะที่แองเจลีนเดินออกจากห้องประชุม พยาบาลคนนั้นก็มอบสัญญาให้กับเธอ

แองเจลีนตรวจดูสัญญาและบนนั้นมือคำว่า ‘เจย์ อาเรส’ อยู่ ลายมือราบเรียบและไม่ใส่ใจ

เธอเริ่มโกรธเคือง

เธอตบเท้าไปยังห้องเขาเจย์และโยนสัญญาใส่หน้าเขา เธอตั้งคำถามเขาว่า “นายกำลังทำอะไร?”

เจย์หยิบกระดาษออกจากหน้าอย่างใจเย็น จากนั้นเขาก็มองแองเจลีนและพูดว่า “ผมไม่อยากให้พวกคุณหยุดการรักษาเทมเพสกลางคันเพราะว่าผมจ่ายบิลค่ารักษาไม่ได้ เพราะแบบนั้น ทำไมผมจะให้ความหวังที่จะมีชีวิตต่อไปกับเขาไม่ได้ล่ะ?”

แองเจลีนพูดว่า “เก็บความใจกว้างของนายไว้ซะ ฉันกำลังช่วยเทมเพส ฉันจะไม่เอาเงินจากนายแม้แต่แดงเดียว ที่จริงแล้ว ฉันรับรองว่าฉันจะประสบความสำเร็จที่จะพาเทมเพสกลับมา”

เจย์ประหลาดใจ “ทำไมล่ะ?”

เขาคิดไม่ออกว่าทำไม แต่เขารู้สึกว่ามันไม่ง่ายเหมือนการเก็บเขาคู่ครองของเธอเพื่อให้เธอทำให้ถึงที่สุดที่จะช่วยเทมเพส

แองเจลีนหัวเราะหยอกเล่น “เพราะว่าฉันชอบนาย ที่จริงแล้ว ฉันช่วยชีวิตนายไว้ครั้งหนึ่ง เพราะงั้นฉันถึงตัดสินใจที่จะชอบทุกอย่างเกี่ยวกับนายและรอบ ๆ ตัวนาย โอเคไหม?”

ท่าทีของเจย์เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นในทันที

แองเจลีนแย่งสัญญาจากเขาและฉีกมันเป็นชิ้น ๆ และโยนมันทิ้งถังขยะ

เธอหันกลับไปมองหน้าที่บูดบึ้งของเขา จากนั้นเธอก็อธิบายกับเขาว่า “ฉันกำลังช่วยเทมเพสฟรี ๆ เพราะเขาอยู่ในสภาพที่เป็นผัก เพราะงั้น เขาจึงเหมาะกับการวิจัย นายไม่ต้องทำอะไรกับเรื่องนี้ นายไม่จำเป็นต้องรู้สึกติดหนี้ฉัน”

เจย์ “...”

เธอควบคุมความรู้สึกของเขาเหมือนกับหุ่นเชิด บางครั้งก็สะเทือนใจและบางครั้งก็เบิกบานใจ