บทที่ 971

อารมณ์ของเด็กมักแสดงออกมาอย่างชัดเจน เขาคิดถึงเซ็ตตี้น้อยมากจนทำให้เขาน้ำตาไหลลงมาเล็กน้อย

“เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้ไปนะ”

“อืม”

หลังจากนั้นไม่นาน ฟินน์ก็พาเซ็ตตี้น้อยมาที่ที่เจย์อยู่

“คุณคะ!” เซ็ตตี้น้อยโผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนเขาทันทีที่เห็นเขา

ฟินน์ก้าวไปข้างหน้าอย่างเคารพด้วยความเคยชิน “หลังจากที่เธอรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน เธอก็ตื๊อให้ผมพาเธอมาที่นี่ให้ได้เลยครับคุณเบ็น ผมหวังว่าพวกเราจะไม่รบกวนคุณนะครับ”

เจย์กอดลูบผมที่นุ่มสลวยของเซ็ตตี้น้อยแล้วก็ยิ้ม “เปล่านี่ ไม่เลย”

หลังจากที่ฟินน์และเซ็ตตี้น้อยเข้าบ้านมา เจย์ก็รินน้ำให้พวกเขา แล้วจู่ ๆ ฟินน์ก็รีบตรงเข้าไป “คุณเบ็น ให้ผมทำเถอะครับ” เขาพูดอย่างตกใจกลัว

เจย์รู้สึกประหลาดใจมาก เขาไม่อาจบอกได้ว่าสายตาของฟินน์กำลังหลอกลวงเขาอยู่หรือเปล่า แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าฟินน์ให้ความเคารพเขามากเกินไปนะ?

ฟินน์รินน้ำและยื่นให้เจย์ด้วยความเคารพ แล้วเขาก็ตรงไปรินน้ำให้เซ็ตตี้น้อย

เซ็ตตี้น้อยมองไปที่พี่ชายฟินน์ที่ไม่สามารถเก็บอารมณ์ของตัวเองได้ เธอไม่รู้จะช่วยอย่างไร จึงได้แต่พูดกับเขาว่า “พี่ฟินน์ หนูคิดว่าพี่ควรกลับบ้านไปได้แล้วล่ะ หนูจะค้างคืนที่นี่ พี่ค่อยมารับหนูพรุ่งนี้เช้านะคะ”

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น เธอก็เห็นฟินน์มองไปที่เจย์อย่างระแวดระวัง “คุณเบ็น แบบนั้นจะเป็นอะไรไหมครับ?”

เจย์สะดุ้ง แล้วก็พูดโพล่งออกมาอย่างตรงไปตรงมา “คุณคิดว่าการทิ้งคุณหนูที่ล้ำค่าขนาดนี้ไว้กับคนแปลกหน้ามันเหมาะสมไหมล่ะ?”

ฟินน์ฝืนยิ้มแหย ๆ

“คุณคิดผิดแล้วครับคุณเบ็น เซ็ตตี้น้อยมีค่ามากกว่าชีวิตของผมเสียอีก แล้วตอนนี้ผมฝากเธอไว้กับคุณมันเป็นเพราะว่าผมเชื่อใจคุณ นอกจากคุณแล้ว ผมก็ไม่กล้าฝากเซ็ตตี้น้อยไว้กับใครหน้าไหนอีกในโลกนี้อีกแล้วครับ” ฟินน์กล่าว

เจย์หรี่ตาลง…

เซ็ตตี้น้อยรับรู้ได้ว่าสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้แล้ว จึงได้รีบผลักฟินน์ออกไปข้างนอก “พี่ฟินน์ พี่รีบไปเถอะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ฟินน์เตือนเซ็ตตี้น้อย “อย่าไปรบกวนคุณเบ็นล่ะ เข้าใจนะครับ?”

เซ็ตตี้น้อยพยักหน้ารัว ๆ “เข้าใจค่ะ”

แล้วฟินน์ก็จากไป

ในห้องนั้นมีคนที่คอยดูแลเขามาตลอดครึ่งชีวิตของเขา เขาคนนั้นจึงเป็นคนที่ฟินน์ต้องดูแล มันเหมือนกับว่าโลกของฟินน์อยู่ตรงนั้น แล้วเขาจะกลับไปแบบนี้ได้อย่างไรกัน?