บทที่ 991

ทันทีที่เขาปล่อยเธอ มือของหญิงสาวก็เริ่มขยับยุกยิกอีกครั้ง

เจย์ลุกขึ้นนั่งด้วยความเจ็บปวด “แองเจลีน เซเวียร์!” เขาคำรามอย่างเดือด

แองเจลีนตกใจมากกับรังสีของเขา

“ผมเป็นโรคกลัวเชื้อโรค ผมไม่ชอบเวลาคนอื่นมาสัมผัสเนื้อตัวผม” น้ำเสียงของเจย์อ่อนลง

แองเจลีนรวบรวมความกล้าและสัมผัสที่บาดแผลบนสะบักไหล่ของเขาพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากที่มั่นใจว่ามันเป็นเพียงแค่แผลตื้น ๆ

จากนั้นเธอก็เติมหม้อน้ำอุ่นและสั่งให้เขาถอดเสื้อออก “ถอดเสื้อออก ฉันจะเช็ดหลังให้”

เจย์ไม่ขยับขณะที่สัมผัสของความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วดวงตาดุจเหยี่ยวของเขา “แองเจลีน เซเวียร์ นี่คุณมีความคิดที่จะรักนวลสงวนตัวระหว่างชายหญิงบ้างไหม?”

แองเจลีนพูดว่า “ก็แน่นอนว่า หมอคงไม่มีความคิดที่จะสงวนระหว่างเพศในตอนที่พวกเขาช่วยเหลือผู้ป่วยหรอกนะ”

“แต่คุณไม่ใช่หมอนะ” เจย์ส่งเสียงอย่างเดือดดาล

“ครั้งหนึ่งฉันเคยทำงานในฐานะพยาบาลที่โรงพยาบาลแกรนด์

เอเซีย แผลของนายน่ะ มันตื้น และฉันก็รักษาได้” แองเจลีนกล่าวด้วยความไม่พอใจอันชอบธรรม

เจย์แหย่ว่า “คุณเป็นประธานของแกรนด์ เอเซียและคุณทำงานในฐานะพยาบาลมาก่อนงั้นเหรอ? นี่ฟังดูน่าขำเหมือนเรื่องที่คุณบอกว่าคุณอยู่ในสลัมก่อนที่จะเรืองอำนาจเลยนะ!” เขาไม่เชื่อเธอเลย

“หลังจากที่เสียโฉมจากการตกตึก หน้าของฉันก็เหมือนกับผีและนั่นก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ฉันก็เลยใส่หน้ากากและซ่อนตัวในแกรนด์ เอเซียในฐานะพยาบาล” แองเจลีนกล่าวด้วยท่าทีที่สดชื่น

ตกตึก?

เจย์รู้ว่าเธอได้ทำศัลกรรมพลาสติก แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเหตุผลที่แสนเจ็บปวดเช่นนี้

เขาคิดว่าเธอพยายามที่จะสวยดูน่าประทับใจ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาปวดใจกับเธอหลังจากที่รู้ถึงสิ่งที่เธอพบเจอมา

แองเจลียืนกรานที่จะถอดเสื้อของเขา ยิ่งเขาพยายามจะหยุดเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเข้าใกล้เขามากเท่านั้น

กลิ่นหอมจากหญิงสาวทักทายจมูกของชายหนุ่ม และสายตาที่เหมือนกับเหยี่ยวของเจย์ก็เต็มไปด้วยความไร้หนทาง