บทที่ 992

เจย์พูดเล็กน้อยว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดบรรพบุรุษของเขาซะหน่อย”

แองเจลีนพูดท่าทีที่ดื้อรั้นและเอาแต่ใจว่า “ฉันไม่สน ใครที่ทำร้ายพี่ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าทั้งเก้าชั่วโคตรตระกูลของมันจะรู้สึกถึงความโกรธของฉัน ฉันอยากให้มันเสียใจอย่างหนักเพื่อที่จะไม่มีใครกล้าหือกับพี่อีกในอนาคต”

หลังจากที่แองเจลีนทำแผลให้เขาเสร็จ เธอก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าสะอาดให้กับเขา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอเจอคือตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่ากับเสื้อผ้าราคาถูกจำนวนหนึ่งที่แขวนอยู่ มากไปกว่านั้น สีและสไตล์ก็ไม่ใช่รสนิยมของเขา

แองเจลีนพูดว่า “เสื้อผ้าที่ไม่ตามกระแสพวกนี้ไม่เหมาะกับพี่”

เจย์ตอบกลับอย่างสงบว่า “ภรรยาของผมซื้อน่ะ”

นัยของความปวดใจเป็นประกายผ่านแววตาของแองเจลีน ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้วิธีชื่นชมความสูงส่งและออร่าอันสง่างามอย่างน่าภาคภูมิใจของเจย์

เจย์กระชากเสื้อจากมือของเธอ จากนั้นก็สวมมันขณะที่อดทนต่อความเจ็บปวด

โชคดีที่เขาดูดีกับทุกชุดที่ใส่

แองเจลีนหยิบเสื้อยืดที่เปื้อนเลือดข้าง ๆ เธอ เดินไปยังซิงค์ล้างมือ และเริ่มซักมันให้กับเขา

สัมผัสของความหมดหนทางแผ่ซ่านในแววตาของเจย์ในตอนที่เขาสังเกตเห็นว่าเธอทำตัวเหมือนอยู่ที่บ้านของตัวเอง

“ตอนนี้คุณกลับบ้านไปได้แล้ว คุณเซเวียร์”

แองเจลีนเดินทอดน่องไปหาเขาและนั่งยอง ๆ ลงต่อหน้าเขาในทันที เธอจับมือเขาใส่มือของเธอและพูดด้วยเสียงที่ฟังดูแทบจะเหมือนกับเธอกำลังอ้อนวอนเขา “อย่าผลักไสฉันไปเลยนะ พี่เบ็น ได้ไหม?”

เจย์พูดอย่างโหดร้ายว่า “มันไม่เหมาะที่คุณจะอยู่ที่นี่”

แองเจลีนเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาและพูดในขณะที่สำลักสะอึดสะอื้น “ฉันชอบพี่ พี่เบ็น”

ใบหน้าอันดูดีของเจย์แข็งทื่อ “ผมรู้”

“คุณสารภาพผมทุก ๆ วัน ป่าวประกาศไปทั่วโลกแทบเหมือนกับคุณกำลังตีกลองและเป่าแตร คุณช่างซื่อจริง ๆ ที่ไล่ตามใครคนหนึ่งด้วยโปรไฟล์สูงแบบนี้”

แองเจลีนกลั่นกรองทุก ๆ ความไม่พอใจที่เขาเพิ่งจะแสดงออกมาอย่างอัตโนมัติ