บทที่ 993

บางทีเขาอาจพยายามที่จะกำจัดความเป็นไปได้ของการทำผิดโดยสิ้นเชิง ดังนั้นเจย์จึงพามาริลินและไทเกอร์ไปยังเมืองอิมพีเรียลในวันต่อมา

ครอบครัวสามคนอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ

อพาร์ตเมนต์แตกต่างจากบ้านสวนห้องนอนเดียวที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ เมื่อก่อนนั้น เขาแบ่งปันห้องกับเทมเพสแทนที่จะเป็นมาริลิน ถึงกระนั้น ทุกอย่างก็ยังคงเป็นไปด้วยดี

ในตอนนี้ เจย์และมาริลินเจอกันบ่อยขึ้น แม้ว่าพวกเขาเป็นสามีและภรรยากัน เจย์ก็ยังคงพบว่าตัวเองกดดันและอดกลั้นอยู่

มาริลินคิดแตกต่าง

เธอปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นผู้ชายของเธอ หลังจากที่อาบน้ำ เธอสวมชุดนอนบาง ๆ และกอดเขาจากด้านหลัง ทำตัวออดอ้อน “ที่รักคะ คุณไม่นอนกับฉันมานานมากเลยนะ ครั้งที่แล้ว เทมเพสก็อยู่ที่นั่น เพราะงั้นเราถึงทำแบบนั้นไม่ได้เพราะคุณต้องดูแลเขา แต่ตอนนี้…”

เจย์ขมวดคิ้วในตอนที่เขาได้กลิ่นโรสแมรี่ผสมกับกลิ่นธรรมชาติของสาวชาวประมงจากผมที่เปียกของเธอ

เขาพยายามอย่างที่สุดที่จะอดกลั้นความไม่สบายใจในท้องและเตือนตัวเองว่าเขาเป็นสามีของมาริลิน ดังนั้น เขาจึงมีข้อผูกมัดที่ต้องเติมเต็มหน้าที่ในฐานะสามี

“อื้ม” เขาพยักหน้าพลางขมวดคิ้ว

มาริลินเอื้อมปลดกระดุมเสื้อของเขา เมื่อมือหยาบ ๆ ของเธอนวดผิวสวยอันบอบบางของเขาเพียงเล็กน้อย เจย์ก็อดไม่ไหวอีกต่อไป

เขาผลักเธอออกไปและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ อาเจียนจนพอใจ

มาริลินยืนที่ประตูห้องน้ำและถอนหายใจ “คุณเป็นโรคแปลก ๆ แบบไหนกันแน่?”

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เจย์ก็เดินเซออกมาจากห้องน้ำและล้มตัวลงบนโซฟา “ผมขอโทษนะ มาริลิน ให้เวลาผมอีกสักหน่อยนะ”

มาริลินพยักหน้า “อื้ม”

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรอ

ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกัน

ในเวลากลางคืน มาริลินหอบผ้าห่มและไปยังห้องนอนของลูกชายของเธอ

ร่องรอยของความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นบนหน้าอันมีเสน่ห์ของเจย์

มาริลินปฏิบัติกับเขาเป็นอย่างดี และเขาหวังว่าจะอยู่กับเธออย่างกลมเกลียวและผาสุกในฐานะสามีและภรรยา แต่เขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลาที่มาริลินเข้าใกล้เขา

เขายืนขึ้นอย่างกะทันหันและเดินอย่างช้า ๆ ไปยังห้องข้าง ๆ เขาพยายามที่จะใช้แรงใจเอาชนะนิสัยของเขา แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องของมาริลิน เขาก็ยอมแพ้