ตอนที่ 18 เรารักกันมาก1

สองพี่น้องต่างมองหน้ากันช่วยกันคิดหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น

เพียงครู่รถม้าจึงหยุดเคลื่อนตัวลงเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเดินทางมาถึงจวนของตนแล้ว ฟงจินหมิงและฟงลี่หลินจึงพากันลงจากรถม้า

และเมื่อสองพี่น้องพากันเดินเข้าจวนผ่านรถม้าคันแรกที่พี่ชายและพี่สะใภ้นั่งมา พวกเขาพลันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะว่าหากรถม้าเข้ามาเทียบหน้าจวนแล้วและคนในรถม้าลงมาแล้วรถม้าย่อมต้องเคลื่อนตัวออกไปเพื่อที่บ่าวไพร่จะได้นำรถม้าไปเก็บที่โรงเรือนหลังจวน แต่ทว่ารถม้าคันแรกกลับนิ่ง!

นั่นหมายความว่าคนข้างในยังไม่ลงมา…

สองพี่น้องตระกูลฟงจึงหันหน้าเข้าหากันมองตากันอยู่อึดใจก่อนเคลื่อนกายไปทางรถม้าคันนั้นด้วยความเงียบเชียบไร้สรรพเสียงใดๆ

และแล้วเสียงจากภายในรถม้าพลันดัง

“อ๊ะ! ข้าเจ็บ” เสียงแว่วหวานของฝ่ายสตรีดังออกมา

“ทนหน่อย...ใกล้เสร็จแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษพลันดัง

ตามด้วยรถม้าโยกโยนเล็กน้อย

“...!?”

สองพี่น้องนอกรถม้าถึงกับยืนตัวเกร็งอ้าปากแข็งค้างมองหน้ากันนิ่งงัน

ทั้งรูปประโยคต่อคำและรถม้าโยกแบบนั้นคืออันใด!?

ไม่เพียงฟงจินหมิงและฟงลี่หลินเท่านั้นที่มีอาการคิดลึกนิ่งไป สองบุรุษและสามสตรีในอาภรณ์ทหารที่แอบตามพวกเขามาก็มีอาการไม่ต่างกัน

โดยเฉพาะสตรีนามว่าอวี้ถิงที่บัดนี้วิญญาณได้ล่องลอยออกนอกร่างไปเสียแล้ว

ห้านายทหารชายหญิงแอบเดินทางตามขบวนรถม้าของพี่น้องตระกูลฟงมาและได้แอบมายืนรอท่านแม่ทัพของพวกเขาอยู่หลังเพิงใกล้ๆ กับรถม้าที่มาจอดเทียบอยู่หน้าประตูจวน

พวกเขาได้ยินเสียงแปลกประหลาดนั่นไม่แตกต่างพาเอาเข้าใจได้ตรงกันไม่ยากเย็น