บทที่ 5

"อะไรนะคะป้า?"

"ป้าแค่ถามเราดู ก็ในเมื่อผู้ชายคนนั้นเขาไม่สนใจ"

"ป้าคะ ป้าก็รู้ว่าตอนนี้ข้าว.." ข้าวทิพย์มองต่ำลงไปดูท้องของตัวเอง อีกหน่อยมันก็คงจะป่องออกมา

"ป้าจะลองถามฟีฟ่าดูว่ามันรับได้ไหม"

"ป้าไม่อยากให้ข้าวอยู่ด้วยแล้วเหรอคะ"

"ไม่ใช่แบบนั้น ข้าวรู้ไหมว่าถ้าเรามีคนที่..."

"พอเถอะค่ะป้า" ทำไมข้าวทิพย์จะไม่รู้ถึงความคิดของป้าในเวลานี้ แต่ก่อนท่านอาจจะอยากให้เธอโฟกัสที่การเรียน แต่พอเธอพลาดแล้วท่านก็เลยเปลี่ยนแนวความคิดอยากให้มีคนดูแลเธอ

"ถ้างั้นก็ให้เวลาเป็นเครื่องช่วยพิสูจน์ คนเรามันไม่เหมือนกันหรอกนะ หนูจะคิดว่าผู้ชายทุกคนไม่ดีเหมือนคนที่ทิ้งหนูไม่ได้"

"ข้าวไม่อยากมีใครอีกค่ะ ข้าวอยากอยู่กับลูกกับป้าได้ไหมคะ" ผู้ชายคนแรกที่เธอยอมเปิดใจให้ ยอมทุกอย่างแม้แต่ร่างกาย เขายังไม่เห็นคุณค่าของมันเลย

"ได้สิ แต่ป้ากลัวว่าเราจะเหงา"

"จะเหงาได้ยังไงคะ ลูกคลอดออกมามีแต่จะวุ่นวาย"

"ถ้างั้นเราก็จะอยู่กันสามคนต่อไป"

"ขอบคุณมากนะคะป้า" ข้าวทิพย์พยายามจะเข้มแข็งไม่ให้ป้าเห็นว่าเธออ่อนแอ แต่บางทีน้ำตามันก็ห้ามไม่ได้ "ข้าวขอเข้าห้องก่อนนะคะ"

เข้าไปในห้องก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากนอนร้องไห้กับตัวเอง จะว่าไม่เสียดายอนาคตก็ไม่ใช่ ถ้าเธอทำตัวดีเรียนจนจบมีงานที่ดีทำ คงเลี้ยงดูป้าในยามที่ท่านแก่ชราได้ แต่นี่ยังหาภาระมาเพิ่มให้ท่านอีก

สามเดือนผ่านไป..

"จะมาทำไมอีก"

"วันนี้หมอนัดไม่ใช่เหรอ"

"ฉันเรียกแท็กซี่ได้"

"เธอรังเกียจที่จะซ้อนท้ายฉันใช่ไหม"

"แกก็ดูท้องฉันสิ จะไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แกได้ยังไง" ตอนนี้ท้องของเธอโผล่พ้นออกมาให้ทุกคนเห็นและรับรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงไม่เรียนต่อ และมันก็เป็นแบบที่ป้ากังวล ชาวบ้านต่างเอาเธอไปนินทาเรื่องที่ท้องไม่มีพ่อ

"ฉันสัญญาว่าจะขับรถดีๆ ไม่ซิ่งแล้ว"

"ป้าว่าไปกับฟีฟ่าดีแล้วลูก จะได้มีคนช่วยยื่นเอกสารไง" ทีแรกสุนีย์ว่าจะปิดร้านแต่ฟีฟ่าอาสาจะพาไป

"เดี๋ยวแกก็หาเมียไม่ได้หรอก" ข้าวทิพย์ยอมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กับฟีฟ่าออกมา

"สมองคิดได้แค่นี้หรือไง"