บทที่ 7

สายๆ ของวันนั้น..

"ทำไมเรายังไม่ไปเรียนอีก" ป้าตื่นขึ้นมาเห็นว่าฟีฟ่ายังไม่ออกไปจากห้องเลย แต่ที่จริงนางตื่นมาทีหนึ่งแล้ว

"จุ๊จุ๊ครับป้า" ฟีฟ่าหันมองไปดู คนที่กำลังให้นมลูกอยู่ "อุ๊ย.." มองไปก็เห็นว่าข้าวทิพย์มองมาเช่นกัน

"ไหนบอกไม่มีเรียนไง"

"ถึงไปก็ไม่ทันแล้ว"

"นายทำแบบนี้คิดว่าฉันจะดีใจเหรอ"

"อย่าพูดเสียงดังสิเดี๋ยวลูกก็ตกใจหรอก"

"ลูกฉันไม่ใช่ลูกของนาย"

ฟีฟ่ามองต่ำลงเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นความดีของเขาเลย แต่ทันใดนั้นดวงตาคมเหลือบมองขึ้นมาใหม่ "..รอถามลูกตอนโตแล้วกัน อย่าเพิ่งตัดสินใจแทนลูก"

"......." คนบ้าอะไรพูดยังไงก็ไม่โกรธ ทีแรกกำลังจะง้อแล้วเชียว เพราะคิดว่าเขาน้อยใจ

"ป้าก็ไม่ชอบให้เราทำแบบนี้หรอก ถ้ามีเรียนก็ไปเรียน เลิกเรียนจะมาหาไอ้ข้าวมันป้าก็ไม่ว่า"

"ผมเป็นพ่อคนแล้วนะครับอยากดูแลลูกกับเมีย"

"นี่!"

อุแง้ อุแง้

"เห็นไหมบอกแล้วว่าลูกจะร้อง" ฟีฟ่าตำหนิข้าวทิพย์ที่ตะคอกเขาเมื่อสักครู่ "โอ๋มาหาพ่อดีกว่าครับแม่ใจร้าย"

ดึกๆ คืนนั้น..

"จะเข้าห้องน้ำเหรอ"

"อืม"

"ไม่ต้องลุกเลยเดี๋ยวฉันจะอุ้ม"

"นายจะบ้าเหรอ"

"ไม่บ้าหรอกเดี๋ยวก็ราดอีก" ไม่ใช่ว่าข้าวทิพย์เพิ่งจะลุกเข้าห้องน้ำ แต่เขาสังเกตเวลาเธอลุกเข้าห้องน้ำช่วงดึกตอนที่นอนไปแล้วน้ำคาวปลาไหลเยอะมาก

ข้าวทิพย์ก็เลยยอมให้ฟีฟ่าอุ้มพาเข้าห้องน้ำ

"ขอบใจนายมากนะ"

"อะไรนะ?"

"ก็บอกว่าขอบใจไง"

"ผีในโรงพยาบาลเข้าหรือเปล่า"

"ไอ้บ้า!"

"แบบนี้สิมันถึงเหมือนเธอ"

"คนบ้าอะไรไม่อยากให้พูดดีด้วย"

"พูดได้ครับแต่รู้ไหมว่ามันขนลุก"

พอพูดจบเท่านั้นแหละทั้งสองก็มองต่ำลงไปดูพื้นห้องน้ำ...

"เห็นไหมล่ะมัวแต่ชวนคุย ออกไปเลยนะ!"

"เดี๋ยวจะทำความสะอาดให้ก่อน" เพราะตอนนี้น้ำคาวปลาที่ยังค้างอยู่ไหลออกมาอีก โชคดีที่เลอะแค่พื้นห้องน้ำ

"ไม่ต้องเดี๋ยวฉันทำเอง"

"ก้มก็ลำบากจะทำเองได้ยังไง ไปนั่งชักโครกให้เรียบร้อย"

"นายอยู่ตรงนี้ฉันจะนั่งได้ยังไงล่ะ"