ตอนที่ 103 ความฝันเป็นนายหน้า! (1)

ตอนที่ 103 ความฝันเป็นนายหน้า! (1)

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ฝ่ายบริการของมหาวิทยาลัย

ฝ่ายบริการครองพื้นที่อยู่ในตึกสูงสามชั้น สิ่งก่อสร้างในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ส่วนมากจะตกแต่งในรูปแบบของโถงบริการ ฝ่ายบริการก็ไม่ต่างกัน

ในตึกแบ่งเป็นสามโซน มุมด้านซ้ายเปิดช่องหน้าต่างไว้ห้าช่อง เป็นจุดบริการนักศึกษาใหม่

ด้านขวามีทั้งหมดยี่สิบช่อง รวมกับทางซ้ายที่มีอีกสิบห้าช่อง

สามสิบช่องนี้เป็นจุดบริการนักศึกษาปีสูงทั้งหมด รวมถึงให้บริการตรวจสอบและรับคะแนน

ด้านหน้ามีสิบช่อง ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนทรัพยากร

ตอนที่ฟางผิงมาถึง ในโถงนั้นมีทั้งเด็กใหม่และนักศึกษาเก่าอยู่

นักศึกษาปีสูงบางคน ยังพกอาวุธติดตัว แผ่รังสีน่าเกรงขาม ดูเหมือนเพิ่งจะกลับมาจากการทำภารกิจ

พวกนักศึกษาปีสูงวางท่าเคร่งขรึม ไม่สนใจสิ่งใด เข้าแถวรออย่างเงียบเชียบ

นักศึกษาใหม่กลับอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง มองสำรวจไปทั่ว เห็นได้ชัดว่าหลายคนแปลกใจที่การจัดการในมหาวิทยาลัยศิลปะต่อสู้เซี่ยงไฮ้ไม่เหมือนกับมหาวิทยาลัยทั่วไป

ฟู่ชางติ่งเพิ่งมาครั้งแรกเหมือนกัน เขากวาดสายตาไปรอบทิศด้วยความสงสัย ดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อย

ความจริงเป็นเพราะเจ้าหมอนี้หน้าบวมเป่งจนเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ยากที่จินตนาการถึงใบหน้าราวเทพบุตรก่อนหน้านี้ของเขาโดยสิ้นเชิง

—

เด็กใหม่หลายคนยังไม่มา แถวด้านหน้าของฟางผิงจึงไม่ยาวมาก

ไม่นานก็มาถึงคิวทั้งสองคน

ฟู่ชางติ่งรีบยื่นหน้าเข้าไปสอบถาม “รบกวนตรวจสอบคะแนนให้ผมหน่อยครับ”

เจ้าหน้าที่คล้ายคุ้นชินเสียแล้ว เขาเห็นคนหน้าบวมเป็นหัวหมูมานับไม่ถ้วน เอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “ขอชื่อ รหัสนักศึกษา หมายเลขหอพักด้วย รอบัตรผู้ฝึกยุทธ์ของพวกคุณเสร็จแล้ว ภายหลังแค่รูดบัตรก็ตรวจคะแนนได้เลย ตอนนี้ทำได้เพียงมาสอบถามที่นี่เท่านั้น”

“ฟู่ชางติ่ง โซนหนึ่งหอพักนักศึกษาใหม่ ห้องสิบห้า รหัสนักศึกษา…”

“รอสักครู่”

ผ่านไปสักพัก เจ้าหน้าที่ค่อยเงยหน้าขึ้นว่า “คะแนนเริ่มต้นของนักศึกษาห้าสิบคะแนน เมื่อสักครู่อาจารย์ถังเฟิงบอกว่าคณบดีหวงจิ่งให้รางวัลคุณอีกสี่สิบห้าคะแนน รวมเป็นเก้าสิบห้าคะแนน”

“แค่สี่สิบห้าคะแนน?”

ฟู่ชางติ่งเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “น้อยชะมัด? ฉันจำได้ว่าล้มคนราบเป็นหน้ากลอง จัดการผู้ฝึกยุทธ์ไปไม่ใช่น้อย ทำไมมันน้อยขนาดนี้ล่ะ?”

เจ้าหน้าที่ไม่สนใจเขา เอ่ยว่า “อาจารย์ถังเฟิงเป็นคนจัดการ คุณสามารถส่งคำร้องได้”

ฟู่ชางติ่งยิ้มเจื่อน เขากล้าส่งคำร้องที่ไหนกัน เพิ่งจะเลือกอาจารย์หลัวอี้ชวนไป ตอนนี้ถังเฟิงอาจกำลังเคืองเขาด้วยซ้ำ

ฟางผิงไม่สนใจเขาเหมือนกัน เข้าไปถาม “ฟางผิง โซนหนึ่งหอพักนักศึกษาใหม่ ห้องแปดสิบหก รหัสนักศึกษา…”

“คะแนนเริ่มต้นห้าสิบคะแนน ได้รางวัลอีก…หนึ่งร้อยห้าสิบสองคะแนน!”

เจ้าหน้าที่ตกตะลึงอยู่บ้าง เงยหน้ามองฟางผิง “ทั้งหมดสองร้อยสองคะแนน หลายปีมานี้เพิ่งจะเจอนักศึกษามาใหม่ที่ได้คะแนนเยอะขนาดนี้!”

ฟางผิงถามว่า “นอกจากจะแลกคะแนนเป็นยาบำรุงแล้ว ยังใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีกหรือเปล่า?”

“แน่นอน คะแนนนั้นใช้ประโยชน์ได้มากมาย”

เจ้าหน้าที่อธิบาย “รวมถึงการใช้สถานที่ฝึกซ้อม ใช้อุปกรณ์ต่างๆ โดยปกติ มหาวิทยาลัยมีพื้นที่สาธารณะให้พวกคุณใช้ได้ฟรี แต่พื้นที่ส่วนตัวหรืออุปกรณ์ระดับสูง จำเป็นต้องใช้คะแนนตัวเองแลกเปลี่ยน นอกจากนี้ยังใช้คะแนนกินข้าวได้ ฉันหมายถึงอาหารที่ช่วยเสริมพลังปราณพวกนั้น ใช้ย้ายหอพักได้ด้วยเช่นกัน อย่างเช่นคุณคิดว่าหอพักที่อยู่ตอนนี้ไม่ดี จะเปลี่ยนหอพักที่ดีกว่าเดิมก็ได้…”

“สรุปแล้ว ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้สามารถใช้คะแนนนักศึกษาแก้ไขปัญหาได้ทุกอย่าง แน่นอนว่า ฉันแนะนำพวกคุณที่เป็นนักศึกษาใหม่ ถ้าคะแนนมีไม่เยอะ ต้องใช้อย่างระมัดระวัง แลกเปลี่ยนกับยาบำรุงเอาไว้ใช้ ดีกว่าเอาไปใช้เสวยสุขอย่างอื่น นอกจากนี้คะแนนยังแลกเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ หนึ่งคะแนนหนึ่งหมื่นหยวน และเงินสดสามารถแลกเปลี่ยนเป็นคะแนนได้เหมือนกัน สามหมื่นหยวนแลกได้หนึ่งคะแนน!”

ฟู่ชางติ่งได้ฟังพลันปวดใจขึ้นมา “นี่มันเสียเปรียบชัดๆ แลกเปลี่ยนได้เงินแค่หนึ่งหมื่น ใช้เงินแลกกลับต้องจ่ายถึงสามหมื่น!”