ตอนที่ 149 สบายๆ (2)

ตอนที่ 149 สบายๆ (2)

เดิมทีคิดว่าประธานของตัวเองจบจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์หวาตงด้วยฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง เป็นต้นแบบของคนประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อย

แต่ใครจะรู้ว่า ประธานของหยวนฟางจะอายุน้อยกว่าอีก ทั้งยังแข็งแกร่งมากกว่า!

นอกจากนี้อีกฝ่ายยังเป็นแค่นักศึกษาใหม่เท่านั้น

นี่คือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ชื่อดังสินะ?

ก่อนหน้านี้มีข่าวลือเกี่ยวกับการแข่งขันแลกเปลี่ยน หลายคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่

ในสายตาคนธรรมดา มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แทบไม่ต่างกัน มหาวิทยาลัยชื่อดังแค่มีชื่อเสียงมากกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ตอนนี้ทุกคนตระหนักได้แล้วว่า ไม่เหมือนกันจริงๆ!

มหาวิทยาลัยชื่อดัง สุ่มนักศึกษาใหม่ออกมาคนหนึ่ง กลับสามารถเอาชนะบัณฑิตที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นๆ ได้ นี่คือความแตกต่าง!

“คุณฟาง…”

หลี่เฉิงเจ๋ออดเรียกเบาๆ ไม่ได้ ฟางผิงไม่มองไปทางเว่ยตงเซิงอีกแล้วเช่นกัน

เขาเอ่ยว่า “ให้คนมาจัดการ กลับไปฉันจะโอนเงินไปที่บริษัท”

ทิ้งคำพูดนี้แล้ว ฟางผิงไม่คิดรั้งตัวอยู่อีก หมุนกายเดินออกไป

เขาไปแล้ว มีคนอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ “เจ้าของบริษัทหยวนฟาง…เก่งจริงๆ!”

“ประธานเว่ยเขา…”

“เฮ้อ ความจริงประธานเว่ยเก่งเหมือนกัน พวกนายต่างรู้ดี ไม่กี่วันก่อนประธานหลายแห่งจากที่อื่นมาเยี่ยมเยือนประธานเว่ย พวกเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองเช่นกัน…”

เว่ยตงเซิงเปิดบริษัทด้วยดีกรีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์หวาตง ท่ามกลางกิจการขนาดเล็กในเมืองมหาวิทยาลัยถือว่าความสามารถไม่อ่อนด้อย

ช่วงนี้พวกประธานบริษัทแห่งอื่นทยอยมาเยี่ยมเยือนอย่างไม่ขาดสาย

ในนั้นมีบางคนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองที่พวกเขารู้จัก เวลานั้นยังเกรงอกเกรงใจเว่ยตงเซิงอย่างมาก

นี่ก็สาเหตุที่ทุกคนมั่นใจว่าครั้งนี้จะได้เห็นเรื่องสนุกจากบริษัทหยวนฟาง

แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายของทุกคน!

เว่ยตงเซิงพ่ายแพ้อย่างยับเยิน

—

ฟางผิงจากไปแล้ว หลี่เฉิงเจ๋อกลับไม่กล้าโรยเกลือใส่แผลพวกเขาในเวลานี้ จึงรีบออกไปเช่นกัน

ฟางผิงโจมตีจนเว่ยตงเซิงยอมแพ้แต่โดยดี หากเวลานี้เขารีบจัดการรับมอบบริษัท เว่ยตงเซิงคงแค้นเขาฝังหุ่นอย่างแน่นอน

คนของหยวนฟางไปแล้ว ทางตงเซิงกลับกระวนกระวายใจอยู่บ้าง บรรยายกาศเงียบสงบจนแปลกประหลาด

เรื่องที่ถูกหยวนฟางรวบกิจการไป ทุกคนไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกัน

อย่างน้อย เจ้าของหยวนฟางก็แข็งแกร่งกว่าเจ้านายของพวกเขา คงจะมีอนาคตที่ดีกว่า

ในห้องทำงาน

เว่ยตงเซิงลูบแก้มที่บวมช้ำจนน่ากลัว ลังเลพักหนึ่ง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคน

รอจนโทรติดแล้ว เว่ยตงเซิงค่อยเอ่ยอย่างนอบน้อม “อาจารย์ครับ”

“ตงเซิง มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

“ผม…เมื่อครู่ผมเพิ่งประมือกับนักศึกษาใหม่ของเซี่ยงไฮ้คนหนึ่ง…”

“อ้อ? ลองเล่ามาสิ”

อาจารย์ของเว่ยตงเซิงสนใจไม่น้อย รุ่นของเว่ยตงเซิงนี้ อาจารย์ของเขาก็เพิ่งเริ่มรับลูกศิษย์ใหม่เช่นกัน ตอนนี้กำลังเป็นอาจารย์ของคลาสนักศึกษาใหม่

แม้ว่าเว่ยตงเซิงจะความสามารถธรรมดา แต่จบการศึกษาด้วยขั้นสอง นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว

ถึงจะเป็นนักศึกษาใหม่ของเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้ก็น่าจะอยู่ขั้นหนึ่ง อาจารย์ของเว่ยตงเซิงกลับอยากเห็นว่าลูกศิษย์คนนี้ของเขาจะประเมินความสามารถเด็กใหม่ของเซี่ยงไฮ้ยังไง

“ผม…ผมเกือบถูกฆ่าตายด้วยดาบเดียว…เขาแข็งแกร่งมาก!”

“หื้ม? ดาบเดียว?”

“ครับ เคล็ดวิชาดาบของเขาเร็วมาก ปราณก็กล้าแกร่ง ผมหนีไม่พ้นจริงๆ ดาบนั้นน่าจะระเบิดปราณสามสิบแคลเป็นอย่างต่ำ…”

“เธอนี่จริงๆ เลย!”

อาจารย์ของเว่ยตงเซิงกลับไม่ได้ตกใจจนเกินเหตุ เพียงแค่ผิดหวังเล็กน้อยเท่านั้น “หากเธอสามารถควบคุมพลังปราณของตัวเองได้ คงไม่ถึงขั้นแพ้ในดาบเดียวหรอก!”

เว่ยตงเซิงที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง หากสามารถควบคุมพลังได้ดี ระเบิดปราณโจมตีสามสิบแคลคงไม่ใช่เรื่องยาก

แต่เห็นได้ชัดว่าเว่ยตงเซิงทำไม่ได้ จึงถูกดาบของฟางผิงฟันลงมาจนยกกระบี่ไม่ขึ้น

วิจารณ์ต่ออีกเล็กน้อย ก่อนอาจารย์ที่อยู่ปลายสายจะชั่งน้ำหนักคิด “เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว อีกฝ่ายชื่ออะไร?”

“ฟางผิงครับ”

“ฟางผิง…สามารถออกกระบวนท่าด้วยพลังปราณสามสิบแคล…บางทีอาจจะแข็งแกร่งกว่านี้…”