ตอนที่ 201
ตอนที่ 201 ความเจ็บปวดเป็นของคนอ่อนแอเท่านั้น (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 201 ความเจ็บปวดเป็นของคนอ่อนแอเท่านั้น (1)
“พวกอาจารย์ที่ไปเป็นกองกำลังเสริมกลับมาแล้วครับ!”
“อาจารย์หลิวหนานกั๋วสละชีพแล้ว!”
“อาจารย์เฉินหยวนจี๋สละชีพเหมือนกัน!”
“ทุกคนรีบไปที่ประตูใหญ่เขตทางใต้ ต้อนรับวีรชนผู้กล้า!”
“…”
ตอนที่พวกฟางผิงกำลังมองแผนที่นั้น ห้องโถงก็มีความวุ่นวายขึ้นมา นักศึกษาบางส่วนรีบวิ่งออกไปข้างนอก
ศาสตราจารย์เฒ่าใบหน้าซีดเผือด ชั่วพริบตาก็เผยอาการโศกเศร้า “ผู้ฝึกยุทธ์…เฮ้อ!”
เสียงถอนหายใจยาวนั้นพาให้ใจคนวูบไหว
—
ห้านาทีต่อมา พวกฟางผิงก็ทยอยมาถึงหน้าประตูใหญ่ของเขตทางใต้
ตอนนี้หน้าประตูใหญ่ของเขตทางใต้มีอาจารย์และนักศึกษายืนอยู่ไม่น้อย
ด้านหน้าสุดเป็นอธิการบดีเฒ่าผมขาวโพลน
“เปิดประตู!”
ไม่นานประตูใหญ่ของเขตทางใต้ก็ถูกเปิดออก
รถบัสหลายคันค่อยๆ ขับเข้ามา
ทุกคนต่างพากันจ้องมอง บางคนยกเปลหาม ทั้งบางคนยังกอดกล่องอัฐิเดินลงจากรถ
ผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มที่ลงจากรถ ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ หลายคนมีผ้าพันแผลรอบตัว เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บ
“อาจารย์!”
ท่ามกลางฝูงชน จู่ๆ เฉินอวิ๋นซีก็ร้องอย่างตกใจ รีบถลาตัวขึ้นไปข้างหน้า
พวกฟางผิงเห็นไป๋รั่วซีเดินลงจากรถเช่นกัน ไป๋รั่วซีอยู่ในกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่เดินทางครั้งนี้
พวกฟางผิงเห็นแบบนั้นจึงวิ่งเข้าไปเช่นกัน
—
ไป๋รั่วซียังคงเหมือนเดิม เผยท่าทีสงบราบเรียบ
แต่พอฟางผิงเดินเข้าไปกลับวูบไหวในใจอยู่บ้าง
ไป๋รั่วซีสูญเสียแขนซ้าย!
แขนซ้ายครึ่งล่างว่างโหรงเหรง ก่อนหน้านี้อยู่ค่อนข้างไกล ทุกคนจึงมองไม่ชัด
เห็นทุกคนวิ่งมา ไป๋รั่วซีจึงส่ายหัวเบาๆ สื่อเป็นนัยว่าไม่ให้พวกเขาเข้ามา
เฉินอวิ๋นซีน้ำตานองหน้า พวกฟางผิงรู้สึกปวดใจเช่นกัน ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี
—
ด้านหน้า
อธิการบดีเฒ่าที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ผู้นี้ เดินด้วยฝีเท้าสั่นคลอนอยู่บ้าง น้ำตาคลอวาบวาว เอ่ยเสียงเบาว่า “กลับมาก็ดีแล้วๆ”
“อธิการ!”
ท่ามกลางผู้ฝึกยุทธ์ที่เดินลงจากรถ ในนั้นมีผู้ฝึกยุทธ์เฒ่าคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล เปิดปากว่า “การต่อสู้ครั้งนี้สำเร็จไปด้วยดี! กองทัพของหลันซือเวยในใต้ดินถูกขับไล่ออกไปแล้ว! อาจารย์เซี่ยงไฮ้ของพวกเราพลีชีพไปหกคน สู้อย่างไม่มีถอย! สังหารขั้นหกไปสามคน ขั้นห้าสิบเอ็ดคน ขั้นสี่ยี่สิบเจ็ดคน สร้างชื่อให้กับประเทศจีน เป็นเกียรติให้กับเซี่ยงไฮ้!”
“หกคน…”
อธิการไม่ได้สนใจจำนวนพวกที่ถูกเอาชนะ เผยดวงตาแดงก่ำ พึมพำว่า “ปีนี้อาจารย์จากไปสิบเอ็ดคนแล้ว นักศึกษาก็สละชีพไปเจ็ดคน ยังหนุ่มสาวกันทั้งนั้น ยังหนุ่มสาวกันอยู่เลย…”
อธิการเฒ่าพึมพำในลำคอ “แสดงความเคารพ ต้อนรับวีรชนผู้กล้า!”
พวกนักศึกษาปีสูงต่างก้มหัวคำนับด้วยสีหน้าโศกเศร้า
พวกฟางผิงที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ท่ามกลางความสับสนและทำอะไรไม่ถูกจึงคำนับตามเช่นกัน
“จัดงานศพอย่างสมเกียรติ เซี่ยงไฮ้จะคอยช่วยเหลือสนับสนุนครอบครัวผู้เสียสละ ทั้งพวกเขาจะถูกบรรจุในศาลวีรชนผู้กล้า หากมีวันหนึ่งที่กำราบถ้ำใต้ดินได้ ค่อยชำระแค้นนี้อีกที!”
อธิการเฒ่าพูดจบ จู่ๆ ก็แตะเท้าในอากาศ หายวับไปจากเบื้องหน้าทุกคน