ตอนที่ 214-2 ผ่านไปอีกปีแล้ว (2)

ตอนที่ 214 ผ่านไปอีกปีแล้ว (2)

ฟางผิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เอ่ยอย่างจนใจ “พี่หวัง คือว่า…”

หวังจินหยางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “จะอยู่ที่หนานเจียงหรือไปเซี่ยงไฮ้ล้วนอยู่ที่พวกเขาเลือกเอง ผู้ฝึกยุทธ์ใหม่พวกนี้ อันที่จริงมีประโยชน์อย่างจำกัดอยู่บ้าง ไม่เหมือนกับปีก่อน”

ปีที่แล้วเพราะมีการแข่งขันแลกเปลี่ยน มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั่วไปจึงคิดหาวิธีเตรียมพร้อมล่วงหน้าอยู่นาน เสียค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อดึงนักเรียนผู้ฝึกยุทธ์เอาไว้

การแข่งขันแลกเปลี่ยนของปีนี้ ผู้ที่ลงสนามไม่ใช่นักศึกษาใหม่ แม้ตอนนี้ยังไม่มีการยืนยัน แต่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นคนของสมาคมผู้ฝึกยุทธ์

ในเมื่อเป็นแบบนี้ มีผู้ฝึกยุทธ์ที่เป็นนักศึกษาใหม่เพิ่มขึ้นมาคนสองคน ก็ใช้ประโยชน์ได้อย่างจำกัดอยู่ดี เว้นเสียแต่ว่าจะเก่งจนสุดโต่งจริงๆ

“ก็ถูก ความจริงนักเรียนที่ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์บางคนเข้ามหาวิทยาลัยแล้วกลับไปได้ไกลกว่า เมื่อก่อนคิดว่าคนที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ตั้งแต่ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยนั้นเยี่ยมยอด ตอนนี้ดูแล้ว นอกเสียจากจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่หลอมกระดูกสองครั้ง ไม่งั้นช่วงหลังอาจจะถูกคนธรรมดาที่หลอมกระดูกสองครั้งพวกนี้ล้ำหน้าได้ด้วยซ้ำ”

หวังจินหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตามนั้นแหละ แน่นอนว่าหลอมกระดูกสองครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย สิ่งที่ควรแย่งชิงยังคงต้องแย่งชิง เอาแบบนี้สิ พรุ่งนี้พวกเราไปด้วยกัน เจรจากับพวกเขาสักหน่อย จะที่ไหนก็ได้ เงื่อนไขของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ดีกว่าหนานเจียงอยู่บ้าง หากไปเซี่ยงไฮ้จริงๆ ในอนาคตไม่แน่ว่าอาจจะสามารถบ่มเพาะผู้ที่แข็งแกร่งหลายคนให้กับหนานเจียงได้”

อันที่จริงผู้ฝึกยุทธ์ค่อนข้างยึดติดกับบ้านเกิดเมืองนอน

ผู้ฝึกยุทธ์ของหนานเจียงต้องเห็นความสำคัญของหนานเจียงมาเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว

เหมือนผู้ฝึกยุทธ์ที่ออกไปอยู่ข้างนอกอย่างพวกฟางผิง หากเกิดเรื่องกับหนานเจียงและเซี่ยงไฮ้พร้อมๆ กัน ถ้าให้เขาเลือก มีโอกาสสูงที่จะกลับมาช่วยเหลือหนานเจียงมากกว่า

เห็นว่าดึกมากแล้ว ทั้งสองคนจึงไม่พูดคุยยืดเยื้อกันต่อ

—

ฟางผิงเลือกพักในโรงแรมแห่งหนึ่ง

วันต่อมาฟางผิงและหวังจินหยางนัดเจอกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยหนานเจียง

ครั้งนี้ฟางผิงจึงได้รู้ว่าหวังจินหยางมีรถเหมือนกัน

“เมื่อวานผลตรวจร่างกายเพิ่งออก ผู้ฝึกยุทธ์สามคนตอนนี้อยู่เจียงเฉิง พอดีเลยจะได้คุยกันรวดเดียว”

เรียกฟางผิงขึ้นรถแล้ว หวังจินหยางก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เรื่องของนายและจางอวี่ เตรียมพร้อมหรือยัง?”

“ออกมาจากถ้ำแล้วค่อยว่ากันเถอะ ยังไม่ถึงขั้นสามตอนปลายจะถูกซ้อมเสียเปล่า ถึงเวลานั้นจริงๆ คงต้องหลบไปก่อน ทะลวงขั้นสามตอนปลาย สำเร็จเคล็ดวิชาต่อสู้แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะได้ตำแหน่งประธานมาก็ได้”

“ฉินเฟิ่งชิงอยากได้ตำแหน่งประธานเหมือนกัน หากเขายังไม่ทะลวงขั้นสี่ พวกนายอาจจะได้ประลองกัน”

“ดูสถานการณ์ก่อนละกัน ถ้าผมทะลวงขั้นสามตอนปลายจริงๆ คนแรกที่เข้ามาน่าจะเป็นเซี่ยเหล่ย ช่างเถอะ ในเซี่ยงไฮ้คู่ปรับผมเยอะจะตาย ไม่เหมือนพี่หวังที่มีอิทธิพลในมหาลัยหนานเจียง”

หวังจินหยางหัวเราะไม่พูดอะไร

—

ยี่สิบนาทีต่อมา รถหยุดอยู่ด้านหน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง

ฟางผิงและหวังจินหยางสาวเท้าเข้าไปด้านใน ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงโถงรับแขกเล็กๆ ชั้นสาม

ในเวลานี้ห้องรับแขกไม่ได้มีแค่นักเรียนสามคน ยังมีผู้ปกครองของพวกเขาด้วย

เห็นหวังจินหยาง ชายหญิงวัยกลางคนในกลุ่มนั้นรีบหยัดตัวขึ้น เอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ประธานหวัง นึกไม่ถึงว่าคุณจะมาด้วยตัวเอง ดีใจจริงๆ”

หวังจินหยางเผยรอยยิ้ม เอ่ยเป็นมารยาทแล้วก็มองไปทางฟางผิง “ฟางผิงจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ มาเป็นตัวแทนของเซี่ยงไฮ้ครับ”

ฟางผิงส่งยิ้มให้พวกเขา ครอบครัวที่สามารถเลี้ยงดูผู้ฝึกยุทธ์พวกนี้ออกมาได้ ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

อย่างน้อยชายหญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้า อย่างมากสุดคงอยู่ขั้นสี่ ต่ำสุดคือขั้นสาม

นี่ไม่ได้หมายความว่าตระกูลของพวกเขาแข็งแกร่งที่สุด แต่ในหนานเจียง ความสามารถเช่นนี้ถือว่าไม่อ่อนแอแล้ว

“จำได้แล้ว อัจฉริยะของเซี่ยงไฮ้ เป็นคนหนานเจียงเหมือนกัน ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

พวกผู้ปกครองต่างมีท่าทีกระตือรือร้น ส่วนพวกนักเรียนกลับถือตัวอยู่บ้าง ไม่เปิดปากพูดอะไร

ฟางผิงไม่สนใจเช่นกัน แค่นักเรียนผู้ฝึกยุทธ์ที่ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัย ทั้งยังอยู่ในเมืองอย่างหนานเจียง จะเย่อหยิ่งหน่อยถือเป็นเรื่องปกติ

ทุกปีหนานเจียงไม่ได้มีนักเรียนผู้ฝึกยุทธ์มากมาย คนพวกนี้ต่างเป็นอัจฉริยะของหนานเจียง

เอ่ยเป็นมารยาทแล้ว ฟางผิงและหวังจินหยางก็นั่งลง