ตอนที่ 215-2 เตรียมเก็บเกี่ยว (2)

ตอนที่ 215 เตรียมเก็บเกี่ยว (2)

หลี่เฉิงเจ๋อไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขาเท่าไหร่ ฟางผิงกลับคิดว่าตอนนี้ยังอยู่ในช่วงที่สงบอยู่

ภายในช่วงเวลาสั้นๆ สถานการณ์ในถ้ำเลวร้ายลง ก็คงไม่ถึงกับเด่นชัดมากมาย

พวกปรมาจารย์ยังคงยุ่งวุ่นวายกับธุระของตัวเอง นี่หมายความว่าสถานการณ์ยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้

รอวันไหนพวกปรมาจารย์ไม่มีจิตใจทำมาค้าขาย ไปรวมตัวกันที่ถ้ำใต้ดิน นั่นถึงจะเลวร้ายอย่างแท้จริง

“บริษัทไหนที่ประเมินราคาให้พวกเราร้อยล้านขึ้นไป นั่นค่อยคุยกันต่อได้ ต่ำกว่าร้อยล้านไม่ต้องสนใจ!”

ระหว่างที่ฟางผิงพูด ยังเสริมต่อว่า “อีกอย่างตอนนี้ในประเทศพัฒนาระบบสามจีเป็นที่เรียบร้อย! มือถือสามจีบางส่วนเริ่มวางขายแล้ว ลงทุนเกี่ยวกับสมาร์ทโฟนให้มากหน่อย”

“เข้าใจแล้วครับ”

“แล้วคุณเป็นยังไงบ้าง ปราณเท่าไหร่แล้ว?”

“หนึ่งร้อยสี่สิบห้าแคลแล้วครับ อีกไม่นานน่าจะแตะถึงด่านของผู้ฝึกยุทธ์”

“อืม พยายามเป็นผู้ฝึกยุทธ์ให้เร็วๆ หน่อย ตอนนี้ต้นเดือนพฤษภาคม ผมหวังว่าจะสามารถหาเงินทุนสำเร็จในเดือนมิถุนายน เว้นเสียจากบริษัทเราจะมีกระแสเอามากๆ ต้องใส่ใจด้านนี้หน่อย หาจุดขายให้ได้ อย่างธุรกิจที่ผสมผสานออนไลน์และออฟไลน์แห่งแรก แพลตฟอร์มอาหารออนไลน์ที่ผู้ฝึกยุทธ์ยอมรับเป็นแห่งแรก…”

ฟางผิงแทบอยากจะพูดว่าธุรกิจส่งอาหารถึงถ้ำใต้ดินแห่งแรก!

เชื่อไหมว่าหลังจากนี้ฉันจะไปส่งอาหารให้ผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกวิชาในถ้ำใต้ดิน

ผู้ฝึกยุทธ์น่าสงสารจะตายไป ในถ้ำใต้ดินกินอาหารยังเป็นเรื่องยาก ส่วนใหญ่มักจะอัดยาบำรุง หากบริษัทฉันไปส่งถึงถ้ำใต้ดินได้ สถานการณ์เลวร้ายแล้วยังไง เขาจะยังได้เปรียบอยู่ดี

น่าเสียดายที่ทำได้แค่เพียงคิด

ฟางผิงนึกถึงภาพผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับสิ่งมีชีวิตใต้ดิน จู่ๆ ก็มีไรเดอร์มาตะโกนว่า “พักก่อน อาหารที่คุณสั่งมาถึงแล้ว กินอิ่มแล้วค่อยสู้กันใหม่…”

ฉากนี้แค่คิดก็ยอดเยี่ยมแล้ว

เห็นได้ชัดว่าหลี่เฉิงเจ๋อไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดฟางผิงถึงยิ้มอย่างนี้ เขางุนงงอยู่บ้าง

ฟางผิงไม่สนใจเขาเช่นกัน กำชับไม่กี่ประโยคก็เอ่ยเตือนเรื่องสุดท้ายอีกครั้ง ก่อนเดือนมิถุนายนต้องพยายามหาผู้ร่วมลงทุนรอบแรกให้สำเร็จ

—

มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้

ตอนนี้มหาวิทยาลัยดูเงียบเหงาลงไม่น้อย

ความเป็นจริงเป็นแค่ฟางผิงที่คิดไปเอง

มหาวิทยาลัยยังคงเหมือนเดิม แต่ตอนนี้คนส่วนมากที่เขารู้จักไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงเงียบเหงาอย่างเห็นได้ชัด

เดินมาถึงหอพัก มองประตูห้องใกล้ๆ ที่ปิดสนิท ฟางผิงยิ่งรู้สึกเหงาเข้าไปใหญ่

“เงียบเหงาของจริง”

ฟางผิงพึมพำ ผู้ฝึกยุทธ์ต้องอยู่ตัวคนเดียวให้ได้ คำพูดนี้ไม่รู้ว่าใครเคยพูดกับเขา

เขาและฟู่ชางติ่งคุยกันว่าระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ไม่จำเป็นต้องสนิทชิดเชื้อจนเกินไป

รอจนอยู่คนเดียวจริงๆ ฟางผิงกลับรู้สึกเหงาขึ้นมาอยู่บ้าง

ความรู้สึกอ้างว้างเช่นนี้ พอฟางหยวนโทรเข้ามาก็เลือนหายไปไม่น้อย

“ฟางผิง ช่วงนี้ไปไหนมา? ทำไมโทรหาไม่ติดเลย?”

“มือถือพังเพิ่งจะเปลี่ยนเครื่องใหม่”

“อ๋อ ใช่สิ แม่ให้มาถามนายว่าเดือนหน้าจะกลับบ้านหรือเปล่า?”

“เดือนหน้า?”

“ใช่ นายลืมหรือไง?”

“อะไร?”

“ฉันจะสอบเข้ามัธยมปลายแล้ว!” ฟางหยวนเอ่ยอย่างแง่งอน “นายไม่แม้แต่จะเอ่ยปากกลับมาส่งฉันสอบเลย ไม่มีความรับผิดชอบสักนิด!”

ฟางผิงหลุดขำ เวลานี้เพิ่งจะนึกได้ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แม่ให้เธอมาถามฉันอะไรกัน เธอน่าจะถามเองมากกว่า สอบเข้ามัธยมปลายเมื่อไหร่?”

“กลางเดือนมิถุนายน วันที่สิบเจ็ดและสิบแปดสองวัน”