ตอนที่ 309 ครั้งหน้าพวกเราไปขุดแร่ด้วยกัน (1)

ตอนที่ 309 ครั้งหน้าพวกเราไปขุดแร่ด้วยกัน (1)

หน่วยทหาร

ฝ่ายบัญชาการศึกสงคราม

ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์หลายคนที่นั่งรักษาการณ์ในถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ต่างมารวมตัวกันที่นี่แล้ว

ฟางผิงและฉินเฟิ่งชิงเพิ่งจะเข้าประตู ชายร่างกำยำคนหนึ่งก็หัวเราะว่า “ฟางผิง ฉินเฟิ่งชิง สร้างชื่อเสียงให้เซี่ยงไฮ้ของเราจริงๆ ทำดีมาก!”

ฟางผิงรีบเงยหน้ามอง ก่อนจะคาดเดาอยู่สักพัก เอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า “ปรมาจารย์เถียน?”

“ฮ่าๆ ตาแหลมไม่เบา!”

เถียนมู่หัวเราะเสียงดัง

ฟางผิงแววตาเป็นประกาย เอ่ยทันที “รุ่นพี่เถียน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ปรมาจารย์ที่อยู่ด้านข้างต่างหมดคำจะพูด

ตีสนิทซะไวเชียว!

เมื่อกี้เพิ่งจะเรียกปรมาจารย์เถียน ชั่วพริบตากลายเป็นรุ่นพี่ซะแล้ว

เถียนมู่จบจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เกือบห้าสิบปีแล้ว แทบจะเป็นปู่ของฟางผิงได้ด้วยซ้ำ

เถียนมู่ที่ดูเหมือนอายุสี่สิบห้าสิบ ในความเป็นจริงอายุอานามกลับไม่น้อย ปาเข้าไปเจ็ดสิบแล้ว เรียกว่ารุ่นพี่ ฟางผิงช่างกล้าเรียกออกมาจริงๆ?

ทุกคนยังไม่ทันถอนหายใจ ฉินเฟิ่งชิงก็เผยแววตาวิบวับอีกคน รีบเอ่ยว่า “พี่เถียน…”

‘ผัวะ!’

ฉินเฟิ่งชิงตัวลอยออกไปห้อยอยู่บนกำแพง เถียนมู่ด่าว่า “ตอนที่พ่อเธออยู่มหาวิทยาลัย เห็นฉันก็เอาแต่เรียกว่าลุง เธอเรียกฉันแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?”

เถียนมู่ด่ากราดออกมา คำเรียกแบบนี้ใครเป็นคนสอนออกมา?

ฉินเฟิ่งชิงน้อยใจอย่างยิ่ง มองไปทางฟางผิง ฟางผิงยักไหล่ ฉันเรียกรุ่นพี่ไม่เห็นมีปัญหา ผู้อาวุโสที่เรียนจบไปก่อนก็เป็นรุ่นพี่กันทั้งนั้น

เถียนมู่ไม่สนใจฉินเฟิ่งชิง หัวเราะว่า “ฉันถูกย้ายกลับมาจากทางเหนือ พวกตาแก่ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ตายไปหลายคน ตอนนี้ขาดแคลนคน หลังจากนี้ฉันจะมาประจำการที่ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้…”

ฟางผิงดีใจออกมาทันที เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “รุ่นพี่เถียนอยู่ที่นี่ งั้นพวกเราก็มีความมั่นใจแล้ว…”

เดิมทีเถียนมู่นั่งรักษาการณ์อยู่ที่ถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่งทางเหนือ มียศเป็นแม่ทัพใหญ่หน่วยทหาร แน่นอนว่าไม่สามารถสั่งการทหารได้จริง

หน่วยทหารมียศทหารอย่างผู้บังคับการ ผู้บัญชาการกอง แม่ทัพ แม่ทัพใหญ่อะไรพวกนี้

ส่วนคำเรียกนั้นมีมากมาย เจอผู้บัญชาการกองจะเรียกว่าแม่ทัพก็ได้ เจอแม่ทัพจะเรียกนายพล หรือเรียกหัวหน้าไปตรงๆ เลยก็ไม่มีปัญหา

แต่ยศทหารก็ยังเป็นยศทหาร สองเรื่องนี้ไม่อาจขัดแย้งกันได้

ฟางผิงเคยเห็นรูปของเถียนมู่มาก่อน ข้อมูลปรมาจารย์ที่จบการศึกษาพวกนี้ สมาคมผู้ฝึกยุทธ์มีอย่างครบครัน

ทั้งครั้งก่อนที่พวกอธิการบดีกลับมาก็เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังแล้ว เถียนมู่เป็นหนึ่งในปรมาจารย์ที่ไปปักกิ่งในเวลานั้น ทั้งยังเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง

ยอดฝีมือร่างทองขั้นแปดอย่างแท้จริง!

สาเหตุที่เน้นหนักขนาดนี้ เพราะไม่เหมือนกับอธิการเฒ่าพวกนั้น คนพวกนี้ร่างกายบาดเจ็บเรื้อรัง ร่างทองทรุดโทรมไปบ้าง อันที่จริงเทียบกับยอดฝีมือร่างทองที่อยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ พลังการต่อสู้ยังอ่อนด้อยไปอยู่บ้าง ดังนั้นจึงทำได้แค่สู้ชีวิตแลกชีวิต

หากเป็นเถียนมู่อาจไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป

แม้ว่าจะเป็นอู๋ขุยซาน อันที่จริงก็สู้เถียนมู่ไม่ได้เหมือนกัน เพราะอู๋ขุยซานไม่ได้ทะลวงด่านนานเท่าเถียนมู่

“มีความมั่นใจ?” ปรมาจารย์แซ่โค่วเอ่ยขำๆ “เธอยังต้องการความมั่นใจอะไรอีก? ความมั่นใจในการรีดไถปรมาจารย์ขั้นเก้า?”

ฟางผิงขำแห้งออกมาทันที

ปรมาจารย์แซ่โค่วไม่แหย่เขาต่อ รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ครั้งนี้พวกเธอไปที่ไหนกันมา?”

“เขาหัวหมาป่า”

“เขาหัวหมาป่า?” ชายชราแซ่โค่วมองไปทางพวกเถียนมู่ “เขาหัวหมาป่ามีพวกระดับสูง?”

“ไม่รู้”

“ฉันไม่เคยไป”