ตอนที่ 337-2 คนใจกล้าถึงจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้ (2)

ตอนที่ 337 คนใจกล้าถึงจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้ (2)

บนเวที

พวกซวนจี้เย่ใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ระดับสูงประชันกัน ระเบิดปราณอย่างแข็งแกร่ง ผู้ชมที่นั่งแถวหน้าส่วนมากเป็นผู้ฝึกวิชา แต่ตอนนี้ยังคงรับรู้ถึงแรงกดดัน

“เปรี้ยง!”

เสียงดังขึ้นไม่ขาดสาย ผู้ชมทั่วไปร้อนใจจนเหงื่อชื้นหน้าผาก มองไม่เห็นอะไรเลย!

เห็นแค่เงาสองคนพุ่งเข้าหากันอย่างดุเดือดบนเวที พลังปราณสีแดงกระจัดกระจายอยู่เต็มสังเวียน เวทีโลหะแตกลั่นอย่างไม่หยุดหย่อน

การปะทะของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ทำให้คนพวกนี้ทั้งร้อนใจและโมโห

อยากจะตะโกนด่าบอกให้ช้าลงหน่อย!

แต่พวกเขาก็ไม่กล้า นี่เป็นการแข่งขันของยอดฝีมือระดับกลาง ปรมาจารย์จำนวนมากยังอยู่ชั้นบน

เวลานี้พิธีกรทั้งสองคนอธิบายสถานการณ์ให้ผู้ชมฟังอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ซวนจี้เย่แข็งแกร่งจริงๆ ถึงการฝึกวิชาจะด้อยไปกว่าเสิ่นหงเหว่ยอยู่บ้าง แต่เคล็ดวิชาต่อสู้กลับแผ่ไอสังหารเข้มข้น คงผ่านการสังหารมาไม่น้อย ดาบสายฟ้าพิโรธคงฝึกถึงขั้นสามเป็นอย่างต่ำ ระเบิดได้น้อยสุดประมาณสามร้อยแคล!”

พิธีกรชายพูดจบแล้ว พิธีกรหญิงก็รับบทสนทนาต่อ “สามร้อยแคลของเคล็ดวิชาต่อสู้ระดับสูง เทียบได้กับหนึ่งพันแคลของเคล็ดวิชาต่อสู้ระดับกลาง!”

“ซวนจี้เย่จะปล่อยกระบวนท่าไม้ตายแล้ว!”

จู่ๆ พิธีกรชายก็ตะโกนเสียงดัง ก่อนทุกคนจะเห็นแสงเจิดจ้าผุดขึ้นบนเวที ประกายดาบที่เย็นเยียบฟันฉับลงทันที!

ในเวลาเดียวกันเสียงคมหอกก็แหวกผ่านอากาศ หัวหอกแทงเข้ากลางดาบในชั่วพริบตา!

“ปัง!”

ครู่ต่อมาทุกคนก็เห็นเหตุการณ์ในสนามอย่างชัดเจน

บนสังเวียนปรากฏหลุมขนาดใหญ่หลายแห่งปะปนไปด้วยรอยเท้าบางส่วน

ซวนจี้เย่คุกเข่าอยู่บนพื้น ปากกระอักเลือดพรั่งพรูออกมา แขนขวานั้นไร้แรงถือดาบแล้ว มีบาดแผลปริแตกเลือดชุ่มไปทั่วแขนขวา

เสิ่นหงเหว่ยที่อยู่ตรงข้ามกลับสถานการณ์ดีกว่าเขาเล็กน้อย ยังรักษาท่ายืนไว้ได้ แต่ก็กระอักเลือดออกมาเช่นกัน บนหน้าอกปรากฏรอยดาบยาวพาดผ่านหนึ่งแห่ง ไม่ใช่เพราะดาบของซวนจี้เย่ฟันโดนเขา แต่เป็นบาดแผลที่เกิดจากการถูกไอดาบ

ตอนนี้พิธีกรชายเอ่ยอย่างตกตะลึง “แข็งแกร่งมาก ทั้งสองคนแข็งแกร่งจริงๆ ดาบสายฟ้าพิโรธของซวนจี้เย่ อย่างน้อยคงฝึกถึงระดับสี่แล้ว หนึ่งดาบระเบิดปราณกว่าหกร้อยแคล น่าเสียดาย…”

“น่าเสียดายที่ซวนจี้เย่ฝึกช้าไปหนึ่งก้าว ตอนนี้เกรงว่าจะหมดแรงสู้ต่อแล้ว ถูกเสิ่นหงเหว่ยสั่นสะเทือนอวัยวะภายใน…”

“เสิ่นหงเหว่ยได้รับบาดเจ็บหนักเช่นกัน ไอดาบเข้าสู่ร่าง ฝืนต่อไปอาจจะทวีอาการบาดเจ็บมากยิ่งขึ้น หลังจากนี้ยังมีการแข่งขันอีก ผมคิดว่าเสิ่นหงเหว่ยอาจไม่ลงสนามต่อเสมอไป”

สิ้นเสียงของพิธีกรทั้งสอง ผู้ตัดสินก็ประกาศผลแพ้ชนะ

เสิ่นหงเหว่ยเป็นฝ่ายชนะ!

ทั้งเขาไม่ได้เลือกลงสนามต่อ แต่เดินลงจากเวทีไปรักษาบาดแผล นี่เพิ่งจะเปิดฉากศึกสิบอันดับเท่านั้น ตอนนี้ดึงดันต่อสู้จะกลับกลายเป็นเจ็บหนัก การแข่งขันหลังจากนี้คงไม่อาจลงสนามได้แล้ว อย่าลืมว่าทีมผู้แพ้ยังมีโอกาสท้าประลองทีมผู้ชนะอีก

การแข่งขันของสองฝ่ายสิ้นสุดลง ฟางผิงก็เอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “หลังจากนี้ไม่มีอะไรต้องดูแล้ว โรงเรียนเตรียมทหารจิ่วโจวเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน ซวนจี้เย่ยังนับว่าไม่เลว อย่างน้อยก็เขี่ยเสิ่นหงเหว่ยออกไปได้ น่าเสียดาย…ฝีมือโดยรวมแย่ไปเล็กน้อย”

ตอนนี้หลิวต้าลี่รีบประจบอย่างบ้าคลั่ง “ประธานฟางสายตากว้างไกลจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะทายถูก ฝีมือของทั้งสองพอๆ กัน ผมคิดว่าปรมาจารย์บางคนยังคาดเดาล่วงหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ…”

ฟางผิงแอบเตะเขาหลังกล้องไปหนึ่งครั้ง!

ไปไกลๆ ซะไอ้เวร!

ปรมาจารย์ยี่สิบกว่าคนอยู่ด้านข้าง คิดจะผูกบัญชีแค้นให้ฉันเหรอไง?

เจ้าหมอนี่จิตใจคับแคบขนาดนี้เลย?

หลิวต้าลี่นั้นงุนงงและไม่รู้อะไรจริงๆ ฉันกำลังประจบนาย นายมาเตะฉันทำไมเนี่ย!

ฟางผิงคร้านจะสนใจเขา กวาดตามองการแข่งขันสนามที่สองแวบหนึ่ง “สองคนนี้ก็คือการต่อสู้ของระดับที่ห้า แต่ทางโรงเรียนเตรียมทหารจิ่วโจวฝึกวิชาได้ลึกล้ำกว่า ภายในสามนาทีน่าจะเห็นผลแล้ว หลังจากซวนจี้เย่จากมหาวิทยาลัยเทียนหนานพ่ายแพ้ พวกเขาคงไม่ทุ่มสุดกำลังต่อแล้ว”

“ทำไมล่ะ?”

“ไร้สาระ เพราะต้องพยายามหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บอยู่แล้ว การแข่งขันของทีมผู้แพ้ หากไม่เหนือความคาดหมาย การแข่งรอบแรกหลายมหาวิทยาลัยน่าจะเหลือแรงเอาไว้ อย่างเช่นมหาวิทยาลัยซีซานที่ต้องแข่งกับพวกเราตอนบ่าย อาจไม่ถึงกับยอมแพ้ แต่ต้องยั้งมือไว้อยู่บ้าง ป้องกันไม่ให้ถูกมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้โจมตีจนพังพินาศ ไม่สามารถแข่งขันในทีมผู้แพ้ต่อได้ แต่ว่า…จะยั้งมือหรือไม่ยั้งก็เหมือนกัน มหาวิทยาลัยซีซานฝีมือธรรมดา ไม่สามารถโดดเด่นจากทีมผู้แพ้อยู่แล้ว พูดได้แค่ว่ามหาวิทยาลัยซีซานคงต้องบอกลาจากศึกชิงสิบอันดับไป”

ฟางผิงเพิ่งจะพูดจบ ด้านข้างก็มีแรงกดดันถูกส่งมาทันที!

หลิวต้าลี่คุกเข่าลงกับพื้นในชั่วพริบตา ฟางผิงกลับระเบิดพลังจิตใจออกมา ตอนนี้เก้าอี้แทบจะแตกเป็นผุยผงในทันที

“พอได้แล้ว!”

เสียงของหวงจิ่งดังขึ้น ไม่ใช่พูดกับฟางผิง แต่เป็นชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่

ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าเด็กนี่ยั่วโทสะฉันอยู่หลายครั้ง หรือคณบดีหวงคิดว่าสิ่งที่ฉันทำเป็นเรื่องผิด?”