ตอนที่ 347 อย่าสู้สบายๆ จนเกินไป (1)

ตอนที่ 347 อย่าสู้สบายๆ จนเกินไป (1)

ช่วงบ่าย

มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้พบกับมหาวิทยาลัยหวากั๋ว

ส่วนการแข่งของครุศาสตร์หวาตงและตงหนานนั้น…ไม่มีใครสนใจเท่าไหร่

เจ้าไก่อ่อนพวกนั้นสู้แค่พอให้ตัวเองรู้สึกสนุกเท่านั้น

—

สนามกีฬา

ฟางผิงมาถึงตั้งนานแล้ว ฉินเฟิ่งชิงกระตือรือร้นอยากลองอยู่บ้าง “ฟางผิง ให้ฉันลองก่อนเป็นไง? ช่วงนี้หลิวซื่อเจี๋ยเหิมเกริมเกินไปแล้ว…”

ฟางผิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ช่วงนี้ฉินเฟิ่งชิงเหมือนจะฉลาดมากขึ้น

เดิมทีคิดว่าครั้งก่อนจะหลอกเขาให้ไปอัดหูหย่งจากครุศาสตร์หวาตงได้

นึกไม่ถึงว่าจนถึงตอนนี้หูหย่งยังกระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิม เห็นได้ชัดว่าฉินเฟิ่งชิงไม่ได้ทำอะไรเขา

ฟางผิงลอบพึมพำในใจ ไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ไม่ไปก็ช่างเถอะ

แต่ครุ่นคิดแล้ว จู่ๆ ฟางผิงก็เอ่ยว่า “นายให้ฉันยืมดาบหน่อยได้หรือเปล่า”

ฉินเฟิ่งชิงทำหน้าระแวดระวังขึ้นมาทันที “นายเองก็มีไม่ใช่หรือไง?”

“ดาบฉันไม่สามารถควักมาใช้ได้ง่ายๆ ครั้งนี้ลืมเอาดาบกวนอูมา นายเอามาให้ฉันยืมก่อนสิ”

“ไม่ให้ยืม!”

“ไม่เอาก็ได้!”

ฟางผิงทำหน้าหมดคำจะพูด ดาบผุผังนั่นของนายแค่ระดับ B เท่านั้น คิดว่าเข้าตาฉันหรือไง?

ฉินเฟิ่งชิงไม่ยินยอม แต่ในหมู่พวกเขาก็มีแค่ฉินเฟิ่งชิงที่ใช้ดาบ

เฉินเหวินหลงและเซี่ยเหล่ยใช้หมัด จางอวี่ใช้กระบี่ คนอื่นๆ แม้จะใช้ดาบ ก็เป็นดาบระดับ C คุณภาพธรรมดา มีแค่ดาบของเขาที่ดีที่สุด

จ้องดาบคู่กายของฟางผิงพักหนึ่ง ฉินเฟิ่งครุ่นคิดเล็กน้อย “งั้นนายเอาดาบมามัดจำไว้ที่ฉันก่อน…”

ฟางผิงหมดคำจะพูด “จำเป็นด้วยหรือไง?”

“จำเป็น!”

“ช่างเถอะ ไม่ยืมแล้ว”

ฟางผิงกลอกตา เดินไปอีกฝั่ง หยิบดาบของเหลียงเฟิงหวาขึ้นมาตรงๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าทำพัง ดาบเล่มนั้นฉันจะเอาให้นาย”

เหลียงเฟิงหวาหัวเราะเบาๆ “ไม่จำเป็น ยังไงฉันก็วางแผนจะเปลี่ยนอยู่แล้ว แต่ดาบโลหะผสมระดับ C นาย…”

“ไม่เป็นไร ดาบระดับ C กำลังดี”

ฟางผิงวัดน้ำหนักดาบเล็กน้อย มองไปทางฉินเฟิ่งชิง “ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าทำพังจริงๆ จะเอาดาบกวนอูนั้นชดใช้นาย ดาบแบบนั้นถึงจะมีตำหนิก็มีมูลค่า น่าเสียดายที่นายไม่คว้าโอกาสนั้นไว้”

ฉินเฟิ่งชิงทำหูทวนลม นายคิดว่าฉันโง่หรือไง เหลียงเฟิงหวาเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์กับนาย นายจะใจกว้างหน่อยคงไม่แปลก แต่นายใจกว้างกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอไง?

—

ทางมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้พูดคุยกันอย่างครึกครื้น

อีกด้านหนึ่ง มหาวิทยาลัยหวากั๋ว ยอดฝีมือขั้นหกวัยกลางคนคนหนึ่งเหลือบมองพวกฟางผิง กดเสียงว่า “ระวังพลังจิตใจของเขาหน่อย ฟางผิงทะลวงด่านได้ไม่นาน ต่อให้ฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้ยังไงก็ไม่อาจก้าวหน้าไวขนาดนั้นอยู่แล้ว ประเด็นอยู่ที่พลังจิตใจแข็งแกร่ง เธอไม่สามารถปลดปล่อยพลังจิตใจได้ แม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่จะสั่งสมพลังจิตใจ แต่หากถูกรบกวน จะส่งผลกระทบถึงการแสดงฝีมือของเธอได้ ขอแค่เธอเอาชนะฟางผิง แม้ว่ามหาวิทยาลัยหวากั๋วจะแพ้ก็จะมีชื่อเสียงขึ้นมา ตอนนี้มหาวิทยาลัยชื่อดังทั้งสองแห่งยังไม่เคยแพ้มาก่อน”

มหาวิทยาลัยปักกิ่งและมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ รวมถึงโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่ง เวลานี้ยังไม่มีใครเอาชนะได้ แม้แต่สนามเดียวก็ไม่เคยเกิดขึ้น

“เข้าใจแล้วครับ อาจารย์วางใจเถอะ พลังจิตใจเขาแข็งแกร่ง ผมเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว!”

หลิวซื่อเจี๋ยเอ่ยอย่างสุขุม “ยังไงเขาก็ไม่ใช่ปรมาจารย์ อยู่ระดับเดียวกัน อยากจะรบกวนผม ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”

“เตรียมพร้อมไว้แล้วก็ดี ทุ่มสุดกำลังไปเลย”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ!”

หลิวซื่อเจี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะถือดาบเดินออกไป

—

“สงครามระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่สูงสุดครั้งที่สองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว! ประธานหลิวซื่อเจี๋ยจากมหาวิทยาลัยหวากั๋ว ถูกจัดในอันดับต้นๆ ของขั้นสี่ เทียบกับเฉินเหวินหลงแล้วยังอยู่สูงกว่า ประธานฟางผิงจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้ยังไม่เข้าสู่การจัดอันดับ…”

เขาไม่ทันพูดจบ ฟางผิงก็ทะยานตัวขึ้นเวทีมาแล้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “รุ่นพี่หลิว ขึ้นเวทีกันเลยเถอะ!”

พิธีกรหมดคำจะพูดอยู่บ้าง เรื่องที่เธอยังไม่เข้าสู่การจัดอันดับ ฉันไม่ได้พูดโกหกสักหน่อย จะรีบร้อนขึ้นเวทีไปทำไม

หลิวซื่อเจี๋ยไม่ชักช้าเช่นกัน เคลื่อนไหวฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนเวที

รอเขาขึ้นมาแล้ว ฟางผิงกลับไม่รีบร้อนอีก

ใช้ดาบโลหะผสมในมือเคาะกับพื้นเล็กน้อย…

การกระทำนี้ทำให้ยอดฝีมือของมหาวิทยาลัยปักกิ่งสีหน้าเปลี่ยนในพริบตา!

แต่ไม่นานก็มีคนแค่นเสียงว่า “ถ้าเขามีความสามารถก็ลองดู”

เวทีที่ปกคลุมด้วยโลหะผสมระดับ A เธอก็ลองพังดูสิ!