ตอนที่ 351
ตอนที่ 351 ทะลวงด่านไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 351 ทะลวงด่านไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป (1)
การแข่งขันกลุ่มเล็กสิ้นสุดลง ไม่จำเป็นต้องจับสลากคู่ต่อสู้แล้ว
สิ่งที่ต้องจับฉลากคือเรื่องของเวลา ในช่วงเวลานี้ได้เวลาพักฟื้นเพิ่มหนึ่งวันถือเป็นความได้เปรียบที่สุดแล้ว
ครั้งนี้ไม่มีคนโกง พวกปรมาจารย์ออกหน้าร่วมกัน ช่วยกำกับดูแล เวลาหนึ่งวันสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ บางทีอาจฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้มากด้วยซ้ำ ฟางผิงและหลี่หานซงขึ้นเวทีเป็นตัวแทนจับฉลาก สองทีมนี้ต่างเป็นอันดับหนึ่งของกลุ่มเล็ก
ฟางผิงมองหลี่หานซงที่เกือบจะเสียโฉม อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “สวมหมวกคลุมหัวสักหน่อยได้หรือเปล่า น่ากลัวชะมัด!”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา จู่ๆ รอบบริเวณนั้นก็เงียบไปอยู่บ้าง
หูหย่งที่กำลังมาร่วมดูความครึกครื้นแทบจะกัดฟันแน่น!
เป็นนายจริงๆ ด้วย!
อธิการของครุศาสตร์หวาตงยังไม่ได้จากไป ตอนนี้ทีมผู้แพ้ไม่จำเป็นต้องแข่งขันแล้ว แค่ยังไม่ได้ตัดสินเรื่องการจัดอันดับ เขากำลังรอเรื่องพวกนี้อยู่
ตอนนี้อธิการของครุศาสตร์หวาตงมองฟางผิงด้วยแววตาลึกล้ำ
บางครั้งแค่ประโยคเดียวก็ก่อให้เกิดผลกระทบอันใหญ่หลวงแล้ว
เรื่องหมวกคลุมหัวนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ค่อยทำกัน
แต่บางคนอาจจะคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้
ฟางผิงหลุดพูดออกมา แสดงให้เห็นว่าเดิมทีเขาก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ คุ้นชินตั้งนานแล้ว
ฟางผิงเห็นแบบนั้นก็แปลกใจอยู่บ้าง หันไปมองรอบๆ เห็นทุกคนมองตัวเองอย่างแปลกประหลาด จู่ๆ ฟางผิงก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้ สีหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที!
มองหาเรื่องหรือไง!
พวกนายคิดอะไรอยู่?
ใบหน้าของหลี่หานซงแทบจะแยกเป็นสองฝั่งแล้ว ฉันให้เขาสวมหมวกคลุมหัวแล้วมันทำไมกัน?
หันไปมองฉินเฟิ่งชิงแวบหนึ่ง ฉินเฟิ่งชิงกลับไม่คิดหลบสายตา ราวกับไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ฟางผิงลอบด่าในใจ มือสะอาดย่อมไม่จำเป็นต้องล้าง มองแล้วมีประโยชน์หรือไง ยังไงก็ไม่ใช่ฝีมือของฉัน
“จับฉลาก!”
ยอดฝีมือจากกระทรวงการศึกษาขัดจังหวะสายตาของทุกคน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ค่อยพูดกันทีหลัง
ฟางผิงไม่พูดมากอีกเช่นกัน รีบจับฉลากอย่างรวดเร็ว เปิดหมายเลขดูแล้วก็ยักไหล่ว่า “วันมะรืน”
เหล่าหวังดวงดีไม่น้อย ถ้าประมือกันพรุ่งนี้อาการบาดเจ็บของเขาอาจจะไม่หายดีเสมอไป หากเป็นวันมะรืน แม้จะไม่ถึงกับหายสนิท แต่ก็ฟื้นฟูได้ไม่น้อยแล้วเช่นกัน
พวกเขาแข่งกันวันมะรืน พรุ่งนี้ย่อมเป็นการแข่งของหลี่หานซงและเหยาเฉิงจวิน
หลี่หานซงที่อยู่ด้านข้างมองฟางผิง ก่อนจะมองเหยาเฉิงจวินอีกที จู่ๆ ก็เอ่ยว่า “ว่ายังไง?”
เหยาเฉิงจวินเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “เพื่อมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพื่อคนใดคนหนึ่ง!”
“นายเคยประมือกับเขา แต่ฉันยังไม่เคยนี่นา”
“นายแพ้แล้ว ยังแตกต่างอะไรอีก?”
หลี่หานซงยิ้มเย้ยหยันตัวเองอยู่บ้าง ก็ถูก แพ้ให้หวังจินหยาง สิ่งที่เรียกว่าไร้คู่ต่อสู้ในขั้นสี่ มลายหายไปแล้ว
มองไปที่ฟางผิงอีกครั้ง หลี่หานซงถอนหายใจเบาๆ ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องมองมหาวิทยาลัยเป็นหลัก!
ครู่ต่อมา เหยาเฉิงจวินและหลี่หานซงก็กลืนยาบำรุงไปหลายเม็ด จู่ๆ บรรยากาศรอบๆ ก็เปลี่ยนไป!
ภายใต้สายตาของทุกคน บนศีรษะทั้งสองคนปรากฏประตูสามบานขึ้นมาวูบวาบก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างของทั้งสองคนก็มีสะพานฟ้าดินที่โปร่งแสงขึ้นมาห้าสาย!
สะพานฟ้าดินที่เดิมทีอยู่กระจัดกระจาย เวลานี้กลับค่อยๆ หลอมรวมกันขึ้นมา!
พวกปรมาจารย์ที่อยู่ด้านข้างลงมืออย่างรวดเร็วเช่นกัน อนุภาคพลังงานที่อยู่รอบๆ เข้ามาเกาะกลุ่มกันอย่างว่องไว!
พวกปรมาจารย์ของโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่งและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง จู่ๆ ด้านหน้าก็ปราฏยาบำรุงและหินพลังงานขึ้นมานับไม่ถ้วน ก่อนจะใช้พลังจิตใจบดขยี้เป็นผง เกิดเป็นปราณและพลังงานขึ้นมา
—
ใบหน้าของหลี่หานซงแทบจะแยกเป็นสองฝั่งแล้ว ฉันให้เขาสวมหมวกคลุมหัวแล้วมันทำไมกัน?
หันไปมองฉินเฟิ่งชิงแวบหนึ่ง ฉินเฟิ่งชิงกลับไม่คิดหลบสายตา ราวกับไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ฟางผิงลอบด่าในใจ มือสะอาดย่อมไม่จำเป็นต้องล้าง มองแล้วมีประโยชน์หรือไง ยังไงก็ไม่ใช่ฝีมือของฉัน
“จับฉลาก!”
ยอดฝีมือจากกระทรวงการศึกษาขัดจังหวะสายตาของทุกคน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ค่อยพูดกันทีหลัง
ฟางผิงไม่พูดมากอีกเช่นกัน รีบจับฉลากอย่างรวดเร็ว เปิดหมายเลขดูแล้วก็ยักไหล่ว่า “วันมะรืน”
เหล่าหวังดวงดีไม่น้อย ถ้าประมือกันพรุ่งนี้อาการบาดเจ็บของเขาอาจจะไม่หายดีเสมอไป หากเป็นวันมะรืน แม้จะไม่ถึงกับหายสนิท แต่ก็ฟื้นฟูได้ไม่น้อยแล้วเช่นกัน
พวกเขาแข่งกันวันมะรืน พรุ่งนี้ย่อมเป็นการแข่งของหลี่หานซงและเหยาเฉิงจวิน
หลี่หานซงที่อยู่ด้านข้างมองฟางผิง ก่อนจะมองเหยาเฉิงจวินอีกที จู่ๆ ก็เอ่ยว่า “ว่ายังไง?”
เหยาเฉิงจวินเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “เพื่อมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพื่อคนใดคนหนึ่ง!”
“นายเคยประมือกับเขา แต่ฉันยังไม่เคยนี่นา”
“นายแพ้แล้ว ยังแตกต่างอะไรอีก?”
หลี่หานซงยิ้มเย้ยหยันตัวเองอยู่บ้าง ก็ถูก แพ้ให้หวังจินหยาง สิ่งที่เรียกว่าไร้คู่ต่อสู้ในขั้นสี่ มลายหายไปแล้ว
มองไปที่ฟางผิงอีกครั้ง หลี่หานซงถอนหายใจเบาๆ ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องมองมหาวิทยาลัยเป็นหลัก!
ครู่ต่อมา เหยาเฉิงจวินและหลี่หานซงก็กลืนยาบำรุงไปหลายเม็ด จู่ๆ บรรยากาศรอบๆ ก็เปลี่ยนไป!
ภายใต้สายตาของทุกคน บนศีรษะทั้งสองคนปรากฏประตูสามบานขึ้นมาวูบวาบก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างของทั้งสองคนก็มีสะพานฟ้าดินที่โปร่งแสงขึ้นมาห้าสาย!
สะพานฟ้าดินที่เดิมทีอยู่กระจัดกระจาย เวลานี้กลับค่อยๆ หลอมรวมกันขึ้นมา!