ตอนที่ 361-2 เข้าถ้ำใต้ดิน (2)

ตอนที่ 361 เข้าถ้ำใต้ดิน (2)

ฟางผิงหุบปากลงทันที มองฉินเฟิ่งชิงที่ยังอ้ำอึ้ง กัดฟันว่า “หนึ่งร้อยสิบล้านแล้ว!”

ฉินเฟิ่งชิงเผยสีหน้าขุ่นเคือง แพ้ติดต่อกันจนจะไม่เหลือกางเกงให้สวมแล้ว

“นายขี้โกง!”

ฉินเฟิ่งชิงไม่พอใจ ชี้นิ้วใส่ฟางผิงอย่างโมโห “นายต้องใช้พลังจิตใจแอบดูไพ่ฉันแน่!”

“ไอ้เวร จำเป็นด้วยหรือไง?”

“งั้นทำไมฉันถึงแพ้ตลอดล่ะ!”

“ฉันจะไปรู้ได้ไง นายดวงซวยเอง มาโทษฉัน?”

“…”

พวกเขาเอะอะโวยวายเสียงดัง ดึงดูดสายตาคนไม่น้อย

—

ชายชราหลายคนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน พวกเด็กรุ่นใหม่เทียบกับรุ่นพวกเขานั้นกลับแข็งแกร่งกว่าสามส่วน

แค่ความกล้าและความสุขุมนี้ก็เอาชนะผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนแล้ว

ตาเฒ่าหลี่ชำเลืองมองฟางผิงแวบหนึ่ง จนใจอยู่บ้าง ไอ้หนูนี่จะเข้าไปเป็นกลุ่มแรกให้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้นสักหน่อย

น่าเสียดายที่พวกฟางผิงตัดสินใจกันแล้ว ทั้งอู๋ชวนก็ตอบรับเช่นกัน เขาพูดอะไรไปเกรงว่าคงไม่มีประโยชน์แล้ว

—

“ฟางผิง!”

ฟางผิงยังกำลังถกเถียงกับฉินเฟิ่งชิงเรื่องที่ตัวเองไม่ได้โกง ด้านข้างก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

ฟางผิงหันไปมอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไป

“ฟางผิง นายจะเข้าไปจริงๆ เหรอ?”

เฉินอวิ๋นซีเผยสีหน้าร้อนใจ เมื่อกี้เธอเพิ่งรู้มาว่าฟางผิงจะลงถ้ำใต้ดินเป็นกลุ่มแรก

เดิมทีจะเข้าไปเป็นกลุ่มที่สอง ตอนนี้มาเปลี่ยนเป็นกลุ่มแรกซะงั้น

ทั้งกลุ่มแรกที่เข้าไป เป็นกลุ่มที่มีโอกาสตายสูงที่สุดเมื่อมีถ้ำใต้ดินอุบัติใหม่

ฟางผิงพยักหน้าว่า “จะไปเร็วหรือช้าก็เหมือนกัน มีอะไรแตกต่าง? เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้วเธอกลับไปก่อนเถอะ…”

“ฟางผิง…”

เฉินอวิ๋นซีเรียกเขาไว้ ก่อนจะควักขวดยาบำรุงออกมายัดใส่มือฟางผิง เอ่ยเสียงเบาว่า “งั้นนายรับอันนี้ไว้เถอะ”

เฉินอวิ๋นซีไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรอีก ผู้ฝึกยุทธ์ โดยเฉพาะระดับขั้นอย่างพวกฟางผิง น่าจะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างชัดเจนตั้งนานแล้ว

ในเมื่อเขาตัดสินใจจะไป เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์

ตอนนี้เธอทำได้เพียงช่วยเตรียมยาบำรุงที่ช่วยชีวิตฟางผิงให้มากขึ้นเท่านั้น

“ไม่ต้องหรอก”

ฟางผิงส่งขวดยาคืนให้เธอ ขมวดคิ้วว่า “ฉันมีแล้ว เธอไม่ต้องกังวลทางฉันหรอก ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ ฉันจะไปทำธุระต่อแล้ว”

ระหว่างที่พูด เขาก็กลับมาที่เดิม เล่นไพ่กันต่อ

เฉินอวิ๋นซีอยากจะพูดอะไรสักอย่าง เดินวนไปเวียนมา สุดท้ายก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวนอีก

คนอื่นๆ ทำเป็นหูทวนลมราวกับมองไม่เห็นเธอซะอย่างนั้น ฉินเฟิ่งชิงที่ปากมากก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน

เวลานี้หยอกล้อไป คนอื่นเขาคิดเป็นจริงเป็นจัง หากฟางผิงตายในถ้ำใต้ดินขึ้นมา จะเป็นการทำร้ายคนอื่นซะเปล่า

เฉินอวิ๋นซีขัดแย้งในใจอยู่พักใหญ่ ทำได้เพียงสาวเท้าจากไป

เธอไปแล้ว ฉินเฟิ่งชิงค่อยเอ่ยหยอกว่า “จุๆ ฟางผิง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายปฏิเสธผลประโยชน์ที่อยู่ตรงหน้า? นายไม่เอาก็ให้ฉันสิ ฉันขาดแคลนยาบำรุง”

“นายคืนหนึ่งร้อยสิบล้านมาให้ฉันก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ!”

ฟางผิงแค่นเสียงว่า “ฉันเตือนนายไว้ก่อน ครั้งนี้นายไม่คืนเงิน ออกมาจากถ้ำแล้ว ฉันจะสับนายซะ!”

“คืน คืนอยู่แล้ว!”

ฉินเฟิ่งชิงตอบอย่างฉับไว ยังไงก็ไม่ได้กำหนดวันเวลา คืนวันไหนดูอารมณ์อีกที

หนี้พนันออกจากโต๊ะแล้วใครจะจำได้

เห็นเขาวางท่าไม่รู้ไม่ชี้ ฟางผิงก็กัดฟันแน่น ครั้งนี้เป็นการติดเงินจริงๆ ฉินเฟิ่งชิงกล้าไม่คืน เขาไม่ปล่อยให้รอดแน่!

หนี้พนันก็คือเงิน แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็ได้มาแปดสิบล้านแล้ว ผลปรากฏว่ามีแต่ไอ้เวรฉินเฟิ่งชิงที่แพ้อยู่คนเดียว!

ระหว่างที่ทุกคนคุยเล่นกัน จู่ๆ ก็มีคนเอ่ยว่า “เสถียรแล้ว!”