ตอนที่ 362 ปะปน (1)

ตอนที่ 362 ปะปน (1)

ภายในทางเดินพลังงาน

ฟางผิงเข้าไปแล้วก็รับรู้ถึงความแตกต่างจากถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ทันที

ทางเดินพลังงานของเซี่ยงไฮ้ พลังจิตใจนั้นไม่ถึงขั้นปลดปล่อยออกมาข้างนอก ยากที่จะสัมผัสได้ถึงอนุภาคพลังงานที่หลอมรวมอย่างมั่นคง

ส่วนหนานเจียง พอเข้ามาก็รับรู้ถึงพลังงานมหาศาลที่ท่วมท้นออกมากลางทางเดิน!

เวลานี้พวกอู๋ชวนกำลังปลดปล่อยพลังจิตใจ ไม่ได้ทำเพื่อปิดผนึกทางเดิน แต่ใช้พลังจิตใจทำให้ทางเดินมั่นคง

ตาเฒ่าหลี่ไม่รู้ว่ามาอยู่ด้านข้างฟางผิงตั้งแต่เมื่อไหร่ เอ่ยเตือนว่า “ระวังหน่อย ฝั่งตรงข้ามอาจมีคนเข้ามา ทางเดินเพิ่งจะเสถียร เป็นช่วงที่อันตรายที่สุดเช่นกัน!”

ระหว่างที่พูดจู่ๆ ทางเดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมา!

อนุภาคพลังงานจำนวนมากเริ่มระเบิดทันที พลังจิตใจและสะพานฟ้าดินของฟางผิงเริ่มสั่นคลอน ดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง แต่อนุภาคพลังงานที่ดูดซับได้มีแค่น้อยนิดเท่านั้น

ทางเดินพลังงานระหว่างสองโลกมีพลังงานมหาศาลเกินไปจริงๆ!

ฟางผิงถูกพลังงานขนาดใหญ่พุ่งชนอวัยวะภายในจนสั่นสะเทือนอยู่บ้าง ฉินเฟิ่งชิงที่อยู่ด้านข้างอ่อนแอที่สุด กระอักเลือดสดออกมา

ดีที่เวลานี้ปรมาจารย์หลายคนทยอยลงมือ เริ่มปลดปล่อยพลังจิตใจควบคุมการระเบิดของอนุภาค

“ฝั่งตรงข้ามมีคนเข้ามา!”

ผ่านไปสักพัก อู๋ชวนก็ถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “น่าจะเป็นขั้นเก้า แต่ถอนตัวออกไปแล้ว!”

พวกฟางผิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ตาเฒ่าหลี่กดเสียงว่า “คนของพวกเราเข้ามาได้อย่างจำกัด พวกเขาก็เหมือนกัน ตอนนี้พวกเราเข้ามาแล้ว หากพวกเขาเข้ามาอีก ทางเดินไม่อาจเสถียรแล้ว หากทางเดินถูกทำลาย ทั้งสองฝ่ายจะจบเห่ไปพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่กล้าเสี่ยง…”

ฟางผิงม่านตาหดเกร็ง เอ่ยทันที “งั้นไม่ได้หมายความว่าขอแค่อีกฝ่ายใจถึงก็สามารถทำลายพวกเราพังพินาศไปด้วยกันได้แล้ว?”

“นั่นอย่างน้อยก็ต้องเป็นขั้นเก้า”

ตาเฒ่าหลี่เดินไปพร้อมทั้งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม้ขั้นเจ็ดขั้นแปดจะสั่นสะเทือนได้ชั่วขณะ แต่ทั้งสองฝั่งไม่ไกลกันมาก พวกผู้บังคับการอู๋ยังสามารถต้านไว้ได้ช่วงหนึ่ง พอถึงสุดทางก็เป็นเวลาที่สังหารอีกฝ่ายแล้ว หากคิดจะถ่วงรั้งพวกเราให้ตาย ต้องส่งขั้นเก้าเข้ามาทำให้พวกเราพังพินาศไปด้วยกันเท่านั้น แต่ปกติมักไม่เกิดเรื่องแบบนี้ ยอดฝีมือขั้นเก้า แม้จะอยู่ในถ้ำใต้ดินก็เป็นเจ้าเมือง เธอคิดว่าพวกเขาจะแลกชีวิตของตัวเองเพื่อไม่ให้พวกเราเข้ามาอย่างนั้นหรือไง?”

“มักรู้สึกว่าอันตรายยังไงไม่รู้”

ฟางผิงบ่นพึมพำ ตาเฒ่าหลี่เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เข้าถ้ำใต้ดินมีอันตรายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทางเดินจะอันตรายหน่อย นับเป็นเรื่องอะไรกัน?”

ระหว่างที่พูด พวกเขาก็เดินมาเกือบสุดทางเดินแล้ว

ทางเดินเส้นนี้มีความยาวประมาณหนึ่งพันเมตร ตอนนี้อนุภาคพลังงานจำนวนมากยังไม่เสถียรดี

ฟางผิงไม่ได้พูดอะไร ฉินเฟิ่งชิงกลับเอ่ยอย่างอิจฉา “อย่างอื่นไม่พูดถึง หากฝึกวิชาภายในทางเดินนี้สักสามสี่วันคงเทียบได้กับข้างนอกหลายเดือน!”

“อันตรายเกินไป!”

อู๋ชวนส่ายหน้าเล็กน้อย “ทั้งช่วงแรกไม่สามารถเข้ามาได้ รอเสถียรแล้ว อนุภาคพลังงานที่พลุกพล่านพวกนี้ก็จะถูกทางเดินดูดซับอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็จะฟื้นฟูเป็นปกติ ดังนั้นฝึกวิชาภายในทางเดินจึงใช้การไม่ได้เท่าไหร่”

ฟางผิงรับบทสนทนาว่า “พลังจิตใจสามารถดึงอนุภาคออกจากทางเดินได้สินะครับ นี่ไม่ใช่แร่พลังงานขนาดใหญ่หรือไง?”

“เป็นเรื่องยากอย่างมาก หลังจากมั่นคงแล้ว พลังงานจะไม่พลุกพล่านอีก กระทั่งฉันยังยากจะดึงออกมา ได้ไม่คุ้มเสีย ทั้งไม่คุ้มค่าพอ”

ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่ไม่คิดจะทำเท่านั้น

ยอดฝีมือขั้นเก้าดูดซับอนุภาคพลังงานที่ลอยไปมาก็เกือบถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ดูดซับภายในทางเดิน ความเร็วจะถูกจำกัดอยู่บ้าง

แม้พลังงานภายในทางเดินจะไร้จำกัด แต่ดูดซับได้ช้า ไม่ดูดซับจะดีเสียกว่า

ถึงสุดทางเดินแล้ว อู๋ชวนก็สูดลมหายใจเข้าลึก “เมื่อกี้ฝั่งตรงข้ามมีคนเข้ามา เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ที่ดีที่สุดที่คาดเดาไว้ไม่เกิดขึ้น!”

สิ่งที่เรียกว่าสถานการณ์ที่ดีที่สุดย่อมเป็นฝั่งตรงข้ามไม่มีคนมา ทางเข้าไม่ถูกค้นพบ

นี่เคยเกิดขึ้นเหมือนกัน อย่างน้อยก็ทางเดินของซีซาน จากบันทึกนั้นตอนที่ค้นพบทางเดิน ฝั่งตรงข้ามไม่มีคนเข้ามา

ช่วงแรกที่ทางเดินบางส่วนถูกค้นพบ ก็ไม่มีฝั่งตรงข้ามเข้ามาเช่นกัน

แต่หลายปีมานี้ เหตุการณ์แบบนี้แทบไม่ค่อยเกิดขึ้นแล้ว ทางเดินเปิดออก อีกฝ่ายก็ส่งทหารมาเฝ้าอารักขาทางเข้าแล้ว

อู๋ชวนถอนหายใจเบาๆ จ้องมองทางออกอยู่พักหนึ่ง เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “เดี๋ยวออกไปแล้ว พวกเราจะจู่โจมฝั่งตรงข้ามทันที ดังนั้นฉันจะออกไปตรึงกำลังอีกฝ่ายก่อน พวกผู้บัญชาการโจวรอสิบวินาทีแล้วค่อยออกมา ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกรอหลังจากพวกผู้บัญชาการโจวออกไปยี่สิบวิแล้วค่อยออกจากทางเดิน ส่วนพวกฟางผิง…ดูสถานการณ์เอาเถอะ ออกไปก็วิ่งไปนอกสนามรบ เป็นหรือตายแล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต! อีกอย่างจำไว้ให้ดี!”