ตอนที่ 384-2 ศัตรูของฉันมีอยู่เต็มไปหมด (2)

ตอนที่ 384 ศัตรูของฉันมีอยู่เต็มไปหมด (2)

นึกมาถึงตรงนี้ จู่ๆ พวกเขาก็ตระหนักอะไรได้!

ฟางผิงเอาของสิ่งนี้ไปซ่อนไว้ที่ไหนกัน?

เมื่อกี้เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าสักหน่อย!

จู่ๆ ก็ควักมาจากข้างหลัง…

ฉินเฟิ่งชิงที่ยังยื่นลิ้นนั้น ชักลิ้นกลับทันที!

ตกลงไปซ่อนไว้ที่ไหนกัน?

หลังของคนยังมีที่ซ่อนของอีกหรือไง?

พวกเขาสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด เป็นความรู้สึกที่ถูกล่อลวง ทั้งนึกไปถึงที่ซ่อนของของฟางผิงจึงเผยสีหน้าสับสนออกมา!

นี่…นี่ยังกินได้จริงๆ หรือเปล่า?

ไอ้เวรฟางผิงจะน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!

แต่หยดเล็กๆ แค่นั้นก็ห้าล้านเป็นอย่างต่ำแล้ว ทั้งไม่ใช่สิ่งที่เงินสามารถซื้อได้อีก มูลค่านี้ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถซื้อได้จริงๆ

ฟางผิงไม่ได้สนใจมากมายขนาดนั้น เผยสีหน้าระแวดระวัง ยัดนิ้วเข้าไปในปากตาเฒ่าหลี่ทันที ก่อนจะเช็ดที่ตัวตาเฒ่า เอ่ยเตือนว่า “หยุดก่อเรื่องได้แล้ว พวกเรายังหนีไม่พ้นเลย!”

คนพวกนั้นเผยสีหน้าขัดแย้งอยู่บ้าง เห็นตาเฒ่าหลี่กลืนลงไปอย่างไม่สนใจก็เผยท่าทีรังเกียจ อยากอาเจียนอยู่บ้าง

ตาเฒ่าหลี่ไม่รู้ว่าฟางผิงควักมาจากไหน?

รู้แล้วยังจะกินอย่างสบายใจแบบนี้ได้ยังไง?

ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นฟางผิงยังไม่ทันคิดอะไรมากมาย พูดขึ้นมาว่า “หมดแล้ว ไม่มีเหลือแล้ว เมื่อวานดื่มไปจนเกลี้ยง ฉันดื่มไปหลายจิน เหล่าหลี่น่าจะดื่มเกือบร้อยจินได้ ไม่งั้นพวกนายจะลองกัดเขาดูหนึ่งคำก็ได้ว่ายังมีอยู่หรือเปล่า…”

‘กร๊อบ!’

เสียงแสบแก้วหูดังขึ้น ฉินเฟิ่งชิงคิดจะลองกัดหนึ่งคำจริงๆ ผลปรากฏว่าเกิดเสียงเสียดสีขึ้นอย่างบาดหู ฉินเฟิ่งชิงกุมปากน้ำตาคลอเบ้า

ของที่ฟางผิงเอาออกมา เขารู้สึกสะอิดสะเอียนอยู่บ้าง แต่ลองดื่มเลือดผู้เฒ่า เขาคิดว่ายังพอได้ ไม่ได้รังเกียจอะไร

นึกไม่ถึงว่าเกือบฟันหักซะแล้ว

ตาเฒ่าหลี่ระเบิดความเร็วอีกครั้ง เหนื่อยใจอยู่บ้าง ฉันคร้านจะพูดแล้ว มีความสามารถก็ลองกัดดูเถอะ กัดเข้านับว่าเธอเก่งแล้ว!

พวกเขาก่อเรื่องวุ่นจนเกือบลืมไปว่าถูกคนไล่ฆ่าอยู่ หวังจินหยางนับว่าฟื้นฟูท่าทีเป็นปกติแล้ว ละล่ำละลักว่า “อาจารย์หลี่ คุณ…คุณทะลวงด่านแล้ว?”

แม้ตาเฒ่าหลี่จะไม่ใช่อาจารย์ของมหาวิทยลัยหนานเจียง แต่ยอดฝีมือที่มาช่วยเหลือหนานเจียงในครั้งนี้ หวังจินหยางยังคงรู้จักทุกคน

ก่อนหน้านี้หลี่ฉางเซิงไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนี้

ทั้งฉินเฟิ่งชิงกัดไปหนึ่งคำกลับเกิดเสียงดังลั่น นี่นับว่าร่างทองแล้วสินะ?

แต่ทะลวงด่าน…ขั้นหกถึงขั้นแปดงั้นเหรอ?

นี่ฟังขึ้นที่ไหน?

เขาพูดแบบนี้ คนอื่นๆ ต่างดึงสติกลับมาได้ เมื่อกี้ถูกยั่วยวนจนเกือบลืมเรื่องนี้ไป

ฉินเฟิ่งชิงคุ้นเคยกับตาเฒ่าหลี่ไม่น้อย เวลานี้เอ่ยอย่างตกใจว่า “หรือคุณกินของนั่นไปหลายร้อยจินก็กลายเป็นขั้นแปดแล้ว?”

พูดจบก็มองไปทางฟางผิงด้วยตาเป็นมัน “นายล่ะ?”

ฟางผิงเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ขั้นห้า”

“แม่งเอ้ย!”

เวลานี้ฉินเฟิ่งชิงอดไม่ไหวจริงๆ ทั้งไม่สนใจว่าฟางผิงควักสิ่งนั้นมาจากไหน เพื่อการทะลวงด่าน ผู้ฝึกยุทธ์ทำได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว

อย่าพูดเลยว่าเอามาจากไหน ถึงจะขี้ออกมา เขาก็กล้ากินเหมือนกัน!

ข่มความตื่นเต้นไม่อยู่แล้ว ฉินเฟิ่งชิงตะโกนว่า “ฟางผิง เอาให้ฉันกินหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้น ให้ฉันทะลวงถึงขั้นห้าก็พอแล้ว…นี่มันยาวิเศษชัดๆ”

ไม่ใช่แค่เขา อีกสองคนก็ถูกจุดความปรารถนาอย่างแรงกล้าขึ้นมาอีกครั้ง!

หลี่ฉางเซิงจากขั้นหกไปขั้นแปดในชั่วพริบตา

นี่ไม่ใช่ยาวิเศษ แล้วอะไรจะคือยาวิเศษอีก?

โดยเฉพาะหลี่ฉางเซิง ก้าวเดียวสู่สวรรค์ชัดๆ!

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเรื่องเล่าพวกนี้มาเหมือนกัน นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ตำนานจะกลายเป็นเรื่องจริง ทุกคนกระตือรือร้นขึ้นมา แทบจะลืมพวกทหารที่ไล่ตามมาข้างหลังแล้ว

เช้าได้รู้แจ้งสัจธรรม คืนนั้นถึงตายก็ยินดี!

ตอนนี้ฟางผิงให้พวกเขากินนิดเดียว ถึงตายก็รู้สึกคุ้มค่าแล้ว

ฟางผิงจนใจ เอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “หมดแล้วจริงๆ”

“ฉันไม่เชื่อ!”

“ไม่เชื่อก็แล้วแต่”

ระหว่างที่ฟางผิงพูดก็ตบตาเฒ่าหลี่เบาๆ เอ่ยอย่างจนใจว่า “รีบหน่อย น้ำแร่แห่งชีวิตในร่างกายคุณน่าจะยังสลายไม่หมด จะล่อพวกเขาวิ่งไปทำไม พวกเราหาที่ซ่อนสักแห่งกันดีกว่า”

เมื่อวานตาเฒ่าหลี่ดูดกลืนไปเยอะจริงๆ แม้ว่าจะหลอมร่างทองแล้ว ฟางผิงคิดว่ายังคงหลงเหลืออยู่

ตอนนี้ตาเฒ่าหลี่ไม่ยอมระเบิดออกมา น่าจะรอให้ฟางผิงลงแรงเสียก่อน

ตาเฒ่าคนนี้ยังมีมโนธรรมอยู่หรือเปล่า?

เขาเหลือเล็กน้อยแค่นั้น เขายังไม่คิดจะปล่อยไป มโนธรรมอยู่ที่ไหนกัน?

ตาเฒ่าหลี่ได้ฟังก็ถอนหายใจ “เหลือไม่เยอะแล้วจริงๆ?”

ไม่ได้ถามว่ามีหรือเปล่า ต้องมีอย่างแน่นอน!