ตอนที่ 418 สถานการณ์ตึงเครียด (1)

ตอนที่ 418 สถานการณ์ตึงเครียด (1)

……….

ข้างนอกทำเนียบผู้ว่า

เสียงประทัดที่หายไปก่อนหน้านี้ ตอนที่ใกล้เวลาเที่ยงคืนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

แม้ก่อนหน้านี้จะเกิดการต่อสู้ของยอดฝีมือ แต่ยังไงก็ไม่ได้สร้างความเสียหายร้ายแรง ทำลายแค่สถานที่หลักๆ ในชุมชนกวนหูหยวนเท่านั้น

ตอนที่รัฐบาลส่งคนมาประกาศให้รู้ทั่วกัน คนของสถานีตำรวจและหน่วยสืบสวนก็ลาดตระเวนเพื่อแจ้งข่าวเช่นกัน รู้ว่าผู้ฝึกยุทธ์นอกรีตถูกกำจัดแล้ว ตอนนี้หยางเฉิงมีปรมาจารย์นั่งรักษาการณ์อยู่ ประชาชนของหยางเฉิงจึงสงบใจลงได้

สำหรับคนจีน การฉลองปีใหม่เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมาก

เทียบกับการต่อสู้ที่ผ่านไปแล้ว กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตายังเป็นเรื่องที่สำคัญกว่า

ข้างนอกเริ่มครึกครื้นขึ้นมาแล้ว ภายในทำเนียบผู้ว่า บรรยากาศกลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ไป๋จิ่นซานที่อยู่ขั้นสามแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว

ปรมาจารย์ยอดฝีมือมากันเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งคนพวกนี้ยังพูดแทบนับคำได้ หลายคนกลับมาจากข้างนอก เดิมทีก็ไม่เคยคบค้าสมาคมกัน อย่างมากแค่พยักหน้าทักทายปรมาจารย์คนอื่นๆ แล้วก็หาที่นั่งรอเท่านั้น

ไป๋จิ่นซานที่อยู่ขั้นสามทนไม่ไหว ผู้บัญชาการเมืองรุ่ยหยางขั้นสี่ตอนปลายก็มีความรู้สึกเหงื่อชื้นแผ่นหลังเช่นกัน

นี่เกรงว่าคงเป็นครั้งหนึ่งในชั่วชีวิตของเขาที่เห็นปรมาจารย์รวมตัวกันมากถึงขนาดนี้!

รวมกับคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้มีปรมาจารย์เกินสิบคนแล้ว

ในระหว่างที่สองคนนี้ตึงเครียดอย่างถึงที่สุด จู่ๆ ทุกคนในห้องโถงก็มองไปข้างนอกห้องพร้อมเพรียงกัน

เวลานี้ข้างนอกมีลมหายใจที่แข็งแกร่งหลายสายเข้ามาใกล้แล้ว

“ฟางผิง เธอกล้าปรักปรำมั่วซั่ว คิดว่าไม่มีคนจัดการเธอได้จริงๆ หรือไง?”

ข้างนอกมีคนกระโดดลงพื้น ชายกลางคนคนหนึ่งระเบิดพลังขึ้นมาพร้อมกับตะโกนอย่างโมโห น้ำเสียงแฝงด้วยความเยียบเย็น!

นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะกล้าใส่ร้ายว่าสองบริษัทใหญ่ลอบสังหารเขาในพื้นที่ชุมชน นี่เป็นความผิดอย่างร้ายแรง!

ผู้ที่มาแข็งแกร่งไม่น้อย ครู่ต่อมาตาเฒ่าหลี่ก็ระเบิดปราณเสียดฟ้า หลังคาหลุดออกไปทันที!

“เจิ้งหมิงหง! นายรนหาที่ตายหรือไง?”

ดาบผิงล่วนที่ประดับตรงเอวของฟางผิง ปรากฏขึ้นในมือของตาเฒ่าหลี่ในชั่วพริบตา

เสี้ยวนาทีที่ดาบผิงล่วนออกจากฝัก เสียง ‘ซี่ๆ’ ก็ดังขึ้น ตาเฒ่าหลี่เอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็น “นายคิดว่าฉันฟันนายไม่ได้!”

“เจิ้งหมิงหง ใครมอบความกล้านี้ให้นาย!”

ในเวลาเดียวกัน เฉินเย่าถิงและหวงจิ่งก็ยืนขึ้นพร้อมกัน ประกายปราณเหนือหัวพุ่งทะลุฟ้า พลังฟ้าดินคลุกเคล้าด้วยกันจนสั่นสะเทือนในอากาศ

ฟางผิงหน้าซีดเล็กน้อย หมุนตัวกลับมาทันที “ประธานเจิ้งอยากฆ่าผมปิดปากหรือไง?”

พลังหลายสายปะทะกันกลางอากาศ สถานการณ์ตึงเครียดอย่างถึงที่สุด

ครู่ต่อมาผู้บัญชาการทหารไป๋ก็ปะทุโทสะ ตะโกนว่า “เห็นหนานเจียงของฉันเป็นอะไร? หยุดกันให้หมด! ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

แม้ตอนนี้จะมีร่างทองขั้นแปดอยู่ ผู้บัญชาการทหารไป๋อยู่ขั้นเจ็ดเท่านั้น แต่ยังคงไม่หวั่นเกรง เอ่ยอย่างโมโหว่า “ใครมอบความกล้าให้พวกนายลงมือที่นี่!”

“วางมือให้หมด!”

ในเวลาเดียวกัน ลมหายใจของร่างทองอีกสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น โจวติ้งกั๋วจากหน่วยทหารมาถึงแล้ว

โจวติ้งกั๋วเผยสีหน้าเยียบเย็นอย่างถึงที่สุด กระโดดลงมาจากฟ้า มองทุกคนที่กำลังคุมเชิงกันอยู่ เอ่ยเสียงดังว่า “พอได้แล้ว! ว่างกันนักหรือไง? ว่างนักก็ไปฆ่าพวกถ้ำใต้ดินให้หมด นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาอวดพลังกัน!”

ข้างนอกห้อง เจิ้งหมิงหงสีหน้าแทบดูไม่ได้ เอ่ยเสียงทุ้มว่า “ผู้บัญชาการทหารโจว ไม่ใช่ฉันอวดพลัง แต่ฟางผิงใส่ร้ายบริษัทยาบำรุงครั้งแล้วครั้งเล่า! ตอนนี้ไม่ใช่แค่ใส่ร้ายอีกแล้ว แต่โยนความผิดให้! บริษัทยาบำรุงก่อตั้งมาแปดสิบปี แปดสิบปีนี้ดำเนินการอย่างระมัดระวังรอบคอบ ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย! ไม่ว่าจะเป็นหน่วยทหารหรือมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ หรือลืมไปแล้วว่าหลายปีมานี้บริษัทยาบำรุงอุทิศอะไรออกไปบ้าง? คิดว่าบริษัทยาบำรุงเป็นฝ่ายบริการ พัฒนาไปอย่างสบายๆ หากำไรมหาศาลก็เพียงพอแล้วหรือไง ใครยังจะจำได้ว่าหลายปีนี้ เพื่อเปลี่ยนแปลงยาบำรุงแต่ละชนิดให้ดีขึ้น ผู้ฝึกยุทธ์จากบริษัทยาบำรุงต้องใช้ร่างกายตัวเองลองยาไปมากเท่าไหร่ เต็มใจเสี่ยงชีวิตเพื่ออยากให้ยาบำรุงมีประสิทธิภาพดีขึ้น ลดการแพ้น้อยลง…ผลลัพธ์ล่ะ?”

“หลายคนตายไประหว่างการทดลอง ทั้งมีอีกหลายคนที่ได้รับความทุกข์ทรมานจากการทดลองยา! ตอนนี้บริษัทยาบำรุงของฉันกลับกลายเป็นหมาหัวเน่าจากปากของเด็กโง่เขลาคนนี้! ไม่รู้ว่าหากไม่ได้บริษัทยาบำรุงปรับเปลี่ยนยาให้ดีขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ดำเนินการพัฒนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ยังจะมีโอกาสให้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเขาเข้าสู่มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้หรือเปล่า? แปดสิบปีก่อน ต้นทุนยาบำรุงเลือดและปราณหนึ่งเม็ดเยอะกว่าตอนนี้ถึงห้าเท่า ประสิทธิภาพของยากลับแค่หนึ่งในสองของตอนนี้เท่านั้น! หรือคนอย่างพวกเราไม่ได้ลงสนามรบสู้จนหัวร้างข้างแตก พวกเราก็กลายเป็นลัทธินอกรีตซะแล้ว? กลายเป็นว่าพวกเราไม่ได้อุทิศตัวให้โลกของผู้ฝึกยุทธ์เลย?”

เจิ้งหมิงหงเอ่ยอย่างโมโห “ฟางผิงมีคุณสมบัติอะไรมาตัดสินว่าบริษัทยาบำรุงถูกหรือผิด! มีคุณสมบัติอะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าฉัน!”

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ