ตอนที่ 439-2 ถ้ำใต้ดินที่ยุ่งวุ่นวาย (2) ................

ตอนที่ 439 ถ้ำใต้ดินที่ยุ่งวุ่นวาย (2)

…………….

ฟางผิงกลับรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม เอ่ยอย่างจนใจ “ผมไม่ได้ทำสักหน่อย อธิการ คุณอย่ามองผมแบบนี้ได้หรือเปล่า! ฉินเฟิ่งชิงนั่นแหละให้ข้อมูลมั่วซั่ว ใครจะรู้ว่าเป็นแบบนี้…อีกอย่าง เมืองเยาขุยผมยังไม่ได้ไปเลย!”

“เธอยังจะไปเมืองเยาขุยอีก?”

หวงจิ่งถึงกับตกตะลึง!

นี่หากให้เธอไป ยังจะเหลืออะไรอีก!

“อธิการ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา พวกเราจะกลัวอะไร?”

ฟางผิงอัดอั้นตันใจ เจี่ยวตัวนั้นไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร ปั่นป่วนจนยุ่งไปทั้งถ้ำใต้ดิน แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาล่ะมั้ง?

“จริงสิ…”

จู่ๆ ฟางผิงก็หน้าเปลี่ยนสี “เจี่ยวให้ผมไปรอมันที่ป่าราชันเจี่ยว…”

“แค่กๆๆ!”

เวลานี้ฉินเฟิ่งชิงทำหน้ามึนงง พึมพำว่า “นายทำอะไร? ทำไมถึงเจอเจี่ยวอีกแล้ว?”

พวกเราอยู่ที่เขาสุนัขเม่นไม่ใช่หรือไง!

จนถึงตอนนี้เขายังมีท่าทีสับสน

ตกลงเรื่องเป็นมายังไง?

ฟางผิงไม่ส่งเสียงอีก หวงจิ่งสีหน้าเปลี่ยน กัดฟันว่า “กลับไปไม่ได้แล้ว! ขั้นเก้าของเมืองเยาขุยระเบิดพลังขนาดนั้น พวกเราเข้าไปไม่ได้!”

“นี่…”

หวงจิ่งมองไปรอบๆ ปวดหัวแทบระเบิด ข้างหลังแรงกดดันขั้นเก้าสองสายจากป่าร้อยอสูรกำลังเคลื่อนย้ายมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ข้างหน้า เมืองเยาขุยก็ระเบิดแรงกดดันแฝงด้วยการเตือน

ข้างขวา เมืองหลายแห่งอื่นยังมียอดฝีมือระเบิดแรงกดดันเช่นกัน

มีแค่ข้างซ้าย ทั้งก็คือทิศใต้ ทางนั้นกลับไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร

“ไปทางใต้!”

หวงจิ่งจนใจ ทำได้แค่เลาะตามพื้นที่ทะเลจากทางใต้ไปเท่านั้น ดูว่าจะสามารถกลับเมืองความหวังได้หรือเปล่า ครั้งนี้ถูกเจ้าสองคนนี้พามาตายจริงๆ แล้ว

กลับไป…มีคนถามขึ้นมา จะให้เขาพูดยังไง?

ผลปรากฏว่าฉินเฟิ่งชิงเจ้าเด็กนี้ยังกลัวว่าใต้หล้าจะไม่วุ่นวาย เอ่ยยุว่า “ฟางผิง นายสนิทกับเจี่ยวไม่ใช่เหรอ ให้มันพาปีศาจไปจัดการเมืองเยาขุย นายก็ฉวยโอกาสชิงเมล็ดทางตะวันสิ!”

“หุบปาก!”

“จริงๆ นะ โอกาสหายากจะตายไป”

ฟางผิงกลับหันไปมองหวงจิ่งทันที “อธิกร ตกลงอาวุธวิเศษนี้เป็นมายังไงกันแน่?”

“อะไร?”

“มีกลิ่นอายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?”

“เธอหมายถึง…”

หวงจิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า “บางที…บางทีอาจจะปะปนกับกลิ่นอายของเยามู่เมืองเทียนเหมิน”

“กลิ่นอายของเยามู่!”

จู่ๆ ฟางผิงก็ตระหนักอะไรได้ เจี่ยวจะให้เยามู่เป็นแพะรับบาป?

ฟางผิงกัดฟัน เอ่ยอย่างรวดเร็ว “อธิการ ไปเถอะครับ ไปป่าราชันเจี่ยว ใช้อาวุธวิเศษทำลายป่าราชันเจี่ยว!”

“อะไรนะ?”

หวงจิ่งตกใจจนหน้าถอดสี เธอไม่ได้บ้าไปแล้วสินะ?

“อธิการ รีบหน่อยเถอะครับ!”

“เธอมั่นใจ?”

“มั่นใจครับ!”

หวงจิ่งงุนงงอย่างถึงที่สุด จะทำแบบนี้จริงๆ?

นี่คือจะทำลายล้างรังของเจี่ยว!

“อธิการ เร็วสิครับ! ขั้นเก้าของป่าร้อยอสูรน่าจะอยู่ที่ป่าสุนัขเม่นพักใหญ่ พวกเรายังพอมีเวลา! หากถูกพวกมันฉวยโอกาสไปก่อนพวกเราก็ไม่มีประโยชน์แล้ว!”

“ทำลายป่าราชันเจี่ยว?”

“หักโค่นต้นไม้อะไรพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร ไปเถอะครับ!”

“ฟางผิง เธออย่าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า…”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ!”

“ฟางผิง…”

หวงจิ่งทำหน้าระทมทุกข์ เธอจะทำให้ฉันตายจริงๆ แล้ว!

เรื่องแบบนี้ เธอจะให้คนสงบเสงี่ยมอย่างฉันทำได้ยังไง?

“อธิการ เจี่ยวกำลังจะให้เยามู่เป็นแพะรับบาปแทน พวกเราก็ช่วยเหลือหน่อย ยังไงเจี่ยวก็เป็นสัตว์ปีศาจ ต่อให้สติปัญญาสูงแค่ไหนก็มีขีดจำกัด จะคิดเยอะขนาดนั้นได้ยังไง รังอยู่หน้าประตูบ้านไม่ทำลาย เทียวมาไกลหลายลี้เพื่อฆ่ามันอย่างเดียวเนี่ยนะ ใครจะเชื่อกัน? พวกเราทำลายป่าราชันเจี่ยว นั่นก็เหมือนจะเป็นจริงอยู่บ้างแล้ว!”

หวงจิ่งปวดหัวแทบตาย ไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันรู้สึกว่าย่อยข้อมูลไม่ทันอยู่บ้าง

“อธิการ หรือคุณไม่อยากล้างแค้นให้อธิการเฒ่า?”

ฟางผิงกัดฟันว่า “ทำก็ต้องทำสุดๆ ไปเลย มัวพะวงหน้าพะวงหลัง เมืองเทียนเหมินจะถูกขจัดอย่างสิ้นซากได้ยังไง? ครั้งนี้แม้จะไม่สามารถก่อให้เกิดสงครามใหญ่ได้ ให้ถ้ำใต้ดินขัดแย้งกันภายใน อย่างน้อยให้สองฝ่ายกังวลซึ่งกันและกันย่อมดีกว่า!”

หวงจิ่งได้ฟังก็กัดฟัน พยักหน้าว่า “ได้! งั้นก็ไปป่าราชันเจี่ยว! ฟางผิง ครั้งนี้หากพัวพันไปถึงเมืองความหวัง…ไม่ต้องถามถึงคนอื่น แต่ฉันจะเอาเธอตายแน่!”

มาถึงตอนนี้เขาทำได้แค่เชื่อใจการคาดคะเนของฟางผิงเท่านั้น

อย่างน้อยเจ้าเด็กนี้…ก็มีชีวิตรอดจากเงื้อมมือเจี่ยวหลายครั้งแล้ว!

ทำลายป่าราชันเจี่ยว ถ้าเจี่ยวจะล้างแค้น…น่าจะไปหาฟางผิงสินะ?

โอกาสอยู่ตรงหน้า ไม่ลองสักครั้ง เขาไม่ยินยอมเช่นกัน

ยอดฝีมือเมืองความหวังไม่กล้าเปิดฉากสงครามสุดโต่ง แต่สัตว์ปีศาจทำสงครามกับเมืองถ้ำใต้ดิน นั่นก็ไม่เกี่ยวกับเมืองความหวังแล้ว

—

ในเวลาเดียวกัน