ตอนที่ 512-2 ตกลงที่นี่เป็นบ้านใครกันแน่ (2) ....................

ตอนที่ 512 ตกลงที่นี่เป็นบ้านใครกันแน่ (2)

………………..

หลี่หานซงตื่นเต้นเช่นเดียวกัน หลังจากนั้น…จู่ๆ ก็เกาหัวว่า “ที่…ที่นี่…ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นยังไงไม่รู้?”

เวลานี้หลี่หานซงมองสัตว์ปีศาจเหล่านี้แล้วก็อดมองพระราชวังที่ลอยอยู่บนฟ้าพวกนั้นไม่ได้

เอ่ยอย่างลังเลว่า “เหล่าฉิน…ที่นี่ ฉันเหมือน…เหมือนเคยมาก่อน!”

ฉินเฟิ่งชิงที่เตรียมจะหนีแล้ว ได้ฟังก็ชะงักฝีเท้าทันที กลืนน้ำลายอีกครั้ง “นายเคยมา? นายเพิ่งจะมาที่นี่ครั้งแรก…หรือว่า…”

หลี่หานซงพึมพำ “สวรรค์งั้นเหรอ? ที่…ที่นี่เป็นจวนแม่ทัพทางเหนือของฉัน?”

เขามองจวนเบื้องหน้าที่ราวกับตั้งอยู่โดดเดี่ยว รู้สึกสับสนอยู่บ้าง สถานที่นี้เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้างจริงๆ

แน่นอน เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยมา ทั้งไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างพวกนี้มาก่อน

แต่รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก!

เชื่อมโยงไปถึงเรื่องพวกนั้นที่ฟางผิงพูดกับเขา หรือว่า…ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังมองอยู่คือจวนแม่ทัพทางเหนือ?

“จวนแม่ทัพทางเหนือ!”

ฉินเฟิ่งชิงแทบจะตกตะลึง!

อย่าล้อฉันเล่นสิ!

ที่นี่เป็นสวรรค์จริงๆ งั้นเหรอ?

นี่คือบ้านเก่าของหลี่หานซง?

“ไม่ถูก…”

จู่ๆ หลี่หานซงก็ขมวดคิ้ว กดเสียงว่า “ไม่เหมือนเท่าไหร่…ฉันรู้สึกว่า…ฉันอาจจะเคยมา แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน”

ฉินเฟิ่งชิงมองเขาอย่างงุนงง นายคาดเดาออกมาได้ยังไง?

อีกอย่างที่นี่ไม่ใช่บ้านนาย งั้นเป็นบ้านใคร?

ไม่ถูกสิ!

ในตอนที่ฉินเฟิ่งชิงลังเล จู่ๆ หลี่หานซงก็เอ่ยพึมพำว่า “ฉัน…ฉันเดาว่าที่นี่อาจจะเป็นจวนแม่ทัพทางใต้หรือเปล่า? จวนของเหล่าเหยา? นี่คือเทียนหนาน ทั้งเป็นทางใต้ของถ้ำใต้ดินเทียนหนานด้วย อยู่ทางใต้ทั้งหมด บางทีนี่อาจเป็นบ้านของเหล่าเหยา เมื่อก่อนฉันอาจจะเคยมาเหมือนกัน งั้นจวนแม่ทัพทางเหนือ…หรือจะอยู่ทางเหนือ?”

ระหว่างที่พูด หลี่หานซงก็มองไปทางเหนือ ทางเหนือนั่นก็คือเขาต้านสมุทรลูกนั้น

หรือหมายความว่าจวนเขาอยู่ทางเหนือ?

สวรรค์อยู่ในถ้ำใต้ดินงั้นเหรอ?

งั้นแม่ทัพทางใต้ หรือจะทำสงครามกับทะเลหวงห้ามที่อยู่ทางใต้?

แม่ทัพทางเหนือ ทำสงครามกับเขตหวงห้ามที่อยู่ทางเหนือ?

งั้นตกลงแม่ทัพทางใต้หรือแม่ทัพทางเหนือเก่งกาจกว่ากัน?

ทะเลหวงห้ามเหมือนจะอันตรายกว่าเขตหวงห้าม หรือว่าชาติก่อนหลี่หานซงไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเหยาเฉิงจวิน?

ชั่วพริบตานี้ในหัวของหลี่หานซงก็ปรากฏความคิดที่แปลกประหลาดนี้ขึ้นมา

แม่ทัพทางเหนือและทางใต้ต้องเก่งกาจอย่างแน่นอน งั้นไม่มีแม่ทัพตะวันออกและตะวันตกหรือไง? ถ้ามี เหมือนว่าจะไม่เท่าไหร่ แค่ทำสงครามกับพื้นที่เล็กๆ ด้านข้าง?

ความสามารถนี้เหมือนจะไม่ไหว!

ใช่สิ ที่นี่คืออาณาเขตทางใต้ หรือว่า…นี่จะไม่ใช่ตำหนักสวรรค์ เป็นแค่จวนแม่ทัพทางใต้?

งั้นไม่ใช่จะหมายความว่าที่นี่ทั้งหมดเป็นบ้านเก่าของเหยาเฉิงจวินงั้นเหรอ?

หลี่หานซงผุดความสงสัยนับไม่ถ้วนขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากนั้นก็เอ่ยอย่างงุนงงว่า “บ้านของเหล่าเหยา พวกเราจะเข้าไปหรือเปล่า?”

ฉินเฟิ่งชิง “…”

ฉินเฟิ่งชิงแทบอยากจะด่ามารดาออกมา!

สรุปคือนายจัดแจงเองเรียบร้อยแล้ว?

คร้านจะสนใจเจ้าหมอนี้ ฉินเฟิ่งชิงมองสัตว์ปีศาจข้างหน้าพวกนั้นอย่างระมัดระวัง จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วว่า “หัวเหล็ก นายดู สัตว์ปีศาจพวกนั้นกำลังฝึกวิชากันอยู่หรือเปล่า?”

“อืม เหมือนกำแพงโปร่งใสนั้นจะมีพลังงานแทรกซึมออกมา…”

“เขตผนึก!”

เวลานี้ฉินเฟิ่งชิงมีสติขึ้นมาแล้ว คาดเดาอย่างรวดเร็ว “นี่คือเขตผนึก พวกมันไม่สามารถเข้าไปได้ หัวเหล็ก นายบอกว่าที่นี่เป็นบ้านของเหล่าเหยา งั้นเขตผนึกนี้…ไม่แน่ว่าจะเป็นพวกนายที่สร้างขึ้นมาป้องกันขโมย! ประตูกันขโมยของบ้านตัวเอง นายมีกุญแจหรือเปล่า?”

หลี่หานซงเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “อาจไม่ใช่บ้านฉันเสมอไป ฉันรู้สึกว่าเป็นบ้านของเหล่าเหยา แม้ว่าจะมีกุญแจ เหล่าเหยาจะเอากุญแจให้ฉันหรือไง? หรือพวกเราจะลองไปทางเหนือดู บางทีนั่นอาจจะเป็นบ้านของฉัน ฉันลองไปเปิดประตูดู…”

เจ้าหมอนี้ตอนนี้คิดจะไปลองเปิดประตูจริงๆ แล้ว

ประตูกันขโมย บางทีอาจเป็นสิ่งที่ตัวเองทำขึ้นมา

เปิดประตูกันขโมย กลับบ้านเก่าไปดู บางทีบ้านเก่าอาจจะยังมีของดีอยู่ที่นั่น

ฉินเฟิ่งชิงได้ฟังก็เอ่ยเสียงเบา “นายลองเปิดประตูที่นี่ก่อนไหมล่ะ? นายพูดว่าตัวเองอาจจะเคยมาไม่ใช่เหรอ? บางทีเวลานั้นนายอาจจะขโมยกุญแจบ้านเหล่าเหยาไปก็ได้?”